Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Χαίρομαι για όσους αναζητούν το θέαμα στο ποδόσφαιρο, αλλά αν ήθελα θέαμα θα πήγαινα στο τσίρκο.

Εγώ θέλω μόνο τη νίκη." Αυτή είναι μια παλιά, χαρακτηριστική δήλωση ενός από τους "δεινόσαυρους" που οδεύουν προς εξαφάνιση στον χώρο του ποδοσφαίρου: του Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.

Μιλάμε για τον άνθρωπο που, στο πρόσφατο παρελθόν με τη Μίλαν, δεν προσέφερε ούτε νίκες, ούτε θέαμα, ούτε κάτι αξιομνημόνευτο, αποτυγχάνοντας ακόμα και να εξασφαλίσει την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Η πόρτα της εξόδου τού δείχθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο, μετά από ένα καταστροφικό φινάλε που ταίριαζε απόλυτα στις ξεπερασμένες ιδέες του.

Η αλήθεια είναι πως δεν τρέφω μίσος για τον Αλέγκρι.

Αντιθέτως, σέβομαι την πορεία και τις αποφάσεις του, αλλά το στυλ του δεν μου αρέσει καθόλου – όπως ακριβώς δεν μου αρέσει η νοοτροπία του Μουρίνιο, του Σιμεόνε και άλλων παρόμοιων τεχνικών.

Αλλά τους σέβομαι.

Το θέμα μας εδώ δεν είναι απλώς το "αντι-ποδόσφαιρο" ή το αποκρουστικό, παθητικό στυλ παιχνιδιού που παρουσιάζει ο Ιταλός προπονητής τον τελευταίο καιρό.

Το βαθύτερο πρόβλημα είναι η απόλυτη "φτώχεια" ιδεών και η τακτική στασιμότητα που μαστίζει το ιταλικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Το Κάλτσιο, και αυτή τη σεζόν, έμεινε πολύ μακριά από την κορυφή.

Βλέπουμε μια πληθώρα ηλικιωμένων προπονητών να ανακυκλώνουν ένα κουρασμένο, προβλέψιμο ποδόσφαιρο.

Προσθέστε σε αυτό την παταγώδη αποτυχία των περισσότερων μεγάλων ομάδων, τις καταστροφικές πορείες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και, φυσικά, τις απανωτές, ηχηρές απουσίες της "Σκουάντρα Ατζούρα" από τα Παγκόσμια Κύπελλα και τα μεγάλα διεθνή ραντεβού. Η Ιταλία βιώνει μια βαθιά, δομική κρίση στον τομέα της προπονητικής.

Το σύστημα μοιάζει με κλειστό κύκλωμα ανακύκλωσης προσώπων: Κόντε, Αλέγκρι, Σπαλέτι, Σάρι, Γκατούζο.

Μετακινούνται διαρκώς από τον έναν πάγκο στον άλλον χωρίς να αφήνουν κανένα ουσιαστικό τακτικό αποτύπωμα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού.

Και όταν κάποιος από αυτούς κουραστεί στους συλλόγους, αναλαμβάνει την Εθνική Ιταλίας, αποτυγχάνει, απολύεται και επιστρέφει ξανά στο γνώριμο, ασφαλές περιβάλλον της Σέριε Α. Θεωρώ ότι οι ομάδες της Σέριε Α έχουν άμεση ανάγκη από φρέσκα πρότζεκτ, όπως αυτό της Κόμο με τον Φάμπρεγας.

Χρειάζονται νέα πρόσωπα, με σύγχρονη τακτική παιδεία, πραγματική "δίψα" για επιτυχία και το θάρρος να εφαρμόσουν καινοτόμες προσεγγίσεις.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την ίδια την Εθνική ομάδα, η οποία αναζητά μια ριζική επανεκκίνηση με ιδέες "έξω από το κουτί". Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα οι Ιταλοί να σπάσουν την παράδοση και να τολμήσουν το αδιανόητο: να παραδώσουν τα ηνία σε έναν ξένο, προοδευτικό προπονητή;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους