Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιας που το πρωί μιλούσαμε για ανθρώπους που δεν χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου ή με την πρόοδό σου, είπα να σας γράψω κι εγώ μια ενδεικτική ιστορία.

Γιατί, όπως κι εσείς, έτσι κι εγώ, έτσι και οι περισσότεροι άνθρωποι φαντάζομαι, έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές.

Άλλοτε καθαρές και φανερές, άλλοτε καλά κρυμμένες πίσω από «συμβουλές», ενδιαφέρον και δήθεν καλή πρόθεση.

Η ιστορία αυτή αφορά εμένα έμμεσα, γιατί το πρόσωπο που επηρεαζόταν περισσότερο τότε ήταν η μητέρα μου.

Υπήρχε λοιπόν στον φιλικό της κύκλο μια γυναίκα, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, σημειώστε το αυτό, με παιδιά μεγαλύτερα από μένα.

Η οικογένειά της είχε μια οικονομική άνεση αρκετά μεγαλύτερη από τη δική μας.

Εμείς ήμασταν μια μέτρια οικογένεια.

Δεν έκανα ποτέ στη ζωή μου ιδιαίτερα μαθήματα.

Μόνο φροντιστήριο στην Τρίτη Λυκείου.

Εκείνη όμως, με κάθε ευκαιρία, φρόντιζε να περνάει στη μητέρα μου την αγωνία ότι εγώ ήμουν ζωηρή, δεν ήμουν πειθαρχημένη, ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι οι Πανελλήνιες θέλουν άλλα μέσα, άλλη προετοιμασία, άλλα λεφτά.

Και παράλληλα φρόντιζε να λέει πως στο δικό τους σπίτι «ο ένας καθηγητής έμπαινε και ο άλλος έβγαινε», τόσα ιδιαίτερα έκαναν τα παιδιά της.

Είχε πει μάλιστα κάποτε την ατάκα πως με τα λεφτά που είχε δώσει στα ιδιαίτερα, θα έπαιρνε από ένα σπίτι στο κάθε παιδί της.

Και για να «καθησυχάσει» τη μητέρα μου, της έλεγε περίπου: «Εντάξει, έχει τόσα ΤΕΙ.

Κάπου θα περάσει και η κόρη σου». Τώρα, ένας ενήλικας με καθαρό μυαλό μπορεί να καταλάβει τι κρυβόταν πίσω από αυτό.

Τότε όμως η μητέρα μου το έπαιρνε βαριά. Στεναχωριόταν. Αγχωνόταν.

Ένιωθε πως, αφού το έλεγε μια εκπαιδευτικός, κάτι θα ήξερε παραπάνω.

Πίστευε πως ίσως πράγματι χρειαζόταν πολλά λεφτά για να περάσει ένα παιδί στο πανεπιστήμιο, πως εμείς δεν μπορούσαμε να τα δώσουμε και άρα εγώ ξεκινούσα ήδη χαμένη.

Εγώ, πάλι, ίσως από τότε, ίσως και από πολλές παρόμοιες ιστορίες, έγινα λίγο αντιδραστική με κάτι τέτοια.

Έβλεπα τα παιδιά της, έβλεπα και τη δική μου πορεία στο σχολείο, και έλεγα στη μαμά μου: «Μη σε νοιάζει. Άσε.

Εγώ ξέρω». Όχι από αλαζονεία.

Από ένστικτο.

Από εκείνη τη μικρή, εσωτερική βεβαιότητα που έχεις όταν καταλαβαίνεις ότι κάποιος δεν μιλάει για σένα.

Μιλάει από τη δική του ανάγκη να νιώσει ανώτερος, ασφαλής, πιο σίγουρος για τις επιλογές του.

Παρόλα αυτά, η μητέρα μου δεν μπορούσε εύκολα να ηρεμήσει.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος παρουσιάζεται ως ειδικός, όταν μιλάει με ύφος βεβαιότητας, όταν ακουμπάει πάνω στον μεγαλύτερο φόβο σου για το παιδί σου, είναι πολύ εύκολο να σε κλονίσει.

Τα πράγματα τελικά ήρθαν ακριβώς αντίθετα από ό,τι εκείνη άφηνε να εννοηθεί.

Και για τα δικά της παιδιά και για μένα.

Αυτό όμως δεν είναι κάτι που με χαροποιεί.

Το λέω αληθινά.

Πιο πολύ με στεναχωρεί που κάποιοι άνθρωποι χαντακώνουν τα ίδια τους τα παιδιά δημιουργώντας ψεύτικες προσδοκίες, φορτώνοντάς τα με πίεση, λεφτά, ιδιαίτερα, άγχος και την ανάγκη να αποδείξουν κάτι που ίσως ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικό τους.

Εγώ έκανα απλώς αυτό που ήταν να κάνω.

Η μητέρα μου όμως τότε πέρασε δύσκολα.

Και ίσως γι’ αυτό σήμερα τέτοια σχόλια δεν με αγγίζουν εύκολα.

Όχι γιατί έγινα πέτρα.

Αλλά γιατί έμαθα να αναγνωρίζω από πού έρχονται.

Έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν σχολιάζουν τη ζωή σου επειδή ξέρουν κάτι παραπάνω.

Τη σχολιάζουν επειδή κάτι μέσα τους δεν αντέχει να σε δει να προχωράς χωρίς να έχεις ακολουθήσει τον δικό τους δρόμο.

Γι’ αυτό και πλέον τέτοιους ανθρώπους τους αποφεύγω.

Και συγγενείς τοξικούς και 'φίλους' που εχουν παντα κάτι αρνητικό να πουν.

Μπορεί να με θεωρούν περίεργη, απόμακρη ή υπερβολική.

Με νοιάζει; Καθόλου, αν με ρωτάτε.

Και μακάρι το ίδιο να κάνετε κι εσείς, ειδικά όσοι ακόμα πληγώνεστε από τέτοιες συμπεριφορές.

Θέλει χρόνο να το καταλάβεις.

Θέλει σκέψη.

Θέλει να φύγεις λίγο από την ανάγκη να σε εγκρίνουν όλοι και να δεις καθαρά ότι πολλές φορές το σχόλιο του άλλου δεν είναι αλήθεια για σένα.

Είναι καθρέφτης δικός του.

Μπορείς να τους λυπάσαι.

Μπορείς και όχι.

Αλλά, κυρίως, μπορείς να σταματήσεις να τους δίνεις τόση δύναμη. Εσείς έχετε ζήσει ποτέ άνθρωπο που έντυνε τη ζήλια του με “συμβουλή” ή “ενδιαφέρον”;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους