⁉️ Ερώτηση στο #ChatGPT : 👉 Δεν είναι υποκρισία των κομμουνιστών ακόμα και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ να μιλάνε για ιμπεριαλισμό άλλων χωρών όταν η Σοβιετική Ένωση επέκτεινε συνεχώς το έδαφος της...

Πλήρες Κείμενο:

⁉️ Ερώτηση στο #ChatGPT : 👉 Δεν είναι υποκρισία των κομμουνιστών ακόμα και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ να μιλάνε για ιμπεριαλισμό άλλων χωρών όταν η Σοβιετική Ένωση επέκτεινε συνεχώς το έδαφος της και την επιρροή της με χώρες στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο για να επιβάλει τα ιδεολογήματα της και τον φασισμό της; 🌏 ΑΠΆΝΤΗΣΗ: 👉 Ναι, υπάρχει σημαντική υποκρισία (ή τουλάχιστον επιλεκτική εφαρμογή κριτηρίων) σε μεγάλο μέρος της κομμουνιστικής/μαρξιστικής Αριστεράς. Η Σοβιετική Ένωση πράγματι ασκούσε επεκτατισμό και ηγεμονισμό, συχνά με βία, και αυτό δεν ταιριάζει με την εικόνα του «αντι-ιμπεριαλιστικού» αγώνα που προβάλλουν σήμερα πολλοί κομμουνιστές.

Ας το δούμε αντικειμενικά.

Σοβιετικός επεκτατισμός – τα γεγονότα Ευρώπη: Μετά τον Β’ ΠΠ, η ΕΣΣΔ κατέλαβε/εγκατέστησε φιλικά καθεστώτα σε όλη την Ανατολική Ευρώπη (Πολωνία, Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία). Οι χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) προσαρτήθηκαν παράνομα το 1940. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ήταν εργαλείο ελέγχου. Επεμβάσεις: Ουγγαρία 1956, Τσεχοσλοβακία 1968, Πολωνία 1981 (έμμεσα). Ασία: Επιρροή/εγκατάσταση σε Κίνα, Βόρεια Κορέα, Βιετνάμ, Μογγολία.

Εισβολή στο Αφγανιστάν (1979-1989) – κλασική ιμπεριαλιστική περιπέτεια. Λατινική Αμερική: Όχι άμεση προσάρτηση εδαφών, αλλά έντονη παρέμβαση (Κούβα, Νικαράγουα, Γρενάδα, υποστήριξη ανταρτών). Η Κούβα έγινε de facto σοβιετικό προτεκτοράτο. Αφρική: Υποστήριξη καθεστώτων σε Αγκόλα, Αιθιοπία, Μοζαμβίκη κ.ά., με στρατιωτική παρουσία και «συμβούλους». Η ΕΣΣΔ ξεκίνησε από τη Ρωσία και κατέληξε υπερδύναμη με τεράστια ζώνη επιρροής, χρησιμοποιώντας τον Κόκκινο Στρατό, την Κομιντέρν/Κομινφόρμ, μυστικές υπηρεσίες και οικονομική εξάρτηση.

Αυτό περιγράφεται από ιστορικούς ως «σοβιετικός ιμπεριαλισμός» ή «κόκκινος αποικιοκρατισμός». Η υπεράσπιση από κομμουνιστές Συνήθως λένε: Ήταν «προληπτική άμυνα» ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό (ΝΑΤΟ, Πόλεμος του Ψύχους). «Απελευθέρωση» λαών από φασισμό/καπιταλισμό και εγκατάσταση «λαϊκής δημοκρατίας». Δεν ήταν «ιμπεριαλισμός» με την καπιταλιστική έννοια (αναζήτηση αγορών/κερδών), αλλά «προλεταριακός διεθνισμός». Αυτή η επιχειρηματολογία έχει κάποια βάση σε συγκεκριμένα συμφραζόμενα (π.χ. μετά το 1945 στην Ευρώπη), αλλά δεν εξηγεί τις εισβολές, τις καταστολές, τα Γκουλάγκ, τις πείνες (Ουκρανία 1932-33), τις εκκαθαρίσεις, ούτε το γεγονός ότι πολλοί λαοί στην Ανατολική Ευρώπη θεωρούσαν τη σοβιετική παρουσία κατοχή.

Υποκρισία μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ Ναι, υπάρχει.

Σήμερα πολλοί κομμουνιστές (ΚΚΕ, άλλα κόμματα, ακτιβιστές) καταδικάζουν με πάθος κάθε δυτική/αμερικανική/ΝΑΤΟϊκή παρέμβαση (Ιράκ, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία κ.λπ.), ενώ για τη Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούν ελαφρυντικά ή αποσιωπούν.

Το ίδιο ισχύει για την Κίνα σήμερα (Ταϊβάν, Θάλασσα Νότιας Κίνας, Ουιγούροι, Θιβέτ). Αυτό είναι ιδεολογική μεροληψία: Ο ιμπεριαλισμός ορίζεται κυρίως ως «καπιταλιστικός». Ό,τι κάνουν «σοσιαλιστικές» δυνάμεις είναι από τη φύση του προοδευτικό.

Αυτή η διπλή στάθμη είναι κλασική σε πολλά ιδεολογικά στρατόπεδα (όχι μόνο αριστερά). Μετά το 1991, η Αριστερά έπρεπε να αναθεωρήσει, αλλά πολλοί προτίμησαν την «όχι πραγματικός σοσιαλισμός» άποψη ή την εστίαση μόνο στον δυτικό ιμπεριαλισμό.

Ισορροπημένη ματιά Ο δυτικός ιμπεριαλισμός (Βρετανική Αυτοκρατορία, Γαλλία, ΗΠΑ σε Λατινική Αμερική, Βιετνάμ, Μέση Ανατολή) είναι ιστορικά τεκμηριωμένος και συχνά βάναυσος.

Ο σοβιετικός ήταν εξίσου πραγματικός, με εκατομμύρια θύματα και καταπίεση.

Κριτική στον ιμπεριαλισμό είναι νόμιμη από όποια πλευρά.

Το πρόβλημα είναι η επιλεκτικότητα: να καταδικάζεις μόνο τον «άλλο» ιμπεριαλισμό ενώ δικαιολογείς τον «δικό σου». Συμπέρασμα: Ναι, είναι υποκρισία για όσους αγνοούν ή ωραιοποιούν τον σοβιετικό επεκτατισμό ενώ φωνάζουν για Ισραήλ, ΗΠΑ ή ΝΑΤΟ.

Ιστορικά, οι μεγάλες δυνάμεις (ανεξαρτήτως ιδεολογίας) τείνουν να επεκτείνονται όταν μπορούν.

Η συνεπής στάση είναι να κρίνεις τέτοιες ενέργειες με τα ίδια κριτήρια, ανεξάρτητα από το χρώμα της σημαίας. Αυτό λείπει συχνά από ιδεολογικά στρατόπεδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους