Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Καρυστιανού τις τελευταίες ημέρες έθιξε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Πώς μπορούμε να περιμένουμε πρόοδο και ανάπτυξη όταν βλέπουμε να τοποθετούνται σε κρίσιμες θέσεις άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο που καλούνται να διαχειριστούν; Πώς μπορεί κάποιος να σχεδιάσει ή να διορθώσει την οικονομία μιας χώρας όταν δεν διαθέτει την απαραίτητη εμπειρία, γνώση ή επαγγελματική πορεία πάνω σε αυτό; Δυστυχώς, το ίδιο φαινόμενο το συναντάμε και σε τοπικό επίπεδο.

Βλέπουμε ανθρώπους που δεν έχουν ουσιαστική επαφή με την πραγματική κοινωνία να διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα σαν να είναι προσωπική τους υπόθεση.

Να λαμβάνουν αποφάσεις για θέματα που δεν γνωρίζουν σε βάθος και να καθορίζουν το μέλλον ενός τόπου χωρίς να έχουν αποδείξει ποτέ ότι μπορούν να το κάνουν αποτελεσματικά.

Και τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: ποια είναι η διαφορά τους από την άποψη της κυρίας Κατερίνας από τη γειτονιά; Γιατί η μία γνώμη θεωρείται απλή άποψη πολίτη, ενώ η άλλη παρουσιάζεται ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια μόνο και μόνο επειδή συνοδεύεται από έναν τίτλο ή μια θεσμική θέση; Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πολλοί από αυτούς, μόλις αποκτήσουν εξουσία, αρχίζουν να κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία.

Δεν δέχονται την κριτική, δεν απαντούν στα ερωτήματα και συχνά προσπαθούν να απαξιώσουν όποιον τολμά να τους αμφισβητήσει.

Να τον μειώσουν, να τον στοχοποιήσουν ή να του φορτώσουν κάθε πιθανή κατηγορία, αρκεί να διατηρήσουν το προφίλ και τη θέση τους.

Πώς όμως φτάνουν εκεί; Συχνά όχι επειδή απέδειξαν ότι είναι οι ικανότεροι, αλλά επειδή χτίστηκε γύρω τους ένας μηχανισμός ψήφων, γνωριμιών και εξυπηρετήσεων.

Επειδή πέρασαν από τα σπίτια μας, μας χαιρέτησαν, μας τηλεφώνησαν προεκλογικά ή αξιοποίησαν λίστες και δίκτυα επιρροής που τους εξασφαλίζουν εκλογική δύναμη.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε ανθρώπους που δεν έχουν πάρει ποτέ πραγματικό επιχειρηματικό ρίσκο να παρουσιάζονται ως επιτυχημένοι επιχειρηματίες επειδή απλώς παρέλαβαν έτοιμες καταστάσεις.

Βλέπουμε εκδηλώσεις και διοργανώσεις να γίνονται χωρίς ουσιαστικό όφελος για την κοινωνία, βλέπουμε τις ίδιες παρέες και τα ίδια συμφέροντα να ανακυκλώνονται γύρω από δημόσιες αναθέσεις και αποφάσεις.

Και όταν κάποιος τολμήσει να μιλήσει, να ασκήσει έλεγχο ή να ζητήσει εξηγήσεις, αντιμετωπίζεται ως εχθρός.

Γιατί η διαφάνεια και η λογοδοσία ενοχλούν όσους έχουν μάθει να λειτουργούν χωρίς έλεγχο.

Το πιο λυπηρό όμως είναι ότι όλα αυτά συχνά γίνονται ανεκτά.

Όχι επειδή ο κόσμος συμφωνεί, αλλά επειδή πολλοί φοβούνται να μιλήσουν.

Φοβούνται τις επιθέσεις, τις πιέσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό ή τις συνέπειες που μπορεί να έχει η δημόσια κριτική.

Όμως η δημοκρατία δεν λειτουργεί με φόβο.

Λειτουργεί με συμμετοχή, έλεγχο, διαφάνεια και ελεύθερη έκφραση.

Και όσο οι πολίτες σταματούν να φοβούνται και αρχίζουν να απαιτούν απαντήσεις, τόσο δυσκολότερο γίνεται για οποιονδήποτε να θεωρεί ότι η εξουσία του είναι ανεξέλεγκτη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους