Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με τα λαγόσκυλα, νομίζω ότι αν κάτι έμαθα πραγματικά, είναι ότι η μεγαλύτερη παγίδα στην εκτροφή δεν είναι η άγνοια.

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι η υπερβολική αυτοπεποίθηση.

Γιατί όταν ξεκινάς, είσαι προσεκτικός.

Παρατηρείς τα πάντα.

Ακούς τους παλιότερους.

Προσπαθείς να μάθεις.

Ζυγίζεις κάθε απόφαση.

Και αυτό πολλές φορές σε προστατεύει από μεγάλα λάθη.

Μετά όμως έρχονται οι πρώτες επιτυχίες.

Ενα καλό σκυλί.

Μια πετυχημένη γέννα.

Μια διασταύρωση που δίνει αυτό που έψαχνες.

Και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να πιστεύεις ότι βρήκες τον δρόμο.

Οτι κατάλαβες την εκτροφή.

Οτι ξέρεις πλέον ποια σκυλιά πρέπει να ζευγαρώνεις και ποια χαρακτηριστικά θα περάσουν στις επόμενες γενιές.

Και εκεί συνήθως αρχίζουν τα προβλήματα.

Γιατί το βουνό έχει έναν δικό του τρόπο να προσγειώνει τον άνθρωπο.

Δεν ενδιαφέρεται για τις θεωρίες μας.

Δεν ενδιαφέρεται για τα χαρτιά.

Δεν ενδιαφέρεται για τα μεγάλα λόγια.

Ενδιαφέρεται μόνο για την αλήθεια.

Και η αλήθεια αποκαλύπτεται κάθε φορά που λύνεις τα σκυλιά στο βουνό.

Έχω δει εξαιρετικά σκυλιά να μην δίνουν ποτέ στην εκτροφή αυτά που έδειχναν τα ίδια.

Εχω δει σκυλιά που δεν γέμιζαν το μάτι σε πολλούς να αφήνουν πίσω τους γενιές πολύ καλύτερες από τον εαυτό τους.

Εχω δει χαρακτηριστικά που θεωρούσα σίγουρα να χάνονται μέσα σε μία μόνο γενιά.

Και έχω δει αδυναμίες που αγνόησα να εμφανίζονται ξανά και ξανά μπροστά μου.

Κάπου εκεί κατάλαβα ότι η εκτροφή δεν ανταμείβει τον εγωισμό.

Ανταμείβει την παρατήρηση.

Την υπομονή.

Την ειλικρίνεια.

Και κυρίως την ικανότητα να παραδέχεσαι ότι μπορεί να έκανες λάθος.

Γιατί οι καλύτεροι εκτροφείς που γνώρισα δεν ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι τα ήξεραν όλα.

Ηταν εκείνοι που συνέχιζαν να μαθαίνουν.

Που συνέχιζαν να αμφισβητούν τον εαυτό τους.

Που δεν ντρέπονταν να παραδεχτούν ένα λάθος.

Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με τα λαγόσκυλα, πολλές φορές πιστεύω ότι αφιέρωσα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου σε αυτά.

Και δεν το λέω σαν παράπονο.

Το λέω γιατί αυτή η διαδρομή με έκανε πραγματικά ευτυχισμένο.

Κάποτε είχα άλλες προτεραιότητες.

Δούλευα ατελείωτες ώρες και κυνηγούσα πράγματα που σήμερα δεν έχουν για μένα την ίδια αξία.

Με τα χρόνια όμως κατάλαβα τι πραγματικά με γεμίζει.

Εφτασα στο σημείο να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου για να μπορώ να περνάω περισσότερο χρόνο με τα σκυλιά μου, να τα βλέπω σχεδόν καθημερινά, να παρακολουθώ την εξέλιξή τους, να τα εκπαιδεύω, να τα αξιολογώ και να μαθαίνω μαζί τους.

Ισως να έχασα χρήματα στην πορεία.

Ομως κέρδισα κάτι που δεν αγοράζεται.

Τη χαρά να ξυπνάω το πρωί και να κάνω αυτό που αγαπώ πραγματικά.

Και αυτό δεν το αλλάζω με όλο το χρυσάφι του κόσμου.

Γιατί στο τέλος ο στόχος μου δεν ήταν ποτέ να φτιάξω πολλά σκυλιά.

Ούτε να εντυπωσιάσω κανέναν.

Ούτε να αποδείξω κάτι σε κάποιον.

Ο στόχος μου ήταν και παραμένει ο ίδιος.

Να πλησιάσω όσο μπορώ το λαγόσκυλο που έχω στο μυαλό μου.

Το σκυλί που θα με γεμίζει πραγματικά στο βουνό.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που μου έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια.

Οτι τη στιγμή που θα πιστέψεις πως δεν έχεις τίποτα άλλο να μάθεις, είναι η στιγμή που κινδυνεύεις περισσότερο να κάνεις το επόμενο μεγάλο λάθος. Χαράλαμπος Λάμπρου Σκυλιά μόνο για Λαγό – ΟΜΑΔΑ Άντζος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους