Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προς Αξιότιμο (λέμε τώρα) κο Αλέξη Τσίπρα, ενταύθα Αγαπητέ μου (λέμε τώρα) πρώην πρωθυπουργέ, λαϊκιστή, λαοπλάνε και δημεγέρτη, με το θράσος των χίλιων πιθήκων και το υποκριτικό ύφος παιδιού του λαού, που όλοι όσοι έχουμε δέκα δράμια μυαλό ξέρουμε ότι ΔΕΝ είσαι, επειδή μονίμως πουλάς παραμύθι και δυστυχώς βρίσκονται πάντα χαφτανάδες για να το χάψουν, άσε με να σου πω δυο λόγια για την ταπεινή μου πάρτη.

Ούτε εγώ, καλέ μου (λέμε τώρα) πρώην πρωθυπουργέ, λαϊκιστή, λαοπλάνε και δημεγέρτη, με το θράσος των χίλιων πιθήκων και το υποκριτικό ύφος παιδού του λαού που όλοι όσοι έχουμε δέκα δράμια μυαλό ξέρουμε ότι ΔΕΝ είσαι, πάτησα ποτέ το κομψό μου ποδάρι σε Οξφόρδες και Καίμπριτζ και κολέγια της Άιβι Λιγκ.

Όχι επειδή δεν ήθελα ή επειδή δεν είχα τα φόντα, αλλά επειδή ο πατέρας μου, ταπεινός εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας, μην έχοντας άλλο πόρο εκτός από το εισόδημα που του απέφερε το λειτούργημά του, δεν είχε τη δυνατότητα να με στείλει όσο πολύ κι αν το ήθελε.

Θυμάμαι σαν τώρα να με ρωτάει, εκεί στα μισά της πρώτης Λυκείου, αν έχω αποφασίσει τι θα ήθελα να σπουδάσω —γιατί, βλέπεις, καλέ μου (λέμε τώρα) πρώην πρωθυπουργέ κλπ κλπ, ο άνθρωπος δεν διανούνταν καν ότι η πρωτοκόρη του θα έμενε στούρνος και γομάρι απαίδευτο και ξύλο απελέκητο.

Και στην απάντηση που του έδωσα θυμάμαι σαν τώρα να αποκρίνεται «κόρη μου, ξέρεις πόσα βγάζω, ξέρεις ότι δεν έχω τη δυνατότητα να σε στείλω έξω να σπουδάσεις αυτό που ονειρεύεσαι, γιατί δυστυχώς για την ώρα στην πατρίδα μας δεν υπάρχει τέτοια σχολή.

Μπορείς όμως να δώσεις εξετάσεις για Νομική ή Φιλολογία, και έχει ο Θεός.

Στην πορεία κάτι μπορεί να γίνει». Όντως, λοιπόν, την πρώτη χρονιά έδωσα Νομική και για μερικές μονάδες δεν πέρασα γιατί τα θαλάσσωσα στα λατινικά.

Όμως ούτε εγώ, ούτε —πολύ περισσότερο ίσως— ο πατέρας μου το βάλαμε κάτω.

Έκανε το σκ@τό του παξιμάδι και με ξανάστειλε στον Μπελεζίνη, και τη δεύτερη φορά πέρασα Αγγλική Φιλολογία Αθηνών και μάλιστα σε καλή θέση.

Γιατί σου τα λέω όλα αυτά; Πρώτον, γιατί έβγαλα δημόσιο γυμνάσιο και λύκειο στη Δραπετσώνα, ούτε στο Αμερικάνικο Κολέγιο, ούτε στη Χιλ, ούτε σε κανένα από αυτά τα τοπ σχολεία που εσείς οι αριστεροί του χαβιαριού γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα.

Και δεύτερον, επειδή φάτσα κάρτα στο σχολείο μου ήταν το φροντιστήριο των αγγλικών μου από το οποίο πήρα το First Certificate, αυτό που τότε λέγαμε Λόουερ, και δη μετ' επαίνου.

Μάλιστα, τις δυο πρώτες προκαταρκτικές τις είχα βγάλει σε ένα κυριολεκτικά οικογενειακό φροντιστηριάκι, στο μονώροφο σπίτι ενός γηραλέου ζευγαριού ΕλληνοΑμερικανών που έβγαζαν τα προς το ζην δίνοντας τις πρώτες γνώσεις αυτής της γλώσσας στο παιδομάνι της γειτονιάς.

Και, ξέρεις, εκείνες τις εποχές δεν ήταν διόλου αυτονόητο ότι ένα παιδί από προλεταριακή, ή στην καλύτερη περίπτωση μικροαστική, οικογένεια, όπως ήταν η πληθυσμιακή σύνθεση της Β' Πειραιά, θα «πήγαινε Αγγλικά» ή άλλου είδους φροντιστήριο.

Παρ΄όλ΄αυτά, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, που εσύ και η φάρα σου τόσο χυδαία και περιφρονητικά αποκαλείτε κυρ-Παντελήδες, βάζανε στην άκρη από το υστέρημά τους για να γίνουν τα παιδιά τους κάτι διαφορετικό από εργάτες στου Καρέλια ή στα Λιπάσματα ή στην οικοδομή.

Όχι γιατί περιφρονούσαν αυτό που ήταν οι ίδιοι, αλλά επειδή ήξεραν πόσο σκληρό, ζόρικο και οικονομικά αδιέξοδο ήταν να βγάζεις το ψωμί σου με τέτοιο τρόπο και να προκόβεις.

Λοιπόν, τα αγγλικά που έμαθα στο φροντιστήριο του Λένη ή του Λένιν, όπως το λέγαμε για πλάκα (σ' άρεσε αυτό, ε; ;) ) ήταν αρκετά όχι μόνο για να μου εξασφαλίσουν την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, και δη με καλή σειρά και μάλιστα τρία χρόνια αφότου είχα πάρει το δίπλωμα και είχα πάψει να ασχολούμαι σε επίπεδο μάθησης με αυτά, αλλά με μια περίεργη διαδρομή από αυτές που σου στήνει για πλάκα η ζωή, από κει που βασικά ήθελα να μάθω τη γλώσσα για να καταλάβω για ποιο λόγο μου άρεσαν τόσο πολύ εκείνες οι ροκιές που άκουγα, κατέληξα να βγάζω το ψωμί μου διδάσκοντάς τα από το δεύτερο έτος της Σχολής μου και μεταφράζοντάς τα επαγγελματικά από το 1988.

Και κάτι ακόμα: μη φανταστείς ότι ήμουν από τους σπασίκλες που δεν σηκώνουνε κεφάλι από τα βιβλία.

Κάθε άλλο, μάγκα μου.

Και στο κόμμα έτρεχα από τα 16 μου, και στη δημοτική κίνηση συμμετείχα, και στις φοιτητικές οργανώσεις πρωτοστατούσα, και στις φεμινιστικές ομάδες ξημεροβραδιαζόμουνα, και την επαναστατική μου γυμναστική εκτελούσα ευσυνείδητα, και τα γκομενικά μου τα χαιρόμουνα στο έπακρο, και τις αλητείες μου τις εικοσάχρονες τις έκανα, αλλά guess what; τα αγγλικά μου είναι γαμάτα και η προφορά μου τσακίζει κόκαλα.

Οπότε, αγαπητέ μου (λέμε τώρα) πρώην πρωθυπουργέ, λαϊκιστή, λαοπλάνε και δημεγέρτη, με το θράσος των χίλιων πιθήκων και το υποκριτικό ύφος παιδού του λαού που όλοι όσοι έχουμε δέκα δράμια μυαλό ξέρουμε ότι ΔΕΝ είσαι, αλλού τα παραμύθια αλλού οι θλιβερές μαρθαβούρτσιες και ξανθοπούλιες παραστάσεις, αλλού οι γελοίες τεμπελχανάδικες δικαιολογίες.

Δεν σου φταίει το φροντιστήριο που έβγαλες αν στούρνος ήσουν και ημίστουρνος παρέμεινες, ρεζιλεύοντάς μας διεθνώς όταν με το θράσος των χιλίων πιθήκων που διαθέτεις και την άγνοια κινδύνου που αυτό σου εξασφαλίζει πήγες να πουλήσεις μούρη στον Κλίντον Αλλά είπαμε, δεν φταις εσύ που πουλάς παραμύθι.

Φταίνε τα χάπατα που το χάφτουνε.

Αυτά τα σανοφάγα δίποδα που σε κάνανε νοματαίο και πάλι πάνε να σε ξανακάνουνε από το πουθενά, ριμπραντισμένο και ξεπλυμμένο από κάθε αμάρτημα και πλασαρισμένο από θεούς και δαίμονες κι από συμφέροντα που απέναντί τους παίζεις τη γνωστή παράσταση τραβάτε-με-κι-ας-κλαίω.

Γιατί οι ντενεκέδες οι ξεγάνωτοι μόνο έτσι λαλάνε και οι φελλοί μόνο έτσι επιπλέουν κι αρμενίζουν αμέριμνοι κι ωραίοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους