Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Η κυβέρνηση των αρίστων και το επιτελικό κράτος!" Κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη από τα γεγονότα, ανακαλύπτει έναν καινούργιο εχθρό.

Τη μία είναι η «τοξικότητα», την άλλη ο «λαϊκισμός», την παράλλη η «ανευθυνότητα της αντιπολίτευσης». Τώρα μάθαμε ότι η αντιπολίτευση αποτελεί και «απειλή για τη δημοκρατία». Βαρύς χαρακτηρισμός.

Τόσο βαρύς που θα περίμενε κανείς να ακούγεται με περισσότερη προσοχή και λιγότερη πολιτική ευκολία.

Γιατί όταν μια κυβέρνηση κουβαλά ακόμη το βάρος μιας υπόθεσης υποκλοπών που τραυμάτισε την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, καλό είναι να αποφεύγει τα μαθήματα δημοκρατικής ευαισθησίας.

Όχι επειδή δεν δικαιούται να απαντά στους πολιτικούς της αντιπάλους, αλλά επειδή η αξιοπιστία δεν χτίζεται με συνθήματα.

Χτίζεται με πράξεις.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το αφήγημα των «ήρεμων νερών». Πρόκειται ίσως για την πιο επιτυχημένη επικοινωνιακή εφεύρεση των τελευταίων ετών.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να χαλάει τα ωραία αφηγήματα.

Όταν η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει διεκδικήσεις, να επαναφέρει θεωρίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και να αμφισβητεί έμπρακτα κυριαρχικά δικαιώματα, πόσο ακριβώς ήρεμα είναι αυτά τα νερά; Ή μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο να βαφτίζουμε την καταιγίδα ηλιοφάνεια για να μη χαλάσει η εικόνα; Και ύστερα έρχεται η αγαπημένη λέξη του πρωθυπουργού: λαϊκισμός.

Όποιος διαφωνεί είναι λαϊκιστής.

Όποιος ασκεί κριτική είναι λαϊκιστής.

Όποιος επισημαίνει προβλήματα είναι λαϊκιστής.

Μόνο που κάποια στιγμή η λέξη χάνει το νόημά της όταν χρησιμοποιείται σαν εντομοκτόνο για κάθε ενοχλητική άποψη.

Την ίδια ώρα, αποκαλύψεις για κυκλώματα, παράνομες επιδοτήσεις, υποθέσεις διαφθοράς, δικογραφίες και παραιτήσεις στελεχών δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.

Δεν τα δημιούργησε η αντιπολίτευση.

Δεν τα εφηύραν οι επικριτές της κυβέρνησης.

Τα δημιούργησε η ίδια η πραγματικότητα.

Και εδώ αρχίζει η μεγάλη αντίφαση.

Από τη μία παρουσιάζεται το περίφημο «επιτελικό κράτος» ως υπόδειγμα αποτελεσματικότητας.

Από την άλλη, κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο, ανακαλύπτουμε ότι κανείς δεν ήξερε τίποτα, κανείς δεν είδε τίποτα και φυσικά κανείς δεν φέρει ευθύνη.

Πρόκειται για ένα διοικητικό θαύμα.

Οι επιτυχίες έχουν πάντα ιδιοκτήτη, αλλά οι αποτυχίες εμφανίζονται ορφανές.

Ακόμη και η συζήτηση για την «ψυχή της παράταξης» δείχνει μια αμηχανία.

Αν όλα πηγαίνουν τόσο καλά, γιατί ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων έχει απομακρυνθεί; Αν η κοινωνία είναι τόσο ικανοποιημένη, γιατί η πολιτική φθορά είναι εμφανής; Δεν φταίνε πάντα οι αντίπαλοι, οι δημοσιογράφοι ή οι κακές συγκυρίες.

Καμιά φορά φταίνε και οι επιλογές.

Η αλήθεια είναι απλή.

Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα.

Ζητούν συνέπεια.

Ζητούν ειλικρίνεια.

Ζητούν λιγότερα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και περισσότερες απαντήσεις.

Γιατί η σταθερότητα δεν αποδεικνύεται με χειροκροτήματα κομματικών ακροατηρίων.

Αποδεικνύεται όταν οι θεσμοί λειτουργούν, όταν η διαφθορά αντιμετωπίζεται και όταν η κυβέρνηση μπορεί να κοιτάξει τους πολίτες στα μάτια χωρίς να χρειάζεται κάθε εβδομάδα ένα καινούργιο αφήγημα.

Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί ορισμένους, δεν είναι λαϊκισμός. Είναι απλή κοινή λογική. #ΝΔ #Μητσοτάκης #Πολιτική #Ελλάδα #Επικαιρότητα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους