Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περί "ψηφιακών δημιουργών" και "πνευματικών δημιουργών" Στις ψηφιακές πλατφόρμες έχει γίνει μόδα να βαφτίζεται κάποιος “ψηφιακός δημιουργός”, ένας τίτλος που λειτουργεί σαν πλυντήριο ξένων πνευματικών έργων.

Κείμενα, ιστορικές πληροφορίες και ερευνητικά αποσπάσματα που έχουν συνταχθεί με κόπο από ιστορικούς, ερευνητές και συγγραφείς, ανεβαίνουν καθημερινά χωρίς καμία αναφορά στον πραγματικό δημιουργό.

Το πιο απαιτητικό και ουσιαστικό κομμάτι, η ιστορία, ο γραπτός λόγος, το ντοκουμέντο, η απόδειξη, μένει ορφανό.

Έτσι, ο “ψηφιακός δημιουργός” εμφανίζεται ως παραγωγός περιεχομένου, ενώ στην πραγματικότητα εισάγει κάτι που ήδη υπάρχει έξω από την πλατφόρμα και το παρουσιάζει ως δικό του.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: το έργο χάνει την ταυτότητά του, η πατρότητα θολώνει και ο πνευματικός δημιουργός μένει αόρατος.

Οι πλατφόρμες έχουν μετατραπεί σε μηχανές ξεπλύματος πνευματικής εργασίας, όπου η πνευματική δημιουργία απαξιώνεται.

Το ίδιο φαινόμενο επεκτείνεται ΔΥΣΤΥΧΩΣ και σε θεματικούς ιστότοπους που “δανείζονται” έτοιμα θέματα για να φανούν πρωτοπόροι.

Πρόσφατα είδα δική μου ιστορία, δημοσιευμένη πριν 5 ή 6 χρόνια στη “Μηχανή του Χρόνου”, (με 89.000 κοινοποιήσεις) να επανεμφανίζεται αλλού, με πανηγυρική μάλιστα εξαγγελία, σαν να ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά.

Αν αυτό είναι το μέλλον των “ψηφιακών δημιουργών”, τότε εύχομαι να είναι πρόσκαιρο σύμπτωμα εποχής που ελπίζω να ξεπεραστεί γρήγορα. (Στη φωτογραφία του 1968 φίλαθλοι του Ολυμπιακού παρακολουθούν αγώνα υπό βροχή)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους