Βλέποντας την Παραγουάη να μαζεύει ντόρτια από USA, αρχικά ξενερώσαμε με την παραδοξότητα -ΤΙ; ΠΑΡΑΔΟΞΟΤΗΤΑ;- μια χώρα με μηδενική ποδοσφαιρική κουλτούρα να διασύρει μια χώρα που ζει και αναπνέει για...

Πλήρες Κείμενο:

Βλέποντας την Παραγουάη να μαζεύει ντόρτια από USA, αρχικά ξενερώσαμε με την παραδοξότητα -ΤΙ; ΠΑΡΑΔΟΞΟΤΗΤΑ;- μια χώρα με μηδενική ποδοσφαιρική κουλτούρα να διασύρει μια χώρα που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο (όπως όλη η Λατινική Αμερική) και στη συνέχεια αναπολήσαμε. Η Παραγουάη δεν ήταν ποτέ μια παραδοσιακή ποδοσφαιρική δύναμη της Λατινικής Αμερικής, υπήρξε όμως μια περίοδος που είχε καθιερωθεί στις τελικές φάσεις των Μουντιάλ (σταθερή παρουσία από το 1998, μέχρι το 2010 και τρεις προκρίσεις από τη φάση των ομίλων) και που κυρίως ήταν μια από τις ομάδες που όλοι θέλαμε να βλέπουμε.

Δύο από τους βασικότερους λόγους που συνέβαινε αυτό, εμφανίζονται στη συγκεκριμένη φωτογραφία. Ο Ρόκε Σάντα Κρουζ και ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ.

Ο πρώτος υπήρξε μάλλον ο σπουδαιότερος παίκτης που έχει βγάλει η χώρα, με σπουδαία καριέρα στη Μπάγερν Μονάχου και ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής.

Ο δεύτερος είναι από τους παίκτες που δεν βγαίνουν πια.

Όχι επειδή ήταν κανένα φοβερό ταλέντο, αλλά επειδή το μοντέρνο ποδόσφαιρο δεν αντέχει τόση τρέλα.

Ένας τερματοφύλακας που έγινε γνωστός για τα γκολ, από εκτελέσεις φάουλ ή πέναλτι, έχει 8 γκολ με την εθνική Παραγουάης και 54 συνολικά στην καριέρα του.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει εδώ στον τεράστιο Κάρλος Γκαμάρα, χρόνια captain της Παραγουάης και ένα εκ των κορυφαίων στόπερ που έπαιξαν ποτέ στην Ελλάδα τη σεζόν 01/02 με τη φανέλα της ΑΕΚ (ο μπρο μετά πήγε στην Ίντερ). Σκεφτείτε τώρα εσείς αυτούς τους τρεις να κάθονται χθες στους καναπέδες τους και να βλέπουν την χώρα τους να τρώει τέσσερα από το Αμέρικα. Έ σε πιάνει η καρδιά σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους