Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απόψε, σε ένα συμπόσιο επιστημονικής επιμέλειας του Celadon Center for Arts & Ecologies που οργανώνεται στα πλαίσια της Έκθεσης "Αγροποιητική: χώματα/σώματα" (επιμέλειας Έλενας Πάρπα), μαζί με τ@ scholars και δημιουργούς Jessica Gogan και Filipa César θα μιλήσουμε για αγρότισσες και ανθεκτικότητα.

Η δική μου εισήγηση ξυπνά φαντάσματα γυναικών από την αγροτική ζωή που έζησα μαζί τους.

Συνομιλώ μαζί τους μέσα από φόρμες σκέψης συγγραφέων κουήρ θεωρίας.

Πλαισιώνω τις γυναίκες αυτές ως "foremothers". Διότι όταν έγραφα την εισήγηση δεν είχα την τόλμη να χρησιμοποιούσα τον όρο "indigenous". Τώρα ξέρω ότι το θέμα μου αφορά σε indigeneity και extinction.

Στη φωτογραφία, μια από τις γυναίκες για τις οποίες θα μιλήσω.

Η θεία μου Αγαθονίκη, η αδελφή της μητέρας μου.

Έφυγε φθινόπωρο του 2016.

Βλέποντας μαζί τις φωτογραφίες τους συνειδητοποιώ ότι όλες κουβαλούν τα χέρια τους, μαζί, χαμηλά, μπροστά.

Στον τρόπο των χεριών τους εναποτίθεται η σχέση τους με τη γη. Το σώμα τους, οι ίδιες, είναι σαν προέκταση ενός κόσμου όπου ζώα, δέντρα, δημιουργία, παιδιά τους, μάχονται να ζήσουν υπό την αιγίδα του μεγάλου μόχθου και του μικρού ονείρου, βαναυσότητας και μαζί μιας άγαρμπης ζωτικότητας.

Από μικρή είχα ένα τρόπο να κουβαλώ το σώμα μου που πρόδιδε τις καταβολές μου.

Περπατάς σαν παπίρα, μου λέγανε στο δημοτικό όταν πήγα για μια χρονιά σε αστικό σχολείο.

Στο academia προσπάθησα συνειδητά να αποβάλω αυτή τη συνήθεια στησίματος του σώματος κάνοντας ασκήσεις, π.χ., να έχω τα χέρια από τους αγκώνες και κάτω οριζόντια μπλεγμένα μπροστά στο στήθος.

Δεν τα κατάφερα καλά.

Τη δουλειά μου ενημερώνει ένα στοιχειό, μια σπουδαία scholar και δημιουργός. Η Εύη Τσελίκα.

Στην ομιλία της την Τετάρτη κατάλαβα λίγο περισσότερο πως η ακαδημαϊκή διάνοια, με ντομπροσύνη και χάρη, διανοίγει δυνατότητες στον κόσμο εκεί που νόμιζες ότι η ελπίδα έλειψε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους