Μια εμβληματική ιστορία διεθνισμού - Μουσουλμάνοι, Τούρκοι, Πομάκοι, Αθίγγανοι της Ροδόπης στο πλευρό του ΔΣΕ στον αγώνα «κατά της φασιστικής Ελλάδος και του Αγγλικού και Αμερικανικού ιμπεριαλισμού...

Πλήρες Κείμενο:

Μια εμβληματική ιστορία διεθνισμού - Μουσουλμάνοι, Τούρκοι, Πομάκοι, Αθίγγανοι της Ροδόπης στο πλευρό του ΔΣΕ στον αγώνα «κατά της φασιστικής Ελλάδος και του Αγγλικού και Αμερικανικού ιμπεριαλισμού» Την ώρα που η εθνικιστική ρητορεία και πρακτική του ελληνικού κράτους ενάντια στους μειονοτικούς πληθυσμούς της Ροδόπης και της Θράκης (Μουσουλμάνους, Τούρκους, Πομάκους) χτυπάει κόκκινο, χέρι χέρι με την ρατσιστική αντιπροσφυγική πολιτική, την όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και την μετατροπή της περιοχής σε νατοϊκό ορμητήριο, μια ιστορία διεθνισμού βγαλμένη από τις κορυφαίες στιγμές της εγχώριας επαναστατικής σύγκρουσης, μας θυμίζει αφενός τη ζωτική σημασία του διεθνισμού στους κόλπους των εκμεταλλευόμενων τάξεων και του επαναστατικού κινήματος και αφετέρου την ιστορική συνέχεια της καταπίεσης που υφίστανται οι μειονοτικοί πληθυσμοί από το ελληνικό κράτος.

Ασφαλώς έχουν περάσει δεκαετίες από την εποχή του μεσοπολέμου, του εμφυλίου, του μετεμφυλιακής περιόδου και της χούντας, όταν οι δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι, Μουσουλμάνοι, Πομάκοι και Ρομά της Ροδόπης ζούσαν όχι απλά ως πολίτες Β΄ κατηγορίας, αλλά ως αόρατοι σε καθεστώς στυγνής εκμετάλλευσης, μόνιμης καταστολής, απαγόρευσης μετακίνησης, εκπαίδευσης, ιδιοκτησίας και καταπάτησης στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων.

Σήμερα πολλά έχουν αλλάξει μέσα από τους αγώνες της ίδιας της μειονότητας και των αναγκαίων κρατικών προσαρμογών στο πέρασμα των χρόνων.

Οι διακρίσεις ωστόσο εναντίον του μειονοτικού πληθυσμού, η γκετοποίηση του, η εργασιακή του υποτίμηση, τα διαρκή γραφειοκρατικά εμπόδια σε πλείστες όσες οικονομικές και πολιτικές διαδικασίες συνεχίζουν να υφίστανται.

Άλλωστε δεν έχουν περάσει παρά λίγα μόνο χρόνια όταν η μετακίνηση της μειονότητας (όπως αυτή προσδιορίζεται, Τουρκική ή μουσουλμανική) εντός της Ελλάδας ήθελε τόσες πιστοποιήσεις και έγγραφα που ήταν πρακτικά απαγορευμένη.

Η καταπίεση της μειονότητας της Ροδόπης από το ελληνικό κράτος, εκτός από καθαρά οικονομικό υπόβαθρο, αφού επρόκειτο για μια άκρως υποτιμημένη εργατική δύναμη βορά στην εντατική εκμετάλλευση από τα ντόπια αφεντικά, είχε και μια ξεκάθαρη ιδεολογική αφού πάνω –και- σε αυτήν έχτισε όπως αντίστοιχα παλιότερα επί της σλαβομακεδονικής στη Δ. Μακεδονία, το φαντασιακό της εθνικής του συνοχής και το μύθο της αδιατάρακτης ενότητας του ελληνικού έθνους, το μύθο του τρισχιλιετούς ελληνικού έθνους, τη βάση δηλαδή του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού και εθνικισμού.

Παρακάτω παραθέτουμε ένα σύντομο χρονικό της δράσης Μουσουλμάνων, Τούρκων, Πομάκων και Αθίγγανων στο πλευρό του ΔΣΕ με στοιχεία από το βιβλίο « Όλοι στ' άρματα, όλα για τη νίκη Ο λαϊκός επαναστατικός πόλεμος του ΔΣΕ 1946-1949, και από μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο Athens indymedia τον Μάρτη του 2017 με τίτλο : «Μια άγνωστη πτυχή της Αντίστασης: Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού https://athens.indymedia.org/post/1570972/ Επιχειρώντας να συγκροτήσει τις δικές του θέσεις μάχης απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον εθνικισμό, το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα οφείλει να σταθεί πάνω στην κατατεθειμένη εμπειρία του κινήματος εκείνης της εποχής.

Η θεμελιακή θέση του για «τον λαό, ο οποίος δεν μπορεί να απελευθερωθεί ο ίδιος εφόσον καταπιέζει άλλους λαούς» συμπυκνώνει την ουσία του προλεταριακού διεθνισμού και είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Δηλωτική του βαθιά διεθνιστικού και αντιεθνικιστικού χαρακτήρα που είχε η πάλη του ΔΣΕ, υπήρξε – πέρα από παράδειγμα των Σλαβομακεδόνων- η συμμετοχή σε αυτόν, συγκεκριμένα στην 7η μεραρχία του, μιας διόλου ευκαταφρόνητης μερίδας μουσουλμάνων και Τούρκων, και Αθίγγανων που ζούσαν στις περιοχές της Ξάνθης και της Ροδόπης.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γιώργου Γκακούλια, πολιτικού επιτρόπου της 7ης Μεραρχίας, πάνω από 400 μουσουλμάνοι μαχητές, κυρίως από τα Πομακοχώρια της ορεινής Ροδόπης και της Ξάνθης, πολέμησαν από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, αψηφώντας την ασφυκτική καταπίεση και τον έλεγχο που ασκούσε στους μουσουλμανικούς και τουρκογενείς πληθυσμούς το ελληνικό κράτος.

Οι περισσότεροι από αυτούς έπεσαν ηρωικά στις μάχες σε περιοχές του Νομού Δράμας.

Γύρω στους 60 επιζήσαντες, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πέρασαν στη Βουλγαρία, όπου έζησαν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής.

Στην οροσειρά της Ροδόπης συνήλθε το 1948 το δεύτερο συνέδριο της Δημοκρατικής Ένωσης Μουσουλμάνων (ΔΕΜ), που θα καλέσει τη μειονότητα της Θράκης να συμμετάσχει ενεργά στον ΔΣΕ με το σύνθημα «Χέρκες σιλάχ Μπασινά Χέρσεϊ, Ζαφέρ Ουρουνά» (Όλοι στα όπλα – Όλα για τη νίκη). Στο μήνυμα που έστειλε το συνέδριο της ΔΕΜ προς το Γενικό Αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού, μεταξύ άλλων, τονίζεται: «Η Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης θα συνεχίσει με πιο πολύ ζήλο και δραστηριότητα να βοηθά το έργο του Δημοκρατικού Στρατού για τον Ελληνικό λαό και τις εθνικές μειονότητες, της απολύτρωσής τους από το μοναρχοφασισμό και την αμερικανική κατοχή.

Για τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας που εξασφαλίζει την Ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο σ’ όλους τους εργαζόμενους που κατοικούν στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από εθνότητα και θρησκεία». Οι μουσουλμάνοι και Τούρκοι μαχητές της μειονότητας εξέδιδαν και εφημερίδα με τον τίτλο Χαβάς (Νέα). Είχαν στήσει επιπλέον και ραδιοσταθμό, το «Ράντιο Χαμπέρ» λερι» (Ραδιοφωνικά Νέα) Πρωταγωνιστικό ρόλο στη δράση των μουσουλμάνων και των Τούρκων εντός του ΔΣΕ είχε ο Μιχρί Μπελί.

Άρτι αποφυλακισθείς από τις τουρκικές Φυλακές για την κομμουνιστική του δράση, το 1947 έπαιρνε τη μεγάλη απόφαση.

Στις 5 Απριλίου έφτασε στα βουνά της Ροδόπης.

Τούρκος αυτός, κατετάγη ως εθελοντής στο Δημοκρατικό Στρατό, προκειμένου να πολεμήσει- στο πλευρό των Ελλήνων συντρόφων του.

Απλός αντάρτης στην αρχή, ανεδείχθη αργότερα στο βαθμό του ταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού, ως διοικητής του «Οθωμανικού Τάγματος». Γεννημένος το 1915 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, ο Μιχρί Μπελί βρέθηκε από το 1936 έως το 1940 για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δουλεύοντας παράνομα με τους μαύρους του Μισισιπή για την ίδρυση του Συνδικάτου Εργατών Γης και στα ναυτεργατικά συνδικάτα του Σαν Φρανσίσκο, γαλουχήθηκε με τις αριστερές ιδέες.

Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ήρθε σε επαφή με το παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα και εργάστηκε για την ίδρυση της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας Τουρκίας.

Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1943-1944 διετέλεσε βοηθός καθηγητή στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης.

Το φθινόπωρο του 1944 συνελήφθη με 50 συντρόφους του και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε φυλάκιση δύο χρόνων.

Στο βιβλίο του «Αυτά που είπε ο Ρήγας – Στιγμές από τον Εμφύλιο Πόλεμο», περιγράφει όσα συγκλονιστικά έζησε, πολεμώντας μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού. «Ριγκασίν Ντεντιγί – Ιτς Σαβάς Ανιλερί», είναι ο τίτλος του Βιβλίου στα τουρκικά. «Σαν Τούρκοι επαναστάτες, νιώθαμε τον απελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού.

Δεν ήταν όμως αυτό μονάχα που μ’ έκανε να καταταγώ εθελοντής στο Δημοκρατικό Στρατό… Ήταν κι ο θαυμασμός για την ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής… Κι επιπλέον τα αισθήματα φιλίας, αγάπης και αλληλεγγύης προς το λαό της Ελλάδας.

Για τη συμμετοχή της μειονότητας, κυρίως από την ορεινή Ροδόπη στο Δημοκρατικό Στρατό, ο Μιχρί Μπελί αναφέρει: «Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης είχαν δεινοπαθήσει από τους Βούλγαρους εισβολείς κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήταν φυσικό λοιπόν να συμπαθούν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Κι όταν η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση είχε κηρύξει γενική επιστράτευση, αποτέλεσαν την πλειονότητα των φαντάρων.

Εγώ ήμουν διοικητής του Οθωμανικού Τάγματος με το ψευδώνυμο «Κεμάλ»… Έδρα του τάγματος ήταν το χειμώνα η Σμιγάδα και το καλοκαίρι το Αλάντεπε…». Για τη συμμετοχή τους στον άνισο αυτό αγώνα υπέστησαν τα πάνδεινα.

Υπέστησαν κάθε είδους λεηλασίες, πολλές χιλιάδες ξεσπιτώθηκαν, τους έκαψαν τα χωριά τους… Καταδικάστηκαν από το μισαλλόδοξο μετεμφυλιακό κράτος, όπως και ολόκληρη η ελληνική ύπαιθρος, στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Έγραψαν όμως τη δική τους σελίδα στη ματωμένη σύγχρονη ιστορία τούτης της χώρας. Από Efodos.net

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους