Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα έκλεισα τα 62. Το βρίσκω σχεδόν αστείο. Όχι το 62. Το ότι έφτασα μέχρι εδώ.

Γιατί οι πιθανότητες δεν ήταν ακριβώς με το μέρος μου.

Ξεκίνησα ως αγόρι, συνέχισα ως κορίτσι, κατέληξα γυναίκα και πέρασα έξι δεκαετίες εξηγώντας σε κόσμο που δεν τον αφορούσε ,γιατί υπάρχω.

Δεν τα κατάφερα πάντα.

Αλλά υπάρχω ακόμη.

Έζησα και στο περιθώριο.

Εκεί όπου οι "κανονικοί" με κοιτούσαν αφ' υψηλού, μέχρι να ανακαλύψω ότι το περιθώριο έχει συχνά καλύτερη παρέα από το κέντρο.

Μου έκλεισαν πόρτες. Μπήκα.

Τις κλείδωσαν. Ξαναμπήκα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα και έφερα δικά μου κλειδιά.

Έκανα σεξεργασία σαράντα χρόνια.

Ερωτεύτηκα ανθρώπους που δεν έπρεπε και μερικούς που άξιζαν.

Έκλαψα για ανθρώπους που χάθηκαν.

Γέλασα μέχρι δακρύων με ανθρώπους που έμειναν.

Έμαθα ότι η ζωή χωρίζεται σε διαδρομές που έζησες και σε άλλες που φοβήθηκες.

Δεν υπάρχουν σωστές και λάθος διαδρομές.

Εγώ, με όλα τα στραβά μου, τη δική μου τη ζωή την έζησα.

Έχω μια μάνα που άφησε αποτύπωμα μεγαλύτερο από όσο χωράει σε μια ανάρτηση.

Έχω μια ευαισθησία που για χρόνια νόμιζα ότι με καταστρέφει.

Τελικά ήταν αυτή που με έσωσε.

Και είχα μια δύναμη που δεν ήξερα ότι υπάρχει μέσα μου μέχρι που αναγκάστηκα να τη χρησιμοποιήσω.

Το σώμα μου σήμερα διαμαρτύρεται.

Κάθε τόσο μου θυμίζει τον λογαριασμό.

Η ψυχή όμως, η άτιμη, συνεχίζει να κάνει σχέδια.

Στα 62 δεν αισθάνομαι νικήτρια.

Είμαι όμως παρούσα.

Και αυτό, για κάποιους από εμάς, δεν ήταν ποτέ δεδομένο.

Σε λίγες εβδομάδες, στις 6 Ιουλίου, μπαίνω ξανά στο χειρουργείο.

Δεν ξέρω ακριβώς τι με περιμένει μετά.

Ξέρω όμως κάτι που μου έμαθαν αυτά τα 62 χρόνια: έχω πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ' όση νόμιζα.

Και ίσως αυτό να είναι το δώρο που μου έκαναν όλα όσα πέρασα.

Όχι η αντοχή.

Η επιμονή να ανθίζω, ακόμη και σε μέρη όπου κανείς δεν περίμενε να φυτρώσει τίποτα.

Δεν ξέρω τι θα φέρει η επόμενη χρονιά.

Ξέρω μόνο ότι έχω επιβιώσει από ανθρώπους που με υποτίμησαν, από φόβους που με παρέλυσαν, από εποχές που με ήθελαν αόρατη.

Και, προς μεγάλη απογοήτευση όσων περίμεναν ότι κάποτε θα συμμορφωθώ, θα σωπάσω ή θα εξαφανιστώ, είμαι ακόμα εδώ.

Λίγο πιο ταλαιπωρημένη, λίγο πιο σοφή, αρκετά πιο πεισματάρα.

Και εξακολουθώ να χαλάω την κανονικότητα τους.

Το σώμα μου κουβαλάει τα χιλιόμετρα.

Η ψυχή μου, πάλι, συμπεριφέρεται σαν να πήρε λάθος οδηγίες και συνεχίζει να κάνει σχέδια.

Χρόνια μου πολλά, λοιπόν.

Εξήντα δύο χρόνια μετά, εξακολουθώ να είμαι εδώ.

Με περισσότερες ουλές απ’ όσες θα ήθελα, περισσότερες αναμνήσεις απ’ όσες χωράνε σε μια ανάρτηση και περισσότερη ζωή απ’ όση μου προέβλεψαν. Δεν τα πήγα κι άσχημα. * σας ευχαριστώ όλους θερμά για τις υπέροχες ευχές . <3

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους