Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Άρεια Ατραπός Αναγωγής στο Εν Εφόσον κάθε ψυχή προέρχεται από το Ένα και επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτό, μπορούν να νοηθούν πολλές οδοί αναγωγής: άλλες μέσω του κάλλους, άλλες μέσω της σοφίας και άλλες μέσω της τελετουργικής ιεροπραξίας.

Υπάρχει όμως και μια τέταρτη ατραπός, την οποία δεν γνωρίζουν οι πολλοί, αλλά όσοι έχουν κατανοήσει τη φύση του αγώνα· αυτή είναι η Άρεια Ατραπός.

Δεν πρέπει, πράγματι, να θεωρούμε τον Άρη μόνο ως αίτιο πολέμων και αιματοχυσίας, όπως πιστεύουν όσοι περιορίζονται στα εξωτερικά φαινόμενα.

Αντίθετα, πρέπει να τον αντιλαμβανόμαστε ως θεϊκή αρχή της διάκρισης, της ανδρείας και της κάθαρσης.

Ο αληθινός πόλεμος δεν διεξάγεται έξω από τα τείχη, αλλά στα βάθη της ψυχής, όπου η αλήθεια και η πλάνη, η αρετή και η κακία, η ενότητα και η διάσπαση βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση. Η Αφροδίτη οδηγεί την ψυχή προς το κάλλος μέσω του έρωτα, η Αθηνά διαλύει την άγνοια μέσω της σοφίας και η Εκάτη ανυψώνει τον νου προς τα θεία μέσω των τελετών και της πίστης. Ο Άρης, από την άλλη, χαρίζει την τόλμη, ώστε η ψυχή να μην υποτάσσεται στα ίδια της τα πάθη, αλλά να τα εξουσιάζει και να βάζει σε τάξη τον εσωτερικό της κόσμο.

Γι’ αυτό η Άρεια Ατραπός δεν αποτελεί απλώς ένα τέταρτο στάδιο· είναι μια δύναμη που διαπερνά όλες τις άλλες οδούς.

Χωρίς ανδρεία, ο έρωτας μετατρέπεται σε αδυναμία· χωρίς τόλμη, η σοφία μένει αδρανής· χωρίς πειθαρχία, η θεουργία καταντά κενό σχήμα.

Η άρεια δύναμη ενεργοποιεί την προαίρεση και καθιστά τον άνθρωπο συνεργό του αγαθού.

Ωστόσο, το Νείκος δεν ταυτίζεται με την κακία. Το Νείκος, όταν κυβερνάται από τον λόγο, γίνεται διάκριση ανάμεσα σε όσα δεν πρέπει να συγχέονται· ενώ η κακία είναι διάσπαση της φυσικής τάξης.

Έτσι, η Φιλότητα ενώνει όσα έχουν διαχωριστεί, ενώ το νοητό Νείκος διακρίνει όσα έχουν συγχυσθεί, ώστε να αποδοθεί στο καθένα η φυσική του θέση.

Η αληθινή αρμονία δεν γεννιέται από τη σύγχυση, αλλά από την εύτακτη διάκριση.

Γι’ αυτό και ο πνευματικός μαχητής πρώτα διακρίνει, έπειτα καθαίρει και τέλος ενοποιεί.

Δεν μάχεται ποτέ για να καταστρέψει το Είναι, αλλά για να εξαφανίσει τη δουλεία της ψυχής.

Έτσι, η δειλία μετατρέπεται σε προνοητικότητα, ο θυμός σε δίκαιο ζήλο, η επιθυμία σε πόθο για την αρετή, η φιλοδοξία σε επιδίωξη της τελείωσης και η ισχύς σε φύλακα της δικαιοσύνης.

Επομένως, κανένα φυσικό μέρος της ψυχής δεν αποβάλλεται. Η Άρεια φιλοσοφία δεν διδάσκει ακρωτηριασμό της ανθρώπινης φύσης, αλλά μεταμόρφωσή της.

Δεν καταργεί τον θυμό, αλλά την παράλογη οργή· δεν καταργεί την επιθυμία, αλλά τη φιληδονία· δεν καταργεί τη δύναμη, αλλά την ύβρη· δεν καταργεί την αγάπη, αλλά την προσκόλληση στα φθαρτά.

Στα κατώτερα επίπεδα του γίγνεσθαι, ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με αντίθετα.

Ζωή και θάνατος, φόβος και θράσος, δόξα και αφάνεια, κέρδος και ζημία, τάξη και χάος, πλούτος και φτώχεια, όλα αυτά τα ζεύγη κινούν την ψυχή. Η Άρεια Ατραπός διδάσκει ότι η αρετή δεν βρίσκεται στη δουλεία απέναντι σε αυτούς τους πόλους, αλλά στην κυριαρχία επάνω τους.

Ωστόσο, η Άρεια διδασκαλία δεν επιδιώκει ό,τι επιδιώκει ο Αριστοτέλης με τη θεωρία της μεσότητας.

Εκείνος θεωρεί το μέτρο αναγκαίο για την καλή ζωή μέσα στον κόσμο. Η Άρεια φιλοσοφία δέχεται τη μεσότητα μόνο ως αρχικό στάδιο παιδείας, ενώ ως τελικό σκοπό θέτει την υπέρβαση των δυάδων και την επιστροφή στην απλότητα του Ενός.

Υπάρχουν, πράγματι, δύο επίπεδα ζωής.

Το πρώτο ανήκει στο Γίγνεσθαι, όπου η ψυχή χρειάζεται μέτρο, νόμο και εγκράτεια.

Το δεύτερο ανήκει στο Νοητό, όπου τα αντίθετα παύουν να κυριαρχούν και βασιλεύει η απλότητα. Ο Άρειος φιλόσοφος διαβαίνει μέσα από το πρώτο για να ανέλθει στο δεύτερο.

Αν δεχθούμε τον συμβολικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο οι ψυχές, ενώ ήταν αρχικά αθάνατες και άφθαρτες, επιθύμησαν κάποτε τον θάνατο και έτσι δημιουργήθηκε το πεδίο των αντιθέτων, τότε η Άρεια Ατραπός γίνεται ακόμη πιο κατανοητή.

Η πρώτη πτώση δεν ήταν ο φυσικός θάνατος, αλλά η βούληση για διάσπαση.

Από αυτήν γεννήθηκαν ο φόβος, το μίσος, ο φθόνος, η πλεονεξία, η αδικία και όλα τα πάθη που διαλύουν την ψυχή.

Γι’ αυτό ο Άρειος μύστης δεν πολεμά το σώμα ούτε τη φύση, αλλά την επιθυμία της διάλυσης.

Δεν αρνείται το γεγονός του θανάτου, αλλά την επιθυμία του θανάτου ως αρχή αντιθεΐας.

Δεν αγνοεί ότι τα σώματα φθείρονται, αλλά γνωρίζει ότι η ψυχή, σύμφωνα με την αληθινή της φύση, τείνει προς την αθανασία.

Το ίδιο ισχύει και για την κακία.

Η κακία δεν είναι ισότιμη με την αρετή ώστε να πρέπει να εξισωθούν.

Είναι μάλλον μια παρέκκλιση, μια άτακτη κίνηση και μια βούληση αποστροφής του αγαθού.

Επομένως, δεν υπάρχει σύνθεση ανάμεσα στην αρετή και την κακία· υπάρχει μόνο απόρριψη της δεύτερης και τελείωση της πρώτης.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο η Άρεια Ατραπός διαφέρει ξεκάθαρα από ψευδοδιαλεκτικές θεωρίες που επιδιώκουν να συγχέουν όλα τα αντίθετα.

Η αλήθεια και το ψεύδος, το δίκαιο και το άδικο, το αγαθό και το πονηρό δεν έχουν μια κοινή μέση κατάσταση ως τελικό σκοπό.

Ο τελικός τους προορισμός είναι η επικράτηση της αλήθειας και του αγαθού.

Επιπλέον, η σχέση του Άρη και της Αφροδίτης εκφράζει ένα βαθύ μυστήριο.

Ο έρωτας χωρίς ανδρεία γίνεται αδύναμος και λυγίζει μπροστά στα εμπόδια· η ανδρεία χωρίς έρωτα μεταπίπτει σε σκληρότητα και τυφλή βία.

Όταν όμως η Φιλότητα και ο Άρης συνεργάζονται, τότε η ψυχή αγαπά το αγαθό και ταυτόχρονα αποκτά τη δύναμη να νικήσει καθετί που τη χωρίζει από αυτό.

Συνεργός σε αυτή την πορεία είναι και η Αθηνά, η οποία διδάσκει ποιο είναι το αγαθό, ενώ η Εκάτη ανοίγει τους ιερούς δρόμους και καθαρίζει τον νου. Ο Άρης, τέλος, προστατεύει την πορεία, ώστε ούτε ο φόβος ούτε ο πειρασμός ούτε κάποιο πάθος να επαναφέρει τον οδοιπόρο στη διάσπαση.

Έτσι, οι αρετές του Άρειου φιλοσόφου είναι η ανδρεία μαζί με τη φρόνηση, η σωφροσύνη μαζί με την ελευθερία, η δικαιοσύνη μαζί με την επιείκεια, η καρτερία μαζί με τη διάκριση, η πειθαρχία μαζί με την αυτογνωσία και η τόλμη μαζί με την ταπεινοφροσύνη.

Όλες αυτές συγκλίνουν σε μία κορυφή: την κυριαρχία της ψυχής πάνω στον εαυτό της.

Η ύστατη νίκη του Άρειου δεν είναι η επικράτηση επί άλλων ανθρώπων, αλλά η παύση του εμφυλίου πολέμου μέσα στην ίδια την ψυχή.

Όταν οι άτακτες κινήσεις καταλαγιάσουν, όταν η βούληση εγκαταλείψει τη φιλοκακία και τη ροπή προς τον θάνατο και όταν ο νους επιστρέψει προς το άφθαρτο αγαθό, τότε ο ίδιος ο πόλεμος αυτοκαταργείται.

Επομένως, η Άρεια Ατραπός δεν είναι ο δρόμος της αιματοχυσίας, αλλά ο δρόμος της εσωτερικής κάθαρσης· δεν είναι η λατρεία της σύγκρουσης, αλλά η γνώση της νίκης πάνω στην αταξία· δεν είναι η κυριαρχία του Νείκους, αλλά η χρησιμοποίησή του για την αποκατάσταση της Φιλότητας.

Και όταν η ψυχή νικήσει αυτόν τον τελευταίο αγώνα, δεν έχει πλέον ανάγκη να πολεμά.

Επιστρέφει στην αρχική της απλότητα, υπεράνω ζωής και θανάτου, νίκης και ήττας, φόβου και θράσους, και στέκεται μέσα στην άρρητη γαλήνη των Ενάδων και του άφθεγκτου Ενός.

Αυτός είναι, λοιπόν, ο τελικός σκοπός της Άρειας Ατραπού: όχι η αιώνια μάχη, αλλά η αέναη ειρήνη που γεννιέται από την πλήρη νίκη του αγαθού μέσα στην ψυχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους