Για την ιστορία Σαν σήμερα στις 13 Ιουνιου του 1999 τα Νατοϊκά στρατευματα εισβάλουν με τη σειρά τους στο Κοσοβο αφού δεν κατάφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα μετά τη χρόνια «ενίσχυση» από την CIA σε...

Πλήρες Κείμενο:

Για την ιστορία Σαν σήμερα στις 13 Ιουνιου του 1999 τα Νατοϊκά στρατευματα εισβάλουν με τη σειρά τους στο Κοσοβο αφού δεν κατάφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα μετά τη χρόνια «ενίσχυση» από την CIA σε όπλα και εκπαίδευση που παρείχαν στον UCK για να εξαπολύει επιθέσεις ενάντια στο Γιουγκοσλαβικό στρατό.

Ο πόλεμος του Κοσόβου ήταν η ένοπλη σύγκρουση στο Κοσσυφοπέδιο που διήρκεσε από τις 28 Φεβρουαρίου 1998 μέχρι τις 11 Ιουνίου 1999.

Τα αντίπαλα στρατόπεδα ήταν οι δυνάμεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (τότε περιλάμβανε το Μαυροβούνιο και τη Σερβία), που έλεγχε το Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο, και της αλβανικής οργάνωσης γνωστής ως Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου (UCK), με αεροπορική υποστήριξη από το ΝΑΤΟ από τις 24 Μαρτίου 1999 και χερσαία από τον Αλβανικό Στρατό.

Στις 23 Μαρτίου 1999, στις 22:17, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα ανακοίνωσε ότι είχε αναθέσει στον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή της Ευρώπης (SACEUR), Αμερικανό Στρατηγό Ουέσλι Κλαρκ, να "ξεκινήσει αεροπορικές επιχειρήσεις στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Στις 24 Μαρτίου, στις 19:00 , το ΝΑΤΟ ξεκίνησε την εκστρατεία του βομβιστικής επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.

Στις αρχές Μαΐου ένα αμερικανικό αεροσκάφος του ΝΑΤΟ επιτέθηκε σε μια φάλαγγα Αλβανών προσφύγων, «πιστεύοντας» ότι ήταν γιουγκοσλαβική στρατιωτική φάλαγγα, σκοτώνοντας περίπου πενήντα άτομα. Το ΝΑΤΟ αναγνώρισε το λάθος του πέντε ημέρες αργότερα και οι Σέρβοι το κατηγόρησαν ότι σκόπιμα επιτέθηκε στους πρόσφυγες για να κλιμακώσει την προπαγάνδα και την σύρραξη στο Κοσυφοπέδιο.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Ισλαμική αρχιτεκτονική κληρονομιά θεωρήθηκε από τις Γιουγκοσλαβικές Σερβικές παραστρατιωτικές και στρατιωτικές δυνάμεις ως αλβανική κληρονομιά, με την καταστροφή της μη Σερβικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς που δεν είναι της Σερβίας να αποτελεί μεθοδική και προγραμματισμένη συνιστώσα της εθνοκάθαρσης στο Κοσσυφοπέδιο. Οι Σερβικές δυνάμεις χρησιμοποιούν βία και τρομοκρατία για να διώξουν σημαντικό αριθμό Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου από τα σπίτια τους και πέρα από τα σύνορα προκειμένου οι κρατικές αρχές να διατηρήσουν τον έλεγχο του Κοσσυφοπεδίου.

Αυτή η εκστρατεία διεξήχθη από το στρατό και τις αστυνομικές δυνάμεις του Υπουργείου Εσωτερικών υπό τον έλεγχο των αρχών της ΟΔΓ και της Σερβίας, που ήταν υπεύθυνες για μαζικές εκτοπίσεις αμάχων Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου από τα σπίτια τους, καθώς και για περιπτώσεις δολοφονιών, βιασμών και σκόπιμης καταστροφής τζαμιών.

Χαρακτηριστική η ταινία «τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται». Συνολικά δεκαοκτώ μήνες Σερβικών αντιανταρτικών επιχειρήσεων από το 1998 έως το 1999 στο εσωτερικό του Κοσσυφοπεδίου είχαν ως αποτέλεσμα τα 225 ή το ένα τρίτο από τα συνολικά 600 τζαμιά να υποστούν ζημιές, να βανδαλιστούν ή να καταστραφούν.

Μαζί με χιλιάδες απώλειες ανθρώπων.

Ίσως το μοναδικό θετικό (αν υποθέσουμε πως έχει θετικά η όλη υπόθεση) της Νατοϊκής εισβολής ήταν η διακοπή της γενοκτονίας που εξαπέλυσε ο Σερβικός στρατός υπό την ηγεσία του Σλόμπονταν Μιλόγεβιτς εναντια στους Αλβανούς κατοίκους του Κοσσυφοπεδίου.

Παράλληλα ο Σερβικός λαός με θάρρος και αυταπάρνηση καταλάμβανε γέφυρες, θέτοντας ως ασπίδα τα σώματα τους για να μην καταστραφούν οι πόλεις τους από τη λυσσαλέα επίθεση των νατοϊκών βομβαρδιστικών.

Για τους Αλβανούς που ζούσαν τότε στην Ελλάδα αυτές ήταν μερες τρόμου.

Κανείς τους δεν τολμουσε δημοσια να εκφρασει την υποστηριξη ή την χαρα του για την ήττα των Σερβικών δυνάμεων του Κόσσοβου και τη διακοπή της σφαγής μουσουλμάνων αμάχων.

Οι ελληνάρες ήταν ανοιχτά υποστηρικτές των Σερβικών «εκκαθαρίσεων» ως «ορθόδοξοι αδελφοί» με αποκορύφωμα την περίφημη σφαγή της Σρεμπρένιτσα όπου συμμετείχαν και Έλληνες φασίστες, ακροδεξιοί, στρατόκαυλοι, παραστρατιωτικοί, στρατιωτικοί, και μισθοφόροι και τα ελληνικά ΜΜΕ της εποχής τους έπλεκαν μάλιστα και το εγκώμιο.

Η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα έγινε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας.

Το 1995, Σέρβοι από τη Βοσνία σκότωσαν πάνω απο 8.000 Βόσνιους μουσουλμάνους άνδρες, γέρους και αγόρια με συνοπτικές διαδικασίες.

Η σφαγή αυτή ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Μετά από την εξέταση των όσων συνέβησαν το 2002, η Ολλανδική κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Σε αυτό ίσως συνέβαλαν και οι φήμες πως Ολλανδοί κιονόκρανοι μετέφεραν πτώματα από άλλες περιοχές για να αυξήσουν τον αριθμό των θυμάτων, δίνοντας τη δικαιολογία που περίμενε η αμερικανική στρατιωτική μηχανή και το ΝΑΤΟ για να επέμβουν.

Η πόλη της Σρεμπρένιτσα φυλασσόταν από Ολλανδούς στρατιώτες.

Όταν οι Σέρβοι την κατέλαβαν, οι πολύ λιγότεροι σε αριθμό Ολλανδοί, δεν έκαναν καμία προσπάθεια να υπερασπιστούν την πόλη. Πολλοί Βόσνιοι πήγαν στο στρατόπεδο του ΟΗΕ για να ζητήσουν προστασία και αρκετοί δεν έγιναν δεκτοί.

Οι στρατιώτες του ΟΗΕ ζήτησαν απεγνωσμένα υποστήριξη, η οποία δεν τους δόθηκε ποτέ. Οι Σέρβοι ξεχώρισαν τους άνδρες, τους γέρους και τα αγόρια από τις γυναίκες και τους σκότωσαν, περίπου 8.000 ανθρώπους, ρίχνοντας τα πτώματά τους σε ομαδικούς τάφους.

Μαζί με τους Σέρβους μάχονται περίπου 12 έλληνες εθελοντές οι οποίοι, μετά την πτώση της Σρεμπρένιτσα, υψώνουν την ελληνική σημαία στην κατεστραμμένη από τις οβίδες ορθόδοξη εκκλησία της πόλης. «Υψωσαν την ελληνική σημαία μέσα στη Σρεμπρένιτσα» γράφουν εφημερίδες της εποχής.

Εκτός από αυτούς όμως στην περιοχή δρουν και άλλοι Ελληνες, ενταγμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες.

Λίγες ημέρες αργότερα αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι.

Δέκα χρόνια μετά τη σφαγή, η ελληνική κυβέρνηση παραδέχθηκε για πρώτη φορά διά στόματος του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Παπαληγούρα, το «ενδεχόμενο να υπάρχουν πράγματι ευθύνες ελλήνων πολιτών για τις σφαγές αμάχων στη Σρεμπρένιτσα». Στην πρώην Γιουγκοσλαβία οι παραστρατιωτικές ομάδες δεν έπαψαν να δρουν από το 1991 ως και τη λήξη του πολέμου στη Βοσνία.

Σε αυτές είναι πλέον διαπιστωμένο ότι συμμετείχαν και Ελληνες.

Την άκρη του νήματος στην Ελλάδα ανακάλυψαν κατά τύχη ελεγκτές του ΣΔΟΕ τον Οκτώβριο του 2003.

Σε έφοδο που έκαναν σε σπίτι 36χρονου, αντί να ανακαλύψουν στοιχεία για τη διακίνηση αναβολικών, βρέθηκαν μπροστά στο μακάβριο θέαμα φωτογραφιών από εκτελέσεις αμάχων μουσουλμάνων στη Βοσνία.

Από την έρευνα που ακολούθησε, προέκυψε ότι ο 36χρονος ήταν ακροδεξιός στρατολογητής εθελοντών, οι οποίοι θα πολεμούσαν στο πλευρό των σέρβων παραστρατιωτικών.

Μάλιστα θεωρείται δεδομένο ότι άνδρες της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς (ΕΕΦ) πολέμησαν στην Σρεμπρένιτσα.

Μετά την πτώση της πόλης, οι εθελοντές Αντώνης Μήτκος (ο οποίος ήταν διοικητής της Φρουράς), ο Τρύφωνας Βασιλειάδης (υποδιοικητής), ο Σπύρος Τζανόπουλος και ο Ελληνορουμάνος Αννα Φρορίν είχαν φωτογραφηθεί με σέρβους αξιωματικούς στα ερείπια ορθόδοξης εκκλησίας.

Σε άνδρες της ΕΕΦ είχαν απονεμηθεί από τον ίδιο τον ηγέτη των Σερβοβοσνίων Ράντοβαν Κάρατζιτς, τέσσερα μετάλλια με τη διάκριση του «Λευκού Αετού». Οι ηγέτες του Σερβικού στρατού δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από το διεθνές δικαστήριο της Χάγης.

Κάτι που φυσικά δεν έγινε για τους ηγέτες του ΝΑΤΟ, για τον Χαβιέ Σολάνα, τον Ουέσλι Κλαρκ, την Ματλίν Ολμπράιτ, τον Μπίλ Κλίντον, τον Τόνυ Μπλέρ, γιατί πολύ απλά την ταμπέλα του εγκληματία πολέμου την παίρνει πάντα ο ηττημένος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους