Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ευρώπη δεν μπορεί να υπόσχεται αλληλεγγύη ενώ εξοπλίζει την Άγκυρα Η Ευρώπη εφαρμόζει σήμερα δύο διαφορετικές πολιτικές. Οι Βρυξέλλες υπόσχονται βοήθεια. Η Μαδρίτη, το Βερολίνο, η Ρώμη και το Παρίσι ενισχύουν το οπλοστάσιο που ενδέχεται να τη δοκιμάσει.

Η μία πολιτική χαρακτηρίζει τα ελληνικά και κυπριακά σύνορα ευρωπαϊκά.

Η άλλη υπογράφει το τιμολόγιο.

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Καθημερινή Πριν κινηθεί η Άγκυρα, η Ευρώπη υπογράφει.

Όχι στη θάλασσα, αλλά στο χαρτί: άδειες εξαγωγών, συμβόλαια υποστήριξης, ναυπηγικά προγράμματα, υποβρύχια, συμπράξεις για drones και κοινοπραξίες μαχητικών αεροσκαφών.

Όλα καταγράφονται ως βιομηχανική συνεργασία, αλλά παραδίδονται ως ισχύς.

Όταν αυτή η ισχύς χρησιμοποιείται για την άσκηση πίεσης στην Ελλάδα και την Κύπρο, ο όρος «διμερές ζήτημα» είναι ψευδής.

Ο φάκελος είναι ευρωπαϊκός. Το Άρθρο 42(7) της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίζεται σαν συναγερμός πυρκαγιάς: πρώτα η επίθεση και μετά η συνδρομή.

Νομικά αυτό είναι ορθό, στρατηγικά όμως είναι λανθασμένο.

Μια εγγύηση αρχίζει πολύ νωρίτερα, όταν τα κράτη-μέλη της ΕΕ αποφασίζουν αν θα εξοπλίσουν τη δύναμη που ενδέχεται να τη δοκιμάσει.

Η πιο αυστηρή δοκιμασία είναι η νομοθεσία περί εξαγωγών όπλων. Η Κοινή Θέση 2008/944/ΚΕΠΠΑ απαγορεύει τη χορήγηση αδειών όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος επιθετικής χρήσης, διεκδικήσεων εδαφών με τη χρήση βίας, απειλής κατά κρατών-μελών ή της ασφάλειας συμμάχων, καθώς και περιφρόνησης του διεθνούς δικαίου, της αρχής μη χρήσης βίας και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Ο νόμος προηγείται των αποδείξεων. Η Τουρκία δεν είναι ένας συνηθισμένος αποδέκτης οπλικών συστημάτων.

Διατηρεί από το 1995 το casus belli κατά της Ελλάδας για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.

Το 2025, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνέδεσε την πρόσβαση της Άγκυρας στο πρόγραμμα SAFE με την άρση αυτής της απειλής.

Πρόκειται για προϋποθέσεις ευρωπαϊκής ασφάλειας και όχι για διμερείς ελληνικές ενστάσεις. Η Κύπρος δεν είναι μια «παγωμένη» υπόθεση.

Τουρκικά στρατεύματα εξακολουθούν να ελέγχουν το βόρειο τμήμα του νησιού. Η Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP) επιβλέπει τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός και τη νεκρή ζώνη. Τα Ψηφίσματα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ χαρακτήρισαν άκυρη την αποσχιστική οντότητα και κάλεσαν όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν. Τον Μάρτιο, η Τουρκία κινήθηκε για την ανάπτυξη έξι μαχητικών F-16 στα κατεχόμενα.

Στα τέλη Μαΐου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαμαρτυρήθηκε όταν η Τουρκία απέκλεισε την Κυπριακή Δημοκρατία από προπαρασκευαστική ενημέρωση για την COP31.

Ακόμη και η κλιματική διπλωματία συναντά την τουρκική άρνηση: ένα κράτος-μέλος της ΕΕ δεν αναγνωρίζεται ως κράτος. Τον Μάιο, η Ελλάδα ζήτησε την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για παράνομες τουρκικές αλιευτικές δραστηριότητες και αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Παράλληλα, η Άγκυρα προετοίμαζε νομοθετική πρωτοβουλία για τη θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας», η οποία προβάλλει διεκδικήσεις σε ολόκληρο το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ο κίνδυνος δεν είναι θεωρητικός. Η Ισπανία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της τουρκικής ναυτικής ισχύος. Το TCG Anadolu, το αμφίβιο πλοίο-φορέας drones του τουρκικού ναυτικού, βασίζεται στον ισπανικό σχεδιασμό του Juan Carlos I, με τεχνογνωσία, μεταφορά τεχνολογίας, εξοπλισμό και υποστήριξη της Navantia προς τα τουρκικά ναυπηγεία Sedef. Η Ισπανία ενέκρινε εξαγωγές οπλικών συστημάτων προς την Τουρκία ύψους 6,11 δισ. ευρώ μεταξύ 2013 και 2022.

Στις 20 Ιουλίου 2024, κατά την 50ή επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το Anadolu συμμετείχε σε ναυτική παρέλαση ανοικτά των κατεχομένων.

Μια πλατφόρμα που κατέστη δυνατή χάρη στην Ισπανία παρουσιάστηκε στον χώρο κατοχής κράτους-μέλους της ΕΕ. Καμία διπλωματική ανακοίνωση δεν μπορεί να αμβλύνει αυτό το γεγονός. Η Μαδρίτη συνέχισε την υποστήριξη. Τον Απρίλιο του 2026, η Navantia ανακοίνωσε νέα συμφωνία συντήρησης του Anadolu, η οποία περιλαμβάνει εργασίες υποστήριξης, επισκευής, επικαιροποίησης τεχνικής τεκμηρίωσης και εκπαίδευσης για τρία χρόνια, με δυνατότητα ανανέωσης για ακόμη τρία. Η Ισπανία άνοιξε επίσης τον δρόμο για τη νομιμοποίηση της τουρκικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας. Τον Απρίλιο, η Airbus και η Turkish Aerospace κατέληξαν σε συμφωνία για το εκπαιδευτικό αεροσκάφος Saeta II/Hurjet: 30 αεροσκάφη, ισπανικό κέντρο μετατροπής χειριστών, βιομηχανική συμμετοχή και πρόγραμμα που εκτείνεται στην επόμενη δεκαετία.

Το εκπαιδευτικό αεροσκάφος δεν είναι το πρόβλημα.

Η επιτυχία της προμήθειας είναι. Η Μαδρίτη συμβάλλει στην κανονικοποίηση της τουρκικής αμυντικής αεροπορίας ενώ η Άγκυρα ασκεί πίεση σε κράτη-μέλη της ίδιας της Ευρώπης. Η Γερμανία είναι πιο διακριτική, αλλά όχι λιγότερο σημαντική.

Η επιρροή της βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Τα υποβρύχια κλάσης Reis, βασισμένα στον σχεδιασμό Type 214 και κατασκευασμένα υπό την επίβλεψη της TKMS, μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το πρώτο εντάχθηκε στο τουρκικό ναυτικό το 2024, το δεύτερο, TCG Hizirreis, ακολούθησε τον Νοέμβριο του 2025, ενώ το πρόγραμμα των έξι υποβρυχίων συνεχίζεται. Το Βερολίνο μπορεί να εμφανίζεται συγκρατημένο.

Η τεχνολογία αναερόβιας πρόωσης όμως δεν είναι. Η Τουρκία παραμένει χώρα υψηλού κινδύνου έως ότου άρει το casus belli, τερματίσει τον θαλάσσιο εξαναγκασμό και αναγνωρίσει τη νομική προσωπικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία έχει ζητήσει την προμήθεια 40 μαχητικών Eurofighter Typhoon από την κοινοπραξία Γερμανίας, Βρετανίας, Ιταλίας και Ισπανίας. Τον Ιούλιο του 2025, η Γερμανία κινήθηκε προς την έγκριση της παράδοσής τους. Τον Μάρτιο, Βρετανία και Τουρκία υπέγραψαν νέα συμφωνία που καλύπτει την αεράμυνα, την εκπαίδευση στα Typhoon και τη συμμετοχή της βρετανικής βιομηχανίας. Η Ισπανία αποτελεί τον πιο θερμό πολιτικό υποστηρικτή της Άγκυρας. Η Γερμανία εμφανίζεται πιο ψυχρή, αλλά η συμβολή της είναι εξίσου καθοριστική: υποβρύχια κάτω από τη θάλασσα, μαχητικά πάνω από αυτήν. Η Ιταλία είναι η πύλη των μη επανδρωμένων συστημάτων. Η LBA Systems, η κοινή ιταλική εταιρεία Leonardo–Baykar με συμμετοχή 50-50, δεν συνδέει απλώς δύο εταιρείες.

Συνδέει ευρωπαϊκά συστήματα, αισθητήρες, πιστοποιήσεις και πρόσβαση στην αγορά με τις πλατφόρμες που κατέστησαν την Τουρκία δύναμη στα drones.

Η αγορά μη επανδρωμένων συστημάτων της Ευρώπης εκτιμάται ότι θα φθάσει τα 100 δισ. δολάρια την επόμενη δεκαετία. Η Γαλλία αποτελούσε την εξαίρεση.

Τώρα μετατρέπεται σε προειδοποίηση. Το Παρίσι διέκρινε αυτό που άλλοι υποβάθμιζαν: η Άγκυρα δεν ήταν απλώς ένας δύσκολος σύμμαχος, αλλά πρόβλημα ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Γαλλία ενίσχυσε την Ελλάδα και αξιολόγησε διαφορετικά τον χάρτη της περιοχής.

Στις 12 Μαΐου όμως η εικόνα άλλαξε. Η Safran Electronics & Defense και η Baykar ανακοίνωσαν στρατηγική συνεργασία σε drones, έξυπνα όπλα, οπτρονικά συστήματα, ναυτιλία και κατευθυνόμενα πυρομαχικά, συμπεριλαμβανομένου του ηλεκτροοπτικού συστήματος Euroflir της Safran για τα drones TB2 της Baykar. Η Γαλλία πέρασε το κατώφλι των κρίσιμων υποσυστημάτων: αισθητήρες, οπτρονικά, πλοήγηση και καθοδήγηση – δηλαδή την ίδια την αλυσίδα προσβολής στόχων. Η Βρετανία βρίσκεται εκτός της νομικής αντίφασης της ΕΕ, αλλά εντός της στρατηγικής αντίφασης του ΝΑΤΟ.

Ηγείται του προγράμματος Eurofighter, αντιμετωπίζει την Τουρκία ως βιομηχανική ευκαιρία εντός της Συμμαχίας και δεν έχει υποχρεώσεις βάσει του Άρθρου 42(7) απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η Ισπανία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Γαλλία όμως έχουν.

Ένα τουρκικό αεροσκάφος δεν γίνεται λιγότερο ικανό επειδή ένα μέλος της κοινοπραξίας βρίσκεται εκτός Ένωσης και τρία εντός αυτής.

Το επόμενο στάδιο είναι η πλήρης ενσωμάτωση της Άγκυρας ως προμηθευτή, εταίρου και βιομηχανικού παράγοντα, την ώρα που αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, απειλεί την Ελλάδα για νόμιμες θαλάσσιες επιλογές και μετατρέπει τον αναθεωρητισμό σε δόγμα και προτεινόμενο νόμο. Η Ελλάδα το είχε διαπιστώσει ήδη από το 2020, όταν ζήτησε ευρωπαϊκό εμπάργκο όπλων για συστήματα που θα μπορούσαν να απειλήσουν την ελληνική και κυπριακή κυριαρχία.

Ένα εμπάργκο όμως είναι αντίδραση και όχι δόγμα.

Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο, η Τουρκία παραμένει χώρα υψηλού κινδύνου μέχρι να άρει το casus belli, να τερματίσει τον θαλάσσιο εξαναγκασμό, να πάψει να χρησιμοποιεί τα κατεχόμενα της βόρειας Κύπρου ως στρατιωτική πλατφόρμα και να αναγνωρίσει τη νομική προσωπικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μέχρι τότε, η τουρκικά συνδεδεμένη αμυντική βιομηχανία δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική ευρωπαϊκή επιχειρηματική δραστηριότητα: ούτε εξαγωγές, ούτε συμβόλαια υποστήριξης, ούτε μεταφορά τεχνολογίας, ούτε πιστοποιήσεις, ούτε συμπαραγωγές που ενισχύουν την πίεση κατά της Ελλάδας και της Κύπρου χωρίς αξιολόγηση βάσει της Κοινής Θέσης.

Ούτε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, ούτε πρόσβαση στο SAFE, ούτε οφέλη από το Horizon Europe, ούτε έμμεσες προμήθειες μέσω τρίτων.

Καμία εταιρεία δεν θα πρέπει να καλύπτει τις αδυναμίες της Άγκυρας πίσω από την ταμπέλα του «συμμάχου στο ΝΑΤΟ». Η Ευρώπη εφαρμόζει σήμερα δύο διαφορετικές πολιτικές. Οι Βρυξέλλες υπόσχονται βοήθεια. Η Μαδρίτη, το Βερολίνο, η Ρώμη και το Παρίσι ενισχύουν το οπλοστάσιο που ενδέχεται να τη δοκιμάσει.

Η μία πολιτική χαρακτηρίζει τα ελληνικά και κυπριακά σύνορα ευρωπαϊκά.

Η άλλη υπογράφει το τιμολόγιο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Europe cannot promise solidarity while arming Ankara Europe is currently implementing two different policies.

Brussels promises help. Madrid, Berlin, Rome and Paris are strengthening the arsenal that may test it. One policy characterizes the Greek and Cypriot borders as European.

The other signs the invoice.

Written by Sai Gal, Kathimerini Before Ankara moves, Europe signs.

Not at sea, but on paper: export licenses, support contracts, shipbuilding programs, submarines, drone partnerships and fighter jet consortiums.

All are recorded as industrial cooperation, but delivered as power.

When this power is used to exert pressure on Greece and Cyprus, the term “bilateral issue” is false.

The dossier is European.

Article 42(7) of the Treaty on European Union is treated like a fire alarm: attack first, assistance later.

Legally this is correct, but strategically it is wrong.

A guarantee begins much earlier, when EU member states decide whether to arm the force that might test it. The most stringent test is the law on arms exports. Common Position 2008/944/CFSP prohibits the granting of licences when there is a clear risk of offensive use, territorial claims by force, a threat to Member States or the security of allies, as well as disregard for international law, the principle of non-use of force and the fight against terrorism.

The law takes precedence over evidence.

Turkey is not an ordinary recipient of weapons systems.

It has maintained since 1995 the casus belli against Greece for the expansion of territorial waters in the Aegean.

In 2025, Kyriakos Mitsotakis linked Ankara's access to the SAFE program to the removal of this threat.

These are conditions of European security and not bilateral Greek objections.

Cyprus is not a “frozen” issue.

Turkish troops still control the northern part of the island. The United Nations Peacekeeping Force in Cyprus (UNFICYP) supervises the ceasefire line and the buffer zone. UN Security Council Resolutions 541 and 550 declared the breakaway entity invalid and called on all states not to recognize it. In March, Turkey moved to deploy six F-16 fighter jets to the occupied territory.

In late May, the European Union protested when Turkey excluded the Republic of Cyprus from a preparatory briefing for COP31.

Even climate diplomacy is met with Turkish denial: an EU member state is not recognized as a state. In May, Greece requested European Union intervention over illegal Turkish fishing activities and disputed sovereign rights in the Aegean.

At the same time, Ankara was preparing a legislative initiative to establish the “Blue Homeland,” which lays claim to the entire Aegean and the Eastern Mediterranean.

The danger is not theoretical.

Spain is the cornerstone of Turkish naval power. The TCG Anadolu, the Turkish Navy’s amphibious drone carrier, is based on the Spanish design of the Juan Carlos I, with know-how, technology transfer, equipment and support from Navantia to the Turkish shipyards Sedef.

Spain approved arms exports to Turkey worth €6.11 billion between 2013 and 2022.

On 20 July 2024, on the 50th anniversary of the Turkish invasion of Cyprus, the Anadolu participated in a naval parade off the occupied territory.

A platform made possible by Spain was presented in the occupied territory of an EU member state.

No diplomatic statement can mitigate this fact.

Madrid continued its support. In April 2026, Navantia announced a new maintenance agreement for Anadolu, which includes support, repair, technical documentation updates and training for three years, with the option of renewal for another three.

Spain has also paved the way for the legalization of the Turkish aerospace industry. In April, Airbus and Turkish Aerospace reached an agreement for the Saeta II/Hurjet trainer aircraft: 30 aircraft, a Spanish pilot conversion center, industrial participation and a program spanning the next decade.

The trainer aircraft is not the problem.

The success of the procurement is. Madrid is helping to normalize the Turkish defense aviation while Ankara is putting pressure on member states in Europe itself.

Germany is more discreet, but no less important.

Its influence lies below the surface of the sea. The Reis-class submarines, based on the Type 214 design and built under the supervision of TKMS, are changing the balance of power in the Aegean and Eastern Mediterranean.

The first joined the Turkish Navy in 2024, the second, TCG Hizirreis, followed in November 2025, while the program of six submarines continues.

Berlin may appear reserved.

But the anaerobic propulsion technology is not.

Turkey remains a high-risk country until it lifts the casus belli, ends maritime coercion and recognizes the legal personality of the Republic of Cyprus.

Turkey has requested the supply of 40 Eurofighter Typhoon fighters from the consortium of Germany, Britain, Italy and Spain. In July 2025, Germany moved to approve their delivery. In March, Britain and Turkey signed a new agreement covering air defense, Typhoon training and the participation of British industry.

Spain is Ankara’s most ardent political supporter.

Germany appears cooler, but its contribution is just as decisive: submarines under the sea, fighters above it. Italy is the gateway to unmanned systems. LBA Systems, the 50-50 Italian Leonardo–Baykar joint venture, is not just connecting two companies.

It is connecting European systems, sensors, certifications and market access to the platforms that have made Turkey a drone powerhouse.

Europe’s unmanned systems market is estimated to reach $100 billion in the next decade.

France was the exception.

Now it is becoming a warning.

Paris saw what others downplayed: Ankara was not just a difficult ally, but a power problem in the Eastern Mediterranean.

France strengthened Greece and assessed the map of the region differently.

But on May 12, the picture changed. Safran Electronics & Defense and Baykar announced a strategic partnership in drones, smart weapons, optronics systems, shipping and guided munitions, including Safran’s Euroflir electro-optical system for Baykar’s TB2 drones.

France crossed the threshold of critical subsystems: sensors, optronics, navigation and guidance – that is, the entire chain of attack.

Britain is outside the EU’s legal contradiction, but within NATO’s strategic contradiction.

It leads the Eurofighter programme, sees Turkey as an industrial opportunity within the Alliance and has no Article 42(7) obligations towards Greece and Cyprus. Spain, Germany, Italy and France do. A Turkish aircraft is not made less capable because one member of the consortium is outside the Union and three are within it. The next stage is the full integration of Ankara as a supplier, partner and industrial player, while refusing to recognize the Republic of Cyprus, threatening Greece for legitimate maritime choices and turning revisionism into a doctrine and proposed law.

Greece had already realized this in 2020, when it requested a European arms embargo on systems that could threaten Greek and Cypriot sovereignty.

But an embargo is a reaction, not a doctrine.

According to European law, Turkey remains a high-risk country until it lifts the casus belli, ends maritime coercion, ceases to use the occupied northern Cyprus as a military platform, and recognizes the legal personality of the Republic of Cyprus.

Until then, the Turkish-linked defense industry cannot be considered a normal European business activity: no exports, no support contracts, no technology transfer, no certifications, no co-productions that increase pressure on Greece and Cyprus without an assessment under the Common Position. No European funding, no access to SAFE, no benefits from Horizon Europe, no indirect procurement through third parties.

No company should cover up Ankara's weaknesses behind the label of "NATO ally". Europe is currently implementing two different policies.

Brussels promises help. Madrid, Berlin, Rome and Paris are strengthening the arsenal that may test it. One policy characterizes the Greek and Cypriot borders as European. The other signs the invoice.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους