Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος γράφει το ενεργειακό μέλλον της Ανατολικής Μεσογείου; Ο κ. Παπασταύρου χαρακτήρισε «ιστορική» την ίδρυση του East Med Energy Center στο Χιούστον.

Έχει δίκιο.

Είναι πράγματι ιστορικό.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα δεν περιορίζεται στο να παραχωρεί θαλάσσια οικόπεδα για έρευνες υδρογονανθράκων.

Συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία ενός θεσμού που φιλοδοξεί να διαμορφώσει το ίδιο το αφήγημα της ενεργειακής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και το κάνει όχι στην Αθήνα, ούτε στις Βρυξέλλες.

Το κάνει στο Χιούστον του Τέξας.

Στην παγκόσμια πρωτεύουσα της πετρελαϊκής βιομηχανίας.

Το νέο κέντρο στεγάζεται στο Baker Institute του Rice University.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Διότι το ζήτημα δεν είναι αν το Rice είναι ένα σοβαρό πανεπιστήμιο. Είναι.

Το ζήτημα είναι ποιο πολιτικό και οικονομικό οικοσύστημα εκπροσωπεί το συγκεκριμένο ινστιτούτο.

Σύμφωνα με την έρευνα του DeSmog, το Baker Institute δεν είναι ένας ουδέτερος χώρος παραγωγής γνώσης γύρω από την ενέργεια.

Είναι ένας θεσμός με βαθιές και διαχρονικές σχέσεις με τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Το άρθρο καταγράφει χρηματοδοτήσεις, δωρεές και θεσμικές διασυνδέσεις με πρόσωπα και εταιρείες του πετρελαϊκού τομέα, παρουσιάζοντας το Ινστιτούτο ως χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον μπορεί να προσφέρει ακαδημαϊκή κάλυψη σε συμφέροντα ορυκτών καυσίμων. Το DeSmog αναφέρει ότι στο δίκτυο χρηματοδότησης και επιρροής του Baker Institute εμφανίζονται δωρητές και πρόσωπα συνδεδεμένα με μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και ενεργειακά συμφέροντα, ενώ το ενεργειακό του πρόγραμμα έχει ιστορικά συνδεθεί με στελέχη και συνομιλητές της ExxonMobil, της Shell, της Chevron, της BP και άλλων μεγάλων παικτών της αγοράς υδρογονανθράκων.

Δεν πρόκειται για μυστική συνωμοσία.

Πρόκειται για κάτι πιο συνηθισμένο και πιο αποτελεσματικό.

Τη θεσμοποίηση της επιρροής.

Τη δημιουργία ενός χώρου όπου η βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων δεν εμφανίζεται ως λόμπι, αλλά ως «επιστημονικός συνομιλητής». Όπου οι προτεραιότητες της αγοράς μεταφράζονται σε πολιτικές προτάσεις, γεωστρατηγικές αναλύσεις και ενεργειακά σενάρια με την αυθεντία ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης τόσο αποκαλυπτική.

Με απλά λόγια: η Ελλάδα δεν πηγαίνει να διδαχθεί την ενεργειακή μετάβαση στη Δανία ή στην Ισπανία.

Πηγαίνει να διδαχθεί ενεργειακή πολιτική από το οικοσύστημα που συνέβαλε όσο λίγα στη διατήρηση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα.

Αυτό συμβαίνει τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αποφασίσει την απανθρακοποίηση της οικονομίας της, με στόχο την κλιματική ουδετερότητα έως το 2050 και με ενδιάμεσο στόχο μείωσης εκπομπών 55% έως το 2030.

Τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Επιστημονική Συμβουλευτική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή ζητά στόχο μείωσης εκπομπών 90-95% έως το 2040 και προειδοποιεί ότι η Ευρώπη πρέπει να επιταχύνει τις εγχώριες μειώσεις, όχι να τις υποκαθιστά με λογιστικά τεχνάσματα.

Τη στιγμή που η Ανατολική Μεσόγειος αναγνωρίζεται από τους επιστήμονες ως ένα από τα πλέον ευάλωτα κλιματικά hotspots του πλανήτη, με την Ευρώπη και τη Μεσόγειο να θερμαίνονται ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο και με θαλάσσιους καύσωνες που ήδη απειλούν οικοσυστήματα, αλιεία και παράκτιες οικονομίες.

Κι όμως, η Ελλάδα επιλέγει να επενδύσει πολιτικά σε έναν θεσμό που προέρχεται από το αντίθετο στρατόπεδο της ιστορίας.

Η πραγματική είδηση δεν είναι η ίδρυση ενός ακόμη ενεργειακού κέντρου.

Η πραγματική είδηση είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε ως στρατηγικό συνομιλητή της για το μέλλον της Ανατολικής Μεσογείου το θεσμικό οικοσύστημα που επί δεκαετίες υπηρέτησε τα συμφέροντα της παγκόσμιας βιομηχανίας υδρογονανθράκων.

Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή που οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν ήδη το κόστος της κλιματικής κρίσης: ακριβότερη ενέργεια, ακριβότερα τρόφιμα, ακριβότερη ασφάλιση, κατεστραμμένες καλλιέργειες, πυρκαγιές, πλημμύρες και δημόσιες αποζημιώσεις που τελικά καταλήγουν στον φορολογούμενο.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο ενεργειακό.

Είναι δημοκρατικό.

Ποιος χαράζει τη στρατηγική της χώρας; Οι κοινωνίες της Ανατολικής Μεσογείου που θα ζήσουν με τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης; Ή το δίκτυο ιδρυμάτων, εταιρειών και συμφερόντων που οικοδόμησαν την οικονομία των ορυκτών καυσίμων; Από την απάντηση θα κριθεί ποιος πληρώνει το κόστος και ποιος εισπράττει το κέρδος της επόμενης δεκαετίας. https://www.desmog.com/2016/01/10/rice-university-s-baker-institute-and-academic-cover-it-provides-fossil-fuel-interests/?hl=en-US

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους