Λες να είναι για το καλό μας οι όροι του Έρχιουρμαν; Άριστος Μιχαηλίδης Όταν ο Έρχιουρμαν δηλώνει ότι «δεν θα συμμετάσχουμε σε καμία διαδικασία που δεν ενσωματώνει αυτά τα τέσσερα σημεία», τα οποία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ή προϋποθέσεις.

Διότι θυμώνουν οι αναλυτές μας.

Ένας έγραφε χτες ότι «του γράφουν (σ.σ. του καλού μας Έρχιουρμαν) οι κατευθυνόμενοι του Προεδρικού πως θέτει όρους». Όποιος χαρακτηρίσει όρους τους όρους είναι κατευθυνόμενος του Προεδρικού.

Για να δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν είναι ο Έρχιουρμαν που σαμποτάρει την προσπάθεια, είναι ο Χριστοδουλίδης.

Δηλαδή, είτε θα δεχτεί ο Χριστοδουλίδης αυτά που ο Έρχιουρμαν ονομάζει «τέσσερα σημεία», είτε δεν υπάρχει ούτε πενταμερής διάσκεψη, ούτε διαπραγματεύσεις.

Αλλά αυτό είναι ένδειξη καλής θέλησης από έναν Τουρκοκύπριο που επιθυμεί λύση, δεν είναι ωμός εκβιασμός.

Ενώ άμα πει ο Πρόεδρος ότι θέλει να ξεκινήσουν οι συνομιλίες από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντάνα (όπως λένε όλοι, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) είναι ένδειξη ότι δεν θέλει λύση.

Ποια είναι, όμως, τα τέσσερα σημεία του Έρχιουρμαν, που τα θέτει από την πρώτη μέρα που ανέλαβε να εκπροσωπεί τους Τουρκοκύπριους; Τα είπε και προχτές, μετά τη συνάντηση με την Ολγκίν: «Η πολιτική ισότητα να μην τεθεί υπό διαπραγμάτευση, να καθοριστούν ημερομηνίες έναρξης και λήξης των διαπραγματεύσεων, να επιβεβαιωθούν οι προηγούμενες συγκλίσεις και να μην υπάρξει επιστροφή στο στάτους κβο αν η ελληνοκυπριακή πλευρά αποχωρήσει από το τραπέζι». Τη συμφωνία για την πολιτική ισότητα την ανακοίνωσαν στην πρώτη συνάντηση που είχαν οι δύο με την Ολγκίν.

Συμφωνήθηκε, έλεγε η ανακοίνωση των Ηνωμένων Εθνών, ότι αποδέχονται και οι δυο πλευρές την «πολιτική ισότητα, όπως περιγράφεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών». Γιατί συνεχίζει να το απαιτεί ο Έρχιουρμαν; Διότι προφανώς δεν είναι αυτό ακριβώς που απαιτεί, αλλά την κυριαρχική ισότητα, που απαιτούσε και ο Τατάρ και θέλει να τη δεχθεί ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης χωρίς καν διαπραγμάτευση.

Ως προϋπόθεση για να πάει σε μια πενταμερή διάσκεψη.

Ούτε καν για να πάει σε διαπραγματεύσεις ουσίας.

Το δεύτερο σημείο είναι το χρονοδιάγραμμα με ημερομηνία λήξης των διαπραγματεύσεων.

Παρότι, τα χρονοδιαγράμματα (λόγω εμπειρίας από το σχέδιο Ανάν), θεωρείται κόκκινη γραμμή από την πλευρά μας, ας πούμε ότι ξεπερνιέται.

Άλλωστε, ούτε εμείς θέλουμε να συνεχίζονται επ’ άπειρον χωρίς αποτέλεσμα οι συνομιλίες.

Το τρίτο είναι να επιβεβαιωθούν οι προηγούμενες συγκλίσεις και να μην ανοίξουν ξανά τα θέματα που συμφωνήθηκαν σε προηγούμενες συνομιλίες.

Κι αυτό έγινε αποδεκτό.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος πρότεινε να καταγραφούν οι συγκλίσεις σε έγγραφο από τα Ηνωμένα Έθνη και σε όσες συμφωνούν και οι δύο κοινότητες να μείνουν στο έγγραφο και να μην ξανανοίξουν.

Αυτό δεν το δέχτηκε ο Έρχιουρμαν και δεν αντιλαμβανόμαστε με ποιον άλλο τρόπο θα ξέρουν ποιες είναι οι συγκλίσεις, σε ποιες συμφωνούν, σε ποιες υπάρχουν ασάφειες.

Διότι ως γνωστό υπάρχουν και πολλές συγκλίσεις που η κάθε πλευρά τις ερμηνεύει διαφορετικά.

Το τέταρτο που θέτει ο Έρχιουρμαν, που δεν είναι όρος αλλά «σημείο», είναι πιο σοβαρό.

Θέλει, λέει, να του δοθούν εγγυήσεις (από ποιους, δεν ξέρουμε) ότι αν καταρρεύσουν οι συνομιλίες με υπαιτιότητα της ελληνοκυπριακής πλευράς, οι Τ/κ δεν θα μείνουν εγκλωβισμένοι στο στάτους κβο.

Δηλαδή τι θα γίνει; Μα, να αναγνωριστεί το ψευδοκράτος.

Ας μείνουν οι Ε/κ εγκλωβισμένοι στο στάτους κβο! Αν όμως αυτό είναι συμφωνημένη προϋπόθεση, τότε με ποια λογική να αναμένουμε ότι θα κάνει η τουρκική πλευρά ειλικρινείς διαπραγματεύσεις για μια win – win διευθέτηση αφού ξέρουμε ότι στόχος της είναι η κατάληξη στην αναγνώριση του ψευδοκράτους; Και πώς θα αποφασιστεί ποιος ευθύνεται για την κατάρρευση των συνομιλιών όταν σε κάθε κύκλο διαπραγματεύσεων, ακόμα και με τη βοήθεια «δικών μας» χρήσιμων ηλιθίων, παρουσιάζεται η πλευρά μας ως υπεύθυνη; Όταν, για παράδειγμα, συμφωνηθούν όλα -εσωτερική διακυβέρνηση, περιουσιακό, εδαφικό κ.λπ.- και η πλευρά μας επιμένει να συμφωνηθεί και η αποχώρηση των στρατευμάτων και η κατάργηση των εγγυήσεων, η τουρκική πλευρά θα τα απορρίψει και οι συνομιλίες θα καταρρεύσουν.

Αλλά θα ευθύνεται η πλευρά μας, διότι επιμένει σε ένα ζήτημα που η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι δεν το θεωρούν καν διαπραγματεύσιμο.

Γιατί να επιμένει αφού γνωρίζει ότι οι Τούρκοι δεν το δέχονται; Άρα, επιμένει για να καταρρεύσουν οι συνομιλίες.

Τόσος εν ο νους μας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Are you saying that Erchyurman's terms are for our good? Aristos Michaelides When Erchyurman declares that "we will not participate in any process that does not incorporate these four points", which he names, we are not allowed to consider them terms.

Or conditions.

Because our analysts get angry.

Someone wrote yesterday that "the Presidential administration's subordinates write to him (ed. of our good Erchyurman) that he is setting conditions". Whoever characterizes the conditions as conditions is a Presidential administration subordinate.

To create the impression that it is not Erchyurman who is sabotaging the effort, it is Christodoulides.

In other words, either Christodoulides will accept what Erchyurman calls the "four points", or there will be neither a five-party conference nor negotiations.

But this is a sign of goodwill from a Turkish Cypriot who wants a solution, it is not blatant blackmail.

Whereas if the President says that he wants the talks to start from where they left off in Crans Montana (as everyone says, whatever that means) it is an indication that he does not want a solution.

But what are Erhürman's four points, which he has been putting forward since the first day he took over representing the Turkish Cypriots? He said them the day before yesterday, after the meeting with Holguin: "Political equality should not be put under negotiation, dates for the start and end of the negotiations should be set, previous convergences should be confirmed and there should be no return to the status quo if the Greek Cypriot side leaves the table." The agreement on political equality was announced at the first meeting the two had with Holguin.

It was agreed, the United Nations statement said, that both sides accept “political equality, as described in the United Nations Security Council Resolutions.” Why does Erhurman continue to demand this? Because apparently that is not exactly what he is demanding, but sovereign equality, which Tatar also demanded and which President Christodoulides wants to accept without even negotiating.

As a condition for going to a five-party conference.

Not even for going to substantive negotiations.

The second point is the timetable with an end date for the negotiations.

Although, the timetables (due to experience from the Annan plan), are considered a red line from our side, let’s say that they are being exceeded.

After all, we don’t want the talks to continue indefinitely without any result either.

The third is to confirm the previous convergences and not reopen the issues agreed upon in previous talks.

And this was accepted. The President himself proposed that the convergences be recorded in a document by the United Nations and that those that both communities agree on should remain in the document and not be reopened.

Erhürman did not accept this and we do not understand how else they will know what the convergences are, what they agree on, what there are ambiguities in. Because as is known, there are many convergences that each side interprets differently.

The fourth point that Erhürman raises, which is not a term but a “point”, is more serious.

He says he wants guarantees (from whom, we don’t know) that if the talks collapse due to the fault of the Greek Cypriot side, the Turkish Cypriots will not be trapped in the status quo.

So what will happen? But, let the pseudo-state be recognized.

Let the Greek Cypriots remain trapped in the status quo! But if this is an agreed condition, then by what logic can we expect the Turkish side to conduct honest negotiations for a win-win settlement since we know that its goal is to end in the recognition of the pseudo-state? And how will it be decided who is responsible for the collapse of the talks when in every round of negotiations, even with the help of “our” useful idiots, our side is presented as responsible? When, for example, everything is agreed upon - internal governance, property, territory, etc. - and our side insists on agreeing on the withdrawal of troops and the abolition of guarantees, the Turkish side will reject them and the talks will collapse.

But our side will be responsible, because it insists on an issue that Turkey and the Turkish Cypriots do not even consider negotiable.

Why insist when it knows that the Turks do not accept it? So, it insists so that the talks collapse. So much for our minds.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους