Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παραβατικότητα, Αγώνας για Επιβίωση ή Στάση Ζωής; Μια φωτογραφία. Μια γέφυρα.

Μερικά ρούχα κρεμασμένα.

Ένα πρόχειρο κατάλυμα μεσα στο τσιμέντο Και ένα ερώτημα που δεν έχει εύκολη απάντηση: Αυτό που βλέπουμε είναι παραβατικότητα, αγώνας για επιβίωση ή στάση ζωής; Για κάποιους η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένας δημόσιος χώρος έχει μετατραπεί σε κατοικία.

Υπάρχουν νόμοι, κανόνες και όρια που έχουν παραβιαστεί.

Η εικόνα μοιάζει να επιβεβαιώνει την άποψη ότι πρόκειται για μια μορφή παραβατικότητας που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Άλλοι θα δουν κάτι διαφορετικό.

Θα δουν έναν άνθρωπο που πιθανόν έχασε το σπίτι του, τη δουλειά του ή τις ευκαιρίες που κάποτε είχε.

Θα δουν κάποιον που δεν αναζητά την άνεση αλλά το αυτονόητο: ένα ασφαλές μέρος για να περάσει τη νύχτα.

Για αυτούς, η εικόνα δεν μιλά για παραβατικότητα αλλά για έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη οπτική.

Κι αν αυτό δεν είναι ούτε παραβατικότητα ούτε ανάγκη; Κι αν είναι μια συνειδητή επιλογή ζωής; Υπάρχουν άνθρωποι που απορρίπτουν τους κοινωνικούς κανόνες, την οργανωμένη κατοικία, τον συμβατικό τρόπο ζωής.

Άνθρωποι που επιλέγουν να ζουν στο περιθώριο, όχι επειδή αναγκάστηκαν, αλλά επειδή δεν θέλουν να ενταχθούν σε ένα σύστημα που δεν τους εκφράζει.

Η φωτογραφία δεν μας δίνει τις απαντήσεις.

Μας αναγκάζει όμως να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις.

Πριν κρίνουμε, γνωρίζουμε την ιστορία του ανθρώπου που ζει εκεί; Ξέρουμε αν βρέθηκε κάτω από τη γέφυρα από επιλογή ή από ανάγκη; Ξέρουμε αν πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση ή για έναν τρόπο ζωής που ο ίδιος επέλεξε; Η αλήθεια είναι ότι πίσω από κάθε αυτοσχέδιο κατάλυμα υπάρχει μια ανθρώπινη ιστορία.

Και οι ιστορίες δεν χωρούν πάντα σε εύκολες κατηγορίες.

Ίσως τελικά αυτή η εικόνα να μην αποκαλύπτει μόνο τη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από τη γέφυρα.

Αποκαλύπτει και το πρόσωπο μιας κοινωνίας που περνά καθημερινά από πάνω τους, χωρίς να σταματά να κοιτάξει.

Μιας κοινωνίας που πολλές φορές ενοχλείται περισσότερο από την εικόνα της φτώχειας παρά από την ίδια τη φτώχεια.

Που προτιμά να κρύβει ό,τι χαλά την αισθητική της, αντί να αναμετρηθεί με τις αιτίες που το δημιούργησαν.

Γιατί η φτώχεια δεν εξαφανίζεται όταν την αγνοούμε.

Η περιθωριοποίηση δεν σταματά όταν στρέφουμε αλλού το βλέμμα.

Και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν παύει να υπάρχει επειδή κάποιοι επιλέγουν να μην τη βλέπουν.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό: Παραβατικότητα, αγώνας για επιβίωση ή στάση ζωής; Ίσως η απάντηση να είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε αυτή τη θέση.

Αυτό όμως που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι πίσω από τα τσιμέντα, τα κρεμασμένα ρούχα και τις σκιές υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και ο τρόπος με τον οποίο τον αντιμετωπίζουμε λέει τελικά περισσότερα για εμάς ως κοινωνία, παρά για εκείνον που αναγκάστηκε ή επέλεξε να ζήσει μέσα σε μια γέφυρα. Ελένη Ζώτου Κτηματομεσίτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους