Ποιος νομίζει ότι τα σόσιαλ είναι δωρεάν; Εργαζόμαστε σκληρά (ρώτα τον εγκέφαλό σου και τα μάτια σου να σου πουν) για κάθε λεπτό σκρολαρίσματος. Εγώ τώρα που γράφω αυτή την ανάρτηση δουλεύω διπλά...
Ποιος νομίζει ότι τα σόσιαλ είναι δωρεάν; Εργαζόμαστε σκληρά (ρώτα τον εγκέφαλό σου και τα μάτια σου να σου πουν) για κάθε λεπτό σκρολαρίσματος.
Εγώ τώρα που γράφω αυτή την ανάρτηση δουλεύω διπλά: και κινώ τη μηχανή του facebook και καταναλώνω με το ζόρι και χωρίς να το καταλαβαίνω, φαιά ουσία σε διαφημίσεις.
Δουλεύω και όχι μόνο δεν πληρώνομαι αλλά πληρώνω κι από πάνω.
Διαβάστε για περισσότερα το παρακάτω κείμενο του Takis Moschov "Αν και η Meta (Facebook, Instagram, Messenger) δεν δημοσιοποιεί τα ανά λεπτό διαφυγόντα έσοδά της κατά τη διάρκεια βλαβών (όπως σήμερα), οι αναλυτές υπολογίζουν τις απώλειες βάσει του μέσου ημερήσιου τζίρου της εταιρείας, προσεγγίζοντας περίπου τα $4 με $5 εκατομμύρια ανά ώρα διακοπής σε διαφημιστικά έσοδα.
Αυτή είναι μια καλή αφορμή να ανοίξουμε την συζήτηση, για το πόσο πλούτο παράγει ο εκάστοτε χρήστης μέσω της κρυφής απόσπασης υπεραξίας της απλήρωτης ψηφιακής εργασίας του, μάλιστα όχι μέσα απο μια σχέση κόστους/οφέλους, αλλά μόνο κόστους για τον ίδιο τον χρήστη και κατ' επέκταση την κοινωνική τάξη που ανήκει.
Γιατί μπορεί να μην έχει υπογράψει καμιά Ατομική ... ή και ακόμα χειρότερα, «Συλλογική Σύμβαση Εργασίας» με τις big tech, αλλά κάθε scroll, κάθε δευτερόλεπτο που σταματά σε μια ανάρτηση, κάθε like και κάθε αναζήτηση στη Google, δεν είναι «νεκρός χρόνος» ή απλή ψυχαγωγία.
Είναι εργασιακός χρόνος κατά τον οποίο παράγεται αξία, την οποία οι πολυεθνικοί όμιλοι ιδιοποιούνται παράνομα και δωρεάν.
Λοιπόν, επειδή αυτό το ζήτημα είναι ανεξάντλητο, σε ο,τι μας αφορά, πάνω στο πεδίο που βρισκόμαστε: Τα social media είναι μια μηχανή με τους δικούς της εσωτερικούς νόμους -ένα τεράστιο marketplace είτε αυτό αφορά στο εμπορικό μάρκετινγκ υλικών και άυλων αγαθών -που γεννά τεχνητές και αχρείαστες ανάγκες- είτε αφορά στο πολιτικό μαρκετινγκ ιδεών.
Για να προωθηθούν και τα δύο, απαιτούνται εξειδικευμένες γνώσεις και οργανωμένες ομάδες.
Ο μονήρης «ψηφιακός αντάρτης» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας απλήρωτος εργάτης παραγωγής δεδομένων.
Μέσω της κρυφής απόσπασης υπεραξίας της εργασίας του, τροφοδοτεί τα συστήματα ΤΝ του σύγχρονου ψηφιακού αποικιοκρατισμού και παράγει πλούτο προς όφελος των μετόχων των πολυεθνικών ομίλων, οργανικό κομμάτι των οποίων είναι οι πλατφόρμες αυτές.
Τα δεδομένα των χρηστών χρησιμοποιούνται δωρεάν για την εκπαίδευση των μοντέλων ΤΝ των τεχνολογικών κολοσσών.
Αυτό αποτελεί τη σύγχρονη μορφή πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου.
Υπάρχει τρόπος μετριασμού αυτού του ιδεολογικού και οικονομικού κόστους, με ένα σχετικό όφελος για τη δική μας κοινωνική τάξη; Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική.
Με ποιον τρόπο; Με σειρά προτεραιότητας, στην κορυφή βρίσκεται ο δρόμος για το πέρασμα από το ατομικιστικό «Εγώ» στο συλλογικό «Εμείς»."
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους