Original Post

Πλήρες Κείμενο:

…θα σας παρουσιάσω μερικές από τις ακτές μας όπως τις θυμάμαι από τις σιωπηλές πεζοπορίες των νεανικών μου χρόνων.

Πολλές από αυτές τις γνώρισα αργότερα και από τη θάλασσα.

Πάντα όμως με συνόδευε η ίδια απορία πώς η φύση, ο χρόνος, ο άνεμος και το κύμα συνεργάστηκαν ώστε να δημιουργήσουν αυτά τα μοναδικά γεωλογικά τοπία ακριβώς στα σημεία όπου τα συναντούμε σήμερα.

Κάθε ακτή έχει τη δική της ιστορία, τη δική της μορφή και το δικό της οικολογικό αποτύπωμα έναν μικρό κόσμο που αποκαλύπτεται μόνο σε εκείνον που θα κάνει τον κόπο να τον προσεγγίσει. ……αρχίζοντας από τον βορρά, στην ανατολική πλευρά του νησιού μας ….. Άγιος Σώστης Ποτάμια Καβουροχέρι Μαρουλάς Σχοινάρι (στα Λουτρά) Αρκούδι Φώκιες (χωρίς οδική πρόσβαση) Λιβαδάκι (χωρίς οδική πρόσβαση) Αγία Ειρήνη Άγιος Ιωάννης (με χωματόδρομο) Αγκουρίτσα (χωρίς οδική πρόσβαση) Ραγκούση (χωρίς οδική πρόσβαση) Άγιος Στέφανος Νάουσα ή Άουσα Κουρή Ζογκάκι Σιφνίου Λεύκες Λιοτρίβι Κακιά Μαρία Καλό Λιβάδι Αντώνηδες Μεγάλη Άμμος Νίκα (χωρίς οδική πρόσβαση) Άγιος Νικόλαος (με χωματόδρομο / χωρίς οδική πρόσβαση) Παραθύρι (χωρίς οδική πρόσβαση) Σκύλου (με χωματόδρομο) Σι Μου Σι Πούντα Γαϊδουρόμαντρα Μαρκουλή (χωρίς οδική πρόσβαση) Κατεργάκη (χωρίς οδική πρόσβαση) Αυλάκι του Ψαρά Πατέστου Στην δυτική πλευρά, αρχίζοντας από το νότο... Άγιος Δημήτριος Αλυκή Κυρά Λένης Μαϊστράλι Στιφό Δίβλακα Γκαστρωμένη Μαυριανού (Γαλάζια Ακτή) Καστέλα Καστέλλι Φλαμπούρια Παντίκια Μαρτινάκια (δίπλα στο Μέριχα, βόρεια του λιμανιού) Επισκοπή Απόκρουση Φυκιάδα Κολώνα Ζεστά Μυρσινιά (χωρίς οδική πρόσβαση) Άξαχας Σέλινο Γιαλούδι (χωρίς οδική πρόσβαση, κοντά στο κάστρο της Ωριάς) …η ακτή είναι το τελευταίο όριο της στεριάς, το σημείο όπου η γη παραδίδεται στη θάλασσα.

Είναι η εσχατιά του νησιού μας, εκεί όπου το πέτρωμα, ύστερα από χιλιάδες χρόνια διαμόρφωσης, μοιάζει να ολοκληρώνει το ταξίδι του και να χάνεται στο γαλάζιο.

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τις ακτές της Κύθνου ως κάτι δεδομένο.

Κι όμως, δεν είναι.

Αποτελούν ζωντανά μνημεία της φύσης, σμιλεμένα αδιάκοπα από τον χρόνο, τον άνεμο και το αλάτι.

Είναι τόποι μνήμης, εικόνων και συναισθημάτων, που συνδέουν τον άνθρωπο με το νησί του.

Και ίσως γι’ αυτό, όσες φορές κι αν απομακρυνθούμε, πάντα επιστρέφουμε κοντά τους.

Γιατί στις ακτές αυτές δεν συναντάμε μόνο τη θάλασσα συναντάμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι, και πάλι έρχομαι κοντά... Μέσα απ’ τα κύματα πιάνω τα σήματα που με φωνάζουν στ’ ανοιχτά... ….γράφει ο ΔΝΛ ο από Κύθνο προερχόμενος…..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους