Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΛΟΥΚΑΣ ΝΟΤΑΡΑΣ⚔️🦅 Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΟΥΚΑΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ🇬🇷☦️ Υπάρχουν πρόσωπα που γράφουν την ιστορία.

Υπάρχουν και πρόσωπα που γίνονται η ίδια η ιστορία.Ο Λουκάς Νοταράς ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν ήταν αυτοκράτορας.

Δεν έφερε ποτέ το στέμμα των Παλαιολόγων.

Δεν θα βρούμε το όνομά του χαραγμένο δίπλα στους μεγάλους κατακτητές και στρατηλάτες που άλλαξαν τον χάρτη του κόσμου.Κι όμως, όταν αναλογίζεται κανείς τις τελευταίες ημέρες της υπερχιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν φέρνει στον νου του τις τελευταίες ώρες της Κωνσταντινούπολης, όταν ακούει νοερά τον απόηχο από τις καμπάνες της Αγίας Σοφίας που σίγησαν για πάντα εκείνο το πρωινό της 29ης Μαΐου 1453, δεν μπορεί παρά να σταθεί με σεβασμό μπροστά στη μορφή του τελευταίου Μεγάλου Δούκα.

Διότι ο Λουκάς Νοταράς δεν υπήρξε απλώς ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος.Υπήρξε ένας από τους τελευταίους θεματοφύλακες μιας παράδοσης που ξεκινούσε από την αρχαία Ελλάδα, περνούσε μέσα από τη χριστιανική Ρωμανία και έφθανε μέχρι τις φλεγόμενες επάλξεις της Βασιλεύουσας.Η αυτοκρατορία που υπηρετούσε βρισκόταν ήδη στο λυκόφως της.

Οι παλιές δόξες είχαν χαθεί.

Οι στρατιές που κάποτε διέσχιζαν τρεις ηπείρους είχαν εκλείψει.Οι επαρχίες είχαν χαθεί η μία μετά την άλλη.Όμως η Κωνσταντινούπολη παρέμενε όρθια.Όχι μόνο ως πόλη.

Όχι μόνο ως πρωτεύουσα.

Αλλά ως σύμβολο.

Ως η καρδιά ενός πολιτισμού που επί έντεκα αιώνες κράτησε ζωντανή την ελληνική γλώσσα, την ορθόδοξη πίστη, το ρωμαϊκό κράτος και την πνευματική κληρονομιά της αρχαιότητας.

Ανάμεσα σε όλα αυτά ο Λουκάς Νοταράς γνώριζε καλύτερα από τον καθένα ότι η μάχη που πλησίαζε δεν αφορούσε απλώς ένα κομμάτι γης.

Αφορούσε έναν ολόκληρο κόσμο.

Στις μέρες μας, πολλοί θυμούνται το όνομά του εξαιτίας μιας φράσης που του αποδίδεται.

Μιας φράσης για την οποία οι ιστορικοί εξακολουθούν να διαφωνούν.

Μιας φράσης που προέρχεται από μεταγενέστερη και αμφισβητούμενη πηγή.

Ίσως να την είπε εάν και το πιθανότερο είναι να μην την είπε ποτέ.

Το πιο λογικό μου ακούγεται να είναι ένας θρύλος που γεννήθηκε αργότερα για να συμπυκνώσει τις αγωνίες μιας ολόκληρης εποχής.Αλλά όσο περισσότερο μελετά κανείς τη ζωή του, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει ότι η ουσία του ανθρώπου αυτού δεν βρίσκεται σε μια αμφιλεγόμενη φράση.Βρίσκεται στις πράξεις του.

Διότι οι πράξεις είναι πάντοτε πιο εύγλωττες από τα λόγια.Όταν η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε από τον Μωάμεθ Β΄, ο Νοταράς δεν εγκατέλειψε την πόλη.Δεν αναζήτησε ασφαλές καταφύγιο.

Δεν δραπέτευσε στη Δύση.

Δεν επιβιβάστηκε σε κάποιο πλοίο για να διασώσει τον εαυτό του και τα πλούτη του.

Έμεινε εκεί.Εκεί όπου έμεινε και ο τελευταίος αυτοκράτορας.Εκεί όπου έμειναν οι λίγες χιλιάδες υπερασπιστές που γνώριζαν πως οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους.

Έμεινε δίπλα στην αυτοκρατορία όταν όλοι μπορούσαν να δουν ότι το τέλος πλησίαζε.

Και αυτή η επιλογή λέει περισσότερα για τον χαρακτήρα του από οποιοδήποτε χρονικό.

Όσο τα οθωμανικά κανόνια γκρέμιζαν τα τείχη, όσο οι επιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, όσο η Βασιλεύουσα πλησίαζε στην τελευταία της ανατολή, ο Νοταράς παρέμενε εκεί.

Οι γιοι του πολεμούσαν.

Η οικογένειά του κινδύνευε.

Η περιουσία του ήταν καταδικασμένη να χαθεί.

Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή.

Κι όμως δεν εγκατέλειψε.

Υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη τραγικότητα σε αυτή την εικόνα.

Ένας άνθρωπος αρκετά ισχυρός ώστε να έχει βρεθεί στην κορυφή της αυτοκρατορικής διοίκησης, αρκετά εύπορος ώστε να εξασφαλίσει μια άνετη ζωή μακριά από τον κίνδυνο, επιλέγει συνειδητά να μοιραστεί τη μοίρα της πατρίδας του.Όταν τελικά η Πόλη έπεσε, δεν έπεσε ως συνεργάτης του κατακτητή.

Έπεσε ως αιχμάλωτος.Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του είχαν ήδη χαθεί μέσα στη θύελλα της Αλώσεως.Ο ίδιος οδηγήθηκε μπροστά στον νικητή και λίγες ημέρες αργότερα βάδισε προς τον θάνατο μαζί με τον μικρό γιο του και τον γαμπρό του.Οι ιστορικοί εξακολουθούν να συζητούν τις ακριβείς συνθήκες.

Ίσως ποτέ να μη μάθουμε όλη την αλήθεια.

Όμως γνωρίζουμε το αποτέλεσμα. Ο Λουκάς Νοταράς δεν επέζησε της αυτοκρατορίας που υπηρέτησε και αυτό σίγουρα δεν είναι μικρή λεπτομέρεια αλλά το κλειδί για να κατανοήσουμε ποιος ήταν.

Γιατί οι πραγματικοί προδότες συνήθως βρίσκουν τρόπο να σωθούν.Οι πραγματικοί προδότες συνήθως αλλάζουν στρατόπεδο την κατάλληλη στιγμή.Οι πραγματικοί προδότες συνήθως ανταμείβονται.Ο Νοταράς δεν ανταμείφθηκε.

Οδηγήθηκε στο ικρίωμα.

Γι' αυτό και η μνήμη του προκαλεί ακόμη συγκίνηση.Διότι η ζωή του μοιάζει με την ίδια την πορεία του Ελληνισμού.

Γνώρισε δόξα και καταστροφή.

Γνώρισε δύναμη και παρακμή.

Γνώρισε ελπίδα και τραγωδία και στο τέλος αρνήθηκε να εγκαταλείψει αυτό που πίστευε πως όφειλε να υπηρετήσει.Η Ελλάδα που γεννήθηκε αιώνες αργότερα ως ανεξάρτητο κράτος δεν είναι ξένη προς αυτή την ιστορία.

Αντιθέτως,είναι ένας από τους κληρονόμους της.

Η γλώσσα που μιλούσε ο Νοταράς είναι η γλώσσα που μιλάμε σήμερα.Οι προσευχές που άκουγε αντηχούν ακόμη στις εκκλησίες μας.

Τα ονόματα των προγόνων του είναι τα ονόματα των προγόνων μας και οι αγωνίες του για την επιβίωση του Γένους δεν έσβησαν με τον θάνατό του.Πέρασαν μέσα από τους αιώνες της δουλείας.

Πέρασαν μέσα από τα μοναστήρια, τις κοινότητες και τα σχολεία.Πέρασαν μέσα από την Επανάσταση του 1821.Πέρασαν μέσα από τις γενιές των Ελλήνων που αρνήθηκαν να ξεχάσουν ποιοι είναι.Γι' αυτό, όταν κοιτάζουμε τον Λουκά Νοταρά, δεν αντικρίζουμε μόνο έναν βυζαντινό αξιωματούχο.

Αντικρίζουμε έναν κρίκο μιας αδιάσπαστης αλυσίδας που ενώνει την αρχαία Ελλάδα, τη Ρωμανία και τον νεότερο Ελληνισμό.Αντικρίζουμε έναν άνθρωπο που έζησε στο τέλος ενός κόσμου αλλά δεν εγκατέλειψε το χρέος του απέναντι σε αυτόν.Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του.Όχι η εξουσία που άσκησε.

Όχι τα αξιώματα που κατείχε.

Όχι οι θρύλοι που γεννήθηκαν γύρω από το όνομά του.Αλλά η αταλάντευτη απόφασή του να σταθεί όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Γι' αυτό, πεντακόσια και πλέον χρόνια μετά την Άλωση, ο τελευταίος Μέγας Δούκας εξακολουθεί να βαδίζει δίπλα στις σκιές των υπερασπιστών της Βασιλεύουσας.Δίπλα στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.Δίπλα στους ανώνυμους στρατιώτες των τειχών.Δίπλα σε όλους εκείνους που προτίμησαν να μοιραστούν τη μοίρα της πατρίδας τους αντί να εξαγοράσουν τη σωτηρία τους.

Και όσο η μνήμη εκείνων των ημερών παραμένει ζωντανή, όσο η ελληνική γλώσσα εξακολουθεί να ακούγεται κάτω από τον ίδιο ουρανό που αντίκριζε και εκείνος, το όνομα του Λουκά Νοταρά δεν θα ανήκει μόνο στην ιστορία. Θα ανήκει στην ψυχή του Ελληνισμού.🦅🇬🇷☦️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους