Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Σήμερα μου είπες ότι παντρεύτηκες μαζί μου γιατί είμαι «βολική»! — — Και; — με έσπρωξε-απλώνει ο Κώστας. — Δεν είναι κάτι άσχημο; — Τι, πάλι σε εκείνο το παλιό χιτώνι; — είπε με αηδιασμένο βλέμμα, κουμπώνοντας το μανίκι της Δάφνης σαν να ετοίμαζε ασπίδα για μάχη. Η Δάφνη πάγωσε, το φλιτζάνι καφέ στα χέρια της.

Ένα λεπτό ατμού ανεβαίνει, καίει τα δάχτυλα, κι αυτή δεν τα ξεχνύει. — Αυτός… είναι βολικός. — Ναι, βολικός, — είπε με κοφτερές κινήσεις, ρυθμίζοντας το γραβάτι μπροστά από τον καθρέφτη. — Όπως όλα τα άλλα σε σένα. Η Δάφνη έσβησε τα βλέμματά της.

Ο καφές δεν ατμούσε πια· η επιφάνεια μαυρίστηκε, αντανακλώντας το ταβανό σαν μικρός σπασμένος καθρέφτης. — Κώστα, εσύ… — Τι; — έτρεξε τα κλειδιά, ο ήχος του μετάλλου χτύπησε το δαχτυλίδι. — Τίποτα.

Η πόρτα κλείστηκε με βίο, τρέμοντας το ράφι με τα πιάτα. *** Συνήψανε τη σχέση τους στο γραφείο. Η Δάφνη, ήσυχη λογίστρια, κρύβει τα μαλλιά της σε ένα ατηθόδευτο κότλο· ο Κώστας, σίγουρος διευθυντής, το γέλιο του αντηχεί στους διαδρόμους. Ο Κώστας την κολατούσε με τριαντάφυλλα αρότητας, δείπνα με κεριά, όπου παρήγαγε μπριζόλα μέτρια ψήσιμη για εκείνη, χωρίς ποτέ να τη ρωτήσει τι αρέσει. — Δεν είσαι τύπος που κλαίει για τετριμμένες λεπτομέρειες, έτσι; — ρώτησε στη τρίτη συνάντηση, ρυθμίζοντας τη χαρτοπετσέτα πάνω στα γονάτια της. — Όχι, — χαμογέλασε η Δάφνη, σαν να δεν άκουγε τα ξυπνητά κουδουνάκια. — Καλά, η παλιά μου τρενάδα πάντα δημιουργούσε σκάνδαλα… Δεν έδωσε σημασία.

Αργότερα: γάμος, παιδιά, σπίτι.

Όλα όπως σε κάθε άτομο.

Μερικές φορές, όταν δοκίμαζε φορετό με ανοιχτούς ώμους, ο Κώστας σχολίαζε: — Θα σου άρεσε κάτι πιο απλό.

Δεν είναι το στυλ σου.

Ή όταν έβαζε κόκκινο κραγιόν μπροστά στον καθρέφτη, έλεγε: — Γιατί; Στο σπίτι θα μείνεις πάλι.

Κι μια φορά, όταν άγγιξε το νέο άρωμα λουλουδιών, τράνιασε: — Μοιάζει με φθηνό κατάστημα.

Μήπως προσπαθείς να γίνεις η θείου Λούμπα από το λογιστήριο; Τότε σταμάτησε να το φοράει.

Για τα γενέθλιά του, της χάρισε μια σκούπα. — Η παλιά σκάει, — εξήγησε, βλέποντας την να ξετυλίγει το κουτί. — Αχ, τόσο ψάχνεις την άνεση όταν καθαρίζεις.

Τον ευχαρίστησε.

Μετά κοίταξε παράθυρο, μέχρι τα παιδιά να τη φωνάξουν να κόψουν την τούρτα.

Μιλούσε σιωπηλά.

Είχε, όμως, έναν καλό σύζυγο: δεν χτύπαγε, δεν ήθελε ποτό, έφερνε τα χρήματα.

Μήπως αυτό αρκούσε; *** — Ποτέ με δεν αγάπησες; Ήταν η ίδια βραδιά, η ίδια συζήτηση. Ο Κώστας απομάκρυνε το βλέμμα, σαν να έλεγε αν κλείνουν το δωμάτιο. — Είσαι η τέλεια σύζυγος. — Δεν είναι απάντηση.

Σύρε, σαν να εξηγούσε πολλαπλασιαστικούς πίνακες. — Δάφνη, γιατί με λες; Εμείς είναι όλα εντάξει. — Εντάξει; — η φωνή της τρέμει, όχι από δάκρυα, αλλά από θυμό που βγήκε στο φως. — Μου είπες σήμερα ότι παντρεύτηκες μαζί μου γιατί είμαι «βολική»! — Και τι; — έσφιξε-απλώνει. — Δεν είναι κακό; Τον κοίταξε για πρώτη φορά: το μαύρισμα στο λαιμό είναι από τένις με συναδέλφους, όχι από εκείνη.

Η γραμμή ανάμεσα στα φρύδια δεν προέρχεται από ανησυχία, αλλά από τη δυσφορία του να δικαιολογείται μπροστά της. — Και η Μαρία; Το πρόσωπο του τράβηξε, σαν να σπάει αόρατο σχοινί. — Τι σχέση έχει εκείνη; — Την αγαπούσες. — Ναι, — ομολογήσε, και σε αυτή τη λέξη συγκεντρώθηκαν περισσότερα συναισθήματα από όσα είχαν τα χρόνια. — Αλλά δεν μπορούσαμε να χτίσουμε οικογένεια μαζί της. Η Δάφνη ένιωσε κάτι να σπάει μέσα της, σαν σπασμένη τακούνι: μπορείς να περπατήσεις, αλλά όχι όπως πριν. — Είμαι λοιπόν… μια ήσυχη, υπαρκτή αντικατάσταση. — Μην το κάνεις δράμα, — έσπασε το χέρι του, σαν να απουσιάζει ένα κουνούπια. — Έχουμε παιδιά. Σπίτι.

Τι άλλο θέλεις; *** Δίσταζε.

Μήπως είχε δίκιο; Μήπως η αγάπη είναι πολυτέλεια και η οικογένεια πιο σημαντική; Η Δάφνη στάθηκε στο παράθυρο, βλέποντας τις πρώτες σταγόνες βροχής να τρέχουν πάνω στο γυαλί.

Στις σταυρώσεις της εμφάνιζαν τα αποτυπώματα των δαχτύλων της — εκείνη είχε βρεθεί να στέκεται εκεί συχνά, περιμένοντας μια απάντηση από τον κόσμο έξω. Ο Κώστας συνέχισε να ζει σαν τίποτα δεν άλλαξε.

Μία εβδομάδα αργότερα, βλέποντας ότι εκείνη παύει να υπομένει, σταμάτησε να προσποιείται. — Ξανά μακαρόνια; — τράβηξε το πιρούνι, σαν να διερευνούσε αποδείξεις της ανικανότητάς της. — Τουλάχιστον πρόσθεσε σάλτσα. — Εσύ είπες ότι δεν σου αρέσει το πικάντικο, — απάντησε, αλλά η φωνή της ήτταν ξένη. — Και τι; — έσπρωξε το πιάτο, σαν να την έβαζε μπροστά του γουρουνάκι. — Η Μαρία πάντα μαγείρευε… Η Δάφνη σηκώθηκε απότομα.

Η καρέκλα ξύσσωσε το πάτωμα, αφήνοντας γρατσουνιά — ακόμη μια στίγμα στο σπίτι, ακόμη μια αόρατη ρωγμή. — Θες να μείνεις με τη Μαρία; Πάμε! — Άσε το, — γέλασε, ο γέλτος του πιο δυνατό από το κραυγή. — Πού θα πάω; Ξέρεις ότι μου είναι βολικό να είμαι μαζί σου.

Τότε κατάλαβε.

Δεν προσπαθούσε να την κρατήσει.

Όχι γιατί πίστευε στην αγάπη του, αλλά γιατί ήξερε πως η υπακοή της ήταν βολική για αυτόν.

Το παρατηρούσε παντού: το πώς δεν διορθώνει πια τα ρούχα της όταν «βγάζουν»· απλώς περπατάει δίπλα της, χωρίς να κοιτάζει.

Το πώς δεν την κοιτάζει πια σαν να είναι κομμάτι του εσωτερικού — σαν καναπέ που υπάρχει, αλλά δεν κάθεται κανείς.

Τα «ήσυχα» του ημέρες που περνούσαν εβδομάδες — χωρίς λογομαχίες, χωρίς απαιτήσεις, απλώς… τίποτα.

Και το πιο τρομακτικό ήταν ότι αυτό το «τίποτα» ήταν πιο δυνατό από κάθε ουρλιαχτό.

Στο κουζίνα σφίγγει το χελιό του, συνειδητοποιεί: δεν θυμώνει.

Περιμένει απλώς να τα παραδώσει.

Όπως παραδέχτηκε τη σκούπα αντί για δώρο.

Όπως άφησε το άρωμα.

Όπως δεν ήταν εκείνη που «κλαίει για μικροπράγματα». Τότε κάτι γύρισε μέσα της.

Ούτε πόνος, ούτε θυμός — απελευθέρωση.

Γιατί αν δεν σε αγαπούν, αλλά θυμώνουν — ακόμα υπάρχεις.

Αν δεν θυμώνουν πια… Τώρα δεν είσαι πια. *** Ένα μήνα αργότερα, υπέβαλε διαζύγιο. Ο Κώστας αντέδρασε σίγουρα.

Μπήκε στην κουζίνα, όπου η Δάφνη μάζευε τα παιδικά ρούχα σε κουτιά, και πάγωσε στην πόρτα, σαν να βρισκόταν μπροστά του μια ξένη γυναίκα. — Σοβαρά; — ρώτησε, και για πρώτη φορά η φωνή του τράνσανε αβεβαιότητα. Η Δάφνη δεν σήκωσε το κεφάλι, συνεχίζοντας να τσακίζει τα μικρά πουλόβερ. — Ναι. — Για φαντάσματα; — Κάθισε ένα βήμα μπροστά, και η Δάφνη ένιωσε τους ώμους της να σφίγγονται. — Δεν είναι φαντάσμα, — ψιθύρισε. — Δεν είμαι έπιπλο.

Γέλασε άγρια, νευρικά. — Ω, ξανά δράμα! Πάντα υπερβάλλεις.

Τελικά, κοίταξε τον Κώστα.

Το πρόσωπό του ήταν εξοικειωμένο μέχρι πόνο, αλλά τώρα το έβλεπε διαφορετικά: τα χασυμένα χείλη, τα μισά κλειστά μάτια — είχε σκάσει, όχι επειδή τον έχανε, αλλά επειδή ο βολικός του κόσμος έσπαγε. — Δεν υπερβάλλω, — είπε. — Απλώς είμαι κουρασμένη να είμαι βολική. Ο Κώστας σιωπούσε, μετά έπιασε τα κλειδιά με απότομη κίνηση. — Ω, και καλά! Σκέφτεσαι πως θα μου είναι δύσκολο; — Άφησε το βλέμμα στα κουτιά. — Δεν ξέρεις ούτε να μαγειρέψεις σωστά. Η Δάφνη τρέμασε — μια παλιά, γνωστή τσούξα.

Παλιά αυτά τα λόγια την έκαναν να αμφιβολεύει για τον εαυτό της, αλλά τώρα… ήσαν άδειοι. — Ίσως, — συμφώνησε. — Αλλά άλλοι το σκέφτονται διαφορετικά.

Το πρόσωπό του στρίβει. — Ά, λοιπόν! Έχεις ήδη κάποιον, έτσι; — χαμογέλασε απειλητικά. — Πού αλλιώς να πας; Κοίτα τον εαυτό σου — ποιος σε χρειάζεται; Η Δάφνη ένιωσε το παλιό, γνωστό πόνο να συμπιέζει το στήθος.

Σχεδόν άνοιξε το στόμα για να πει: «Έχεις δίκιο, συγγνώμη», όπως έκανε εκατοντάδες φορές πριν.

Μα ξαφνιάζει: δεν θέλει πια. — Εγώ, — δήλωσε σταθερά. — Χρειάζομαι τον εαυτό μου. Ο Κώστας πάγωσε.

Δεν περίμενε αυτό. — Έχεις τρελαθεί, — σφυρίζα. — Και τα παιδιά; Δεν σκέφτεσαι αυτούς; Έκανε τα μάτια της κλειστά για μια στιγμή.

Τα παιδιά… Σκέφτεται αυτά συνεχώς. — Θα δουν τι σημαίνει να σέβονται τον εαυτό τους, — απάντησε. — Αρκετά! — έσπρωξε το χέρι. — Είσαι εγωιστική.

Έχουμε σπίτι, ευημερία… Και θες να τα πετάξεις για ένα «απρόσεκτη» πράξη; Τον κοίταξε και κατάλαβε ότι δεν καταλαβαίνει.

Για αυτόν ήταν «απρόσεκτη» η αποχώρησή της. — Για σένα ναι, — είπε. — Για μένα όχι.

Απομακρύνθηκε, κτυπώντας τα κλειδιά πάνω στα δάχτυλα. — Θα μετανιώσεις. Την τελευταία μέρα,… Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους