Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μερικά αποφθέγματα αποκτούν νόημα μόνο αφού η ζωή σπάσει λίγο την αθωότητά σου.

Όταν ο Σαίξπηρ έγραψε στην Τρικυμία, «Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ», δεν μιλούσε για τέρατα με κέρατα και φωτιές.

Μιλούσε για την τρομακτική αλήθεια ότι, μερικές φορές, οι πιο βαθιές πληγές προέρχονται από απλούς ανθρώπους… ανθρώπους που εμπιστευτήκαμε, αγαπήσαμε, θαυμάσαμε ή κάποτε αποκαλέσαμε «σπίτι». Έρχεται μια συγκεκριμένη ηλικία που συνειδητοποιείς ότι το κακό σπάνια αναγγέλλεται με θόρυβο.

Μερικές φορές φτάνει απαλά.

Μέσα από προδοσίες που αλλάζουν την ικανότητά σου να εμπιστεύεσαι, μέσα από σκληρότητα κρυμμένη πίσω από χαμόγελα, μέσα από σιωπές όταν χρειαζόσουν κάποιον περισσότερο από ποτέ, μέσα από ανθρώπους που μετατρέπουν σιγά-σιγά την καλοσύνη σου σε εξάντληση.

Και ίσως αυτό είναι που πονάει περισσότερο — όχι το ότι το σκοτάδι υπάρχει στον κόσμο, αλλά ότι συχνά φορά οικεία πρόσωπα.

Ωστόσο, με κάποιον τρόπο, αφού η απογοήτευση μας σκληρύνει λίγο, αρχίζουμε να αναζητούμε ακόμα πιο βαθιά την απαλότητα, την ειλικρίνεια και την αληθινή ανθρώπινη ζεστασιά.

Γιατί, από τη στιγμή που έχεις δει το συναισθηματικό σκοτάδι από κοντά, η γνήσια καλοσύνη αρχίζει να μοιάζει σχεδόν ιερή.

Κάποιοι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους στην ανθρωπότητα μετά τον πόνο.

Άλλοι γίνονται ο λόγος για τον οποίο κάποιος άλλος κρατά τη δική του ζωντανή.» Εσύ νιώθεις ότι ο δικός σου πόνος σε έκανε να κλειστείς περισσότερο, ή μήπως σε έκανε να «βλέπεις» καλύτερα τον πόνο των γύρω σου;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους