Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Η Σμύρνη μάνα καίγεται καίγεται και το βιος μας, ο πόνος μας δε λέγεται δε γράφεται ο καημός μας.

Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια, ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά. Η Σμύρνη μάνα χάνεται τα όνειρά μας πάνε, στα πλοία όποιος πιάνεται κι οι φίλοι τον χτυπάνε.

Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά". ... Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν, χιλιάδες και οι τραυματίες, το βιος το πήρε η πύρινη λαίλαπα, οι περιουσίες καταστράφηκαν.

Θλίψη και πόνος παντού.

Γυρίζουμε τον χρόνο πίσω, στην Σμύρνη, έτος 1922, η απόλυτη Μικρασιατική Καταστροφή του Ελληνισμού. ..."Έχασα και τα παιδιά μου.

Μπήκα κι εγώ στο τρένο, μα σ’ άλλο βαγόνι.

Φώναζα κι' έκλαιγα.

Ζητούσα τα παιδιά μου, μα τίποτα.

Κι όταν κατεβήκαμε απ’ το βαγόνι, βροχή, βροχή, σαν σκοινιά έπεφτε το νερό.

Άνοιξαν οι ουρανοί, κατακλυσμός.

Και μια ώρα έχει από το σταθμό για να πάμε στα Φάρσαλα.

Έτσι, με βροχή, και τα παιδιά μου δεν τα ηύρα.

Έκλαιγα, φώναζα σαν τρελή σ’ όλο το δρόμο.

Τέλος φτάσαμε στα Φάρσαλα.

Μας έδωσαν από μία σκηνή να τη στήσομε πού; Στα χωράφια, μέσα στη λάσπη, πάνω στο νερό.

Εγώ όμως είχα μια χαρά που βρήκα τα παιδιά μου.

Σαν ησύχασα απ’ αυτά κι' είδα πού βρισκόμασταν, μαζί με τους άλλους αρχίσαμε τα κλάματα και τη βουή.

Που να πλαγιάσομε; Που να κάτσομε; Που να σταθούμε; Ξημέρωσε κι ήμαστε ακόμη στο πόδι.

Πήγαμε τότε όλοι, κάμαμε παράπονα και μας άνοιξαν την εκκλησία.

Από τις κακουχίες και τα βάσανα αρρώστησε το παιδί μου.

Κάθισα πάνω του: "Παναγία μου, όλα τα έχασα και την κόρη μου θα τη χάσω;". Τρεις τέσσερις μήνες καθίσαμε στην εκκλησία.

Το παιδί μου στον ένα μήνα έγινε καλά.

Μετά μας κάμανε παράγκες σε ένα μέρος όπου η ομίχλη δεν σηκώνεται". ... Μέρος της μαρτυρίας από Αννίκα Χαριτωνίδου από Κέσι - Νίκαια. -

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους