Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αποκαλούσαν ανυπόφορο, και μετά από δώδεκα απορρίψεις σε τέσσερα χρόνια, άρχισα σιγά-σιγά να τους πιστεύω.

Το όνομά μου είναι Έλα Γουίτμορ.

Είμαι είκοσι δύο ετών και τα πόδια μου ήταν άχρηστα από τότε που ήμουν οκτώ.

Συνέβη εξαιτίας ενός ατυχήματος ιππασίας που έβλαψε τη σπονδυλική μου στήλη και με άφησε εξαρτημένο από μια αναπηρική καρέκλα που ο πατέρας μου είχε παραγγείλει ειδικά από έναν τεχνίτη στο Ρίτσμοντ.

Αλλά δεν ήταν η ίδια η αναπηρική καρέκλα που με χαρακτήρισε ως μη επιστρεπτέα στην κοινωνία της Βιρτζίνια το 1856.

Ήταν αυτό που συμβόλιζε η καρέκλα: σπασμένα αγαθά, ένα βάρος.

Με έβλεπαν ως μια γυναίκα που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις πιο βασικές προσδοκίες της Νότιας γυναικείας φύσης, όπως να στέκεται δίπλα στον σύζυγό της σε κοινωνικές συγκεντρώσεις, να γεννά χωρίς επιπλοκές και να διαχειρίζεται ένα νοικοκυριό στα πόδια της.

Δώδεκα άντρες, δώδεκα προτάσεις, και ο πατέρας μου κανόνισε δώδεκα απορρίψεις που έγιναν όλο και πιο σκληρές καθώς η φήμη μου ως το ανάπηρο κορίτσι Γουίτμορ εξαπλώθηκε στην τάξη των καλλιεργητών της Βιρτζίνια.

Αλλά η ιστορία μου δεν αφορά την αναπηρία μου.

Πρόκειται για το πώς η απελπισμένη απόφαση του πατέρα μου να με δώσει σε έναν σκλαβωμένο άνθρωπο γνωστό ως το Κτήνος έγινε η μεγαλύτερη αγάπη που θα βιώσω ποτέ.

Πρόκειται για το πώς μια κοινωνία που πίστευε ότι ήμουν άχρηστη και πίστευε ότι ήταν ιδιοκτησία αποδείχθηκε καταστροφικά λάθος και για τους δυο μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους