«Πω-πω, σκόνη που σήκωσα!» είπε η μύγα που καθόταν στο πίσω μέρος του άρματος... Η «δημοκρατική ευαισθησία» σε ορισμένες περιπτώσεις έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό. Ισχύει πλήρως, αρκεί να...
«Πω-πω, σκόνη που σήκωσα!» είπε η μύγα που καθόταν στο πίσω μέρος του άρματος... Η «δημοκρατική ευαισθησία» σε ορισμένες περιπτώσεις έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό.
Ισχύει πλήρως, αρκεί να συμφωνείς.
Γιατί όταν η μία πλευρά μιλά για προσφυγή στον εισαγγελέα απέναντι σε κυνηγούς που αναφέρουν περιστατικά λύκου και αρκούδας, δεν μιλάμε για διάλογο ή επιστημονική διαφωνία.
Γίνεται λόγος για μια νοοτροπία όπου η αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται σχεδόν ως κάτι που πρέπει να ελεγχθεί θεσμικά.
Το παράδοξο και τραγελαφικό όμως είναι αλλού.
Τα ίδια γεγονότα που χαρακτηρίζονται «τρομολαγνία» από συγκεκριμένους κύκλους, την ίδια στιγμή αναπαράγονται ευρέως από ΜΜΕ, τοπικές κοινωνίες, υπηρεσίες, ακόμη και επίσημες αναφορές.
Δηλαδή δεν μιλάμε για κατασκευή αφήγησης, αλλά για γεγονότα που απλώς δεν χωράνε σε ένα ιδεατό μοντέλο άγριας ζωής χωρίς τριβές.
Και εκεί εμφανίζεται η πραγματική ενόχληση.
Και όχι απέναντι στην πληροφορία, αλλά απέναντι σε αυτούς που τη μεταφέρουν χωρίς ρομάντσο και στρεβλώσεις.
Γιατί όταν το αφήγημα θέλει «αρμονία παντού», όποιος θυμίζει ότι υπάρχουν και συγκρούσεις, γίνεται αυτομάτως ο ενοχλητικός της υπόθεσης.
Το πρόβλημα τελικά είναι ότι κάποιες πλευρές θέλουν να υπάρχουν μόνο οι δικές τους απόψεις και οι υπόλοιπες να περνάνε από αστυνόμους σκέψης ή από έγκριση εισαγγελέα. Κι εδώ φυσικά, γελάμε...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους