Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε είχα δει μια παλιά γαλλική ταινία· τον τίτλο της δεν μπορώ πια να τον θυμηθώ.

Η πρωταγωνίστρια, για μιάμιση ώρα, τακτοποιούσε με χάρη πιάτα, χαμογελούσε στον άντρα της, κι ύστερα, στο φινάλε, απλώς άνοιγε την πόρτα και έφευγε, αφήνοντας πάνω στο τραπέζι ένα μάτσο κλειδιά.

Τότε ήμουν είκοσι δύο χρονών και είχα ξεφυσήσει περιφρονητικά: «Τι ανόητη… μπορούσε τουλάχιστον να του τα πει ένα χεράκι». Τώρα, στα τριάντα έξι μου, στεκόμουν στη μέση της αστραφτερής κουζίνας μου στην Patras και καταλάβαινα πως εκείνη η γυναίκα δεν ήταν καθόλου ανόητη.

Απλώς δεν ήθελε να σπαταλήσει άλλη δύναμη.

Τη δική μου ενέργεια είχα μάθει να τη μετράω με την ίδια ακρίβεια που υπολόγιζα τα χαρτοφυλάκια των πελατών μου.

Στο επενδυτικό ταμείο με εκτιμούσαν επειδή δεν έχανα την ψυχραιμία μου. «Dimitra Vlachos, εσύ είσαι σαν αριθμομηχανή», έλεγε το αφεντικό μου. «Ούτε ένα περιττό συναίσθημα, μόνο νούμερα». Κι εγώ έπαιρνα αυτή την «αριθμομηχανή» μαζί μου στο σπίτι, στο ζεστό δυάρι μας στη λεωφόρο Μαρξ, όπου με περίμενε ο Georgios Karagiannis. Ο Georgios Karagiannis εργαζόταν ως επικεφαλής μηχανικός σε ένα από εκείνα τα κλειστά ερευνητικά ιδρύματα της πόλης.

Ήταν η ίδια η σταθερότητα με ανθρώπινη μορφή: χωρίστρα πάντα στη θέση της, γιακάδες τέλεια σιδερωμένοι και ένας τρόπος ομιλίας βαρύς, σαν κάθε φράση του να είχε περάσει από κρατική επιτροπή έγκρισης.

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης δεν έδειχνε να διαφέρει σε τίποτα από εκατοντάδες άλλα.

Μόλις είχα σβήσει τον φούρνο, όπου το κρέας σιγόψηνε κάτω από μια χρυσαφένια κρούστα τυριού, και είχα αρχίσει να κόβω τη σαλάτα. Ο Georgios Karagiannis καθόταν στο τραπέζι και ξεφύλλιζε κάτι στο τάμπλετ του. — Dimitra Vlachos, κοίταξα λίγο τα έξοδά μας για τον προηγούμενο μήνα, άρχισε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα. — Πετάμε πολλά χρήματα σε ανοησίες. Οι συνδρομές σου σε οικονομικά περιοδικά, εκείνος ο πανάκριβος καφές σε κόκκους…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους