Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Nα τι προτείνει ο Μαντάμι της Αθήνας Τα 5 μέτρα του Τσίπρα και η επιστροφή του λαϊκισμού 1. Για το Ρεύμα Η πρόταση για «εγγυημένη ποσότητα ρεύματος σε σταθερή τιμή» είναι χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκισμού.

Αντί να μειωθεί το κόστος παραγωγής και να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός στην αγορά ενέργειας, προτείνεται η επιδότηση της κατανάλωσης με χρήματα των φορολογουμένων. Η ΔΕΗ παραμένει υπερχρεωμένη και το κόστος θα μετακυλιστεί τελικά στους συνεπείς καταναλωτές. 2. Για τα Στεγαστικά Δάνεια & την Κοινωνική Κατοικία Η δημιουργία δημόσιου φορέα διαχείρισης στεγαστικών δανείων και η παροχή «κοινωνικής κατοικίας» σε στρατηγικούς κακοπληρωτές ισοδυναμεί με θεσμική επιβράβευση της ανευθυνότητας.

Όσοι δεν εξυπηρέτησαν τα δάνειά τους θα προστατεύονται με κρατική παρέμβαση, ενώ όσοι τα πληρώνουν κανονικά θα επιβαρύνονται επιπλέον μέσω φόρων για να καλυφθούν τα σπασμένα. 3. Για τις Δωρεάν Μετακινήσεις Η πρόταση για δωρεάν αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη (εκτός από τους τουρίστες) δημιουργεί μια ακόμα μαύρη τρύπα στον προϋπολογισμό, ύψους 200–250 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Το κόστος δεν εξαφανίζεται — μεταφέρεται στους φορολογούμενους.

Ταυτόχρονα, χωρίς ουσιαστική ενίσχυση της χρηματοδότησης, οι συγκοινωνίες κινδυνεύουν να υποβαθμιστούν περαιτέρω. 4. Για την Κατάργηση των Πανελλαδικών Η κατάργηση των Πανελλαδικών δεν αποτελεί μεταρρύθμιση αλλά υποχώρηση.

Αντί να αναβαθμιστεί το επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης, προτείνεται η κατάργηση του μοναδικού σχετικά αξιοκρατικού και αδιάβλητου συστήματος εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Το αποτέλεσμα θα είναι η περαιτέρω υποβάθμιση των ΑΕΙ και η ενίσχυση των ανισοτήτων. 5. Για το Ειδικό Μισθολόγιο & τις Αυξήσεις Οι προτάσεις για αυξήσεις μισθών σε εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς είναι εύηχες, αλλά κενές περιεχομένου όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένη πηγή χρηματοδότησης.

Με το δημόσιο χρέος σε υψηλά επίπεδα, το να τάζεις αυξήσεις χωρίς να εξηγείς από πού θα προέλθουν τα χρήματα είναι πολιτική εξαπάτηση.

Τα πέντε μέτρα του Τσίπρα συνοψίζονται σε μία φράση: κρατικές δαπάνες και επιδοτήσεις χωρίς καμία αναφορά σε μεταρρυθμίσεις, παραγωγικότητα ή δημοσιονομική πειθαρχία.

Είναι ακριβώς η ίδια συνταγή που εφάρμοσε μεταξύ 2015 και 2019 και οδήγησε τη χώρα σε νέο μνημόνιο. Ο Τσίπρας επέστρεψε στο αγαπημένο του άθλημα: να μοιράζει «δωρεάν» παροχές και να καταργεί υποχρεώσεις, ποντάροντας στη συλλογική αμνησία.

Παρουσιάζει ως ριζοσπαστικές λύσεις μέτρα που είναι είτε ανέφικτα είτε θα τα πληρώσουν οι ίδιοι πολίτες που υποτίθεται ότι θέλει να προστατεύσει. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Αυτή τη φορά όμως τα περιθώρια είναι πολύ πιο στενά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους