Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό το παραμύθι το έγραψα αυθόρμητα και τυχαία ένα απόγευμα του Απρίλη.

Και περνάει ένα δυνατό κοινωνικό μήνυμα για τη συμπερίλιψη και την αποδοχή!!!! Και νομίζω, τώρα που τρέχει και το pride, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να το ανεβάσω.

Για αυτό με ενδιαφέρει, να ταξιδέψει το πολύχρωμο μήνυμα παντού, σε παιδιά που νιώθουν καταπιεσμένα και φοβισμένα, σε γονείς που αγαπούν και αγκαλιάζουν τα παιδιά τους, χωρίς να τα κρίνουν και να τα περιθωριοποιούν, αλλά και σε αυτούς που δεν τα αγκαλιάζουν, μήπως και ανοίξει το μυαλό τους.

Σε δασκάλους και κάθε άνθρωπο εκεί έξω!!!! Να αγαπάτε τα παιδιά σας για αυτό που είναι και μην προσπαθήσετε ποτέ να τα αλλάξετε και να τα κάνετε δυστυχισμένα!!!! Ακόμη κι αν έχετε μεγαλώσει με συντηρητικές και στερεοτυπικές αντιλήψεις, από την εποχή των γιαγιάδων των παππούδων και των δικών σας γονέων.

Είναι σεβαστό και κατανοητό.

Δεν μπορείτε να ξεριζώσετε ιδέες χρόνων από το μυαλό σας.

Δεν σας είναι εύκολο.

Όμως, αν κοιτάξετε τα πράγματα με τα μάτια της ψυχής σας.

Αν κάνετε στην άκρη τον φόβο του τι θα πει η κοινωνία, τότε θα καταλάβετε.

Και είμαι σίγουρη για αυτό.

Αρκεί να ην βάλετε μπροστά τον φόβο και τις προκαταλήψεις σας.

Δείτε τα όλα λίγο διαφορετικά και θα ανοίξει ένας κήπος πολύχρωμος στα μάτια σας. 🌈🌈🌈🏳️‍🌈🏳️‍🌈🏳️‍🌈🏳️‍🌈❤️❤️❤️❤️❤️ Η Τσάντα που δεν τη διάλεγε κανείς Συγγραφέας: Άννα Πούδη Φιλόλογος Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα βιβλιοπωλείο, σε μια μικρή γειτονιά της Αθήνας.

Γεμάτο με λογής-λογής πράγματα.

Δεξιά κι αριστερά, έβλεπες ένα σωρό ξύστρες, μολύβια, στυλό, βιβλία και άλλα είδη.

Μπροστά στη βιτρίνα, τσάντες πολλές.

Με σχέδια, με ήρωες, με μπρελόκ.

Φανταχτερές και γυαλιστερές.

Τα παιδάκια έμπαιναν στο βιβλιοπωλείο και ζητούσαν τις πιο όμορφες και εντυπωσιακές τσάντες. «Να, μαμά, αυτή θέλω, με τον Σπάιντερμαν! Θα μου την πάρεις; Έλα, σε παρακαλώ!». Αχ, και τι να έκανε η μαμά; Μπορούσε να πει όχι; Πιο πέρα, όμως, σε μία γωνία, υπήρχε μία τσάντα, κάπως μικρούλα, τσαλακωμένη και ταλαιπωρημένη.

Την είχαν στριμώξει πίσω από τις υπόλοιπες.

Δεν την έβλεπαν τα παιδάκια και δεν τη διάλεγαν.

Ένιωθε ότι ήταν αόρατη, γιατί δεν της έδινε κανένας σημασία.

Σκεφτόταν ότι πάλι θα κατέληγε στο πατάρι του βιβλιοπωλείου, άλλη μια χρονιά.

Μεσημέρι, λίγο πριν το κλείσιμο, γύρω στις 14:30, μπήκε ένα παιδάκι.

Γύρω στα 9-10 πρέπει να 'τανε.

Κρατούσε ένα πορτοφολάκι στο χέρι του.

Πλησίασε δειλά στην πόρτα και κοίταξε μέσα.

Δεν είδε κανέναν... Προχώρησε λίγο περισσότερο και φώναξε: «Είναι κανείς εδώ;». Κανένας δεν απάντησε. Ησυχία… Μόνο το τικ τακ του ρολογιού στον τοίχο ακουγόταν.

Ξερόβηξε και ξαναφώναξε λίγο πιο δυνατά: «Με συγχωρείτε, μήπως είναι κάποιος εδώ; Κλείσατε;». Από το βάθος του διαδρόμου, εμφανίστηκε μία κυρία μικρόσωμη, με μία κοτσίδα στο κεφάλι.

Είδε τον μικρούλη που περίμενε και πήγε προς το μέρος του. «Αγόρι μου, με συγχωρείς, ήμουνα στην αποθήκη και τακτοποιούσα τις καινούργιες παραλαβές μας.

Συγγνώμη, μήπως περίμενες πολύ;» τον ρώτησε κάπως λαχανιασμένη.

Το αγοράκι τής απάντησε: «Όχι, όχι, δεν πειράζει, τώρα μπήκα.

Ήθελα να αγοράσω μία τσάντα, γιατί αύριο ξεκινάνε τα σχολεία». Η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου τού χαμογέλασε καλοσυνάτα. «Φυσικά, πέρασε, γλυκέ μου, να δεις από δω τις καινούργιες παραλαβές σε σχολικές τσάντες.

Έχουμε ό,τι θέλεις, πάρε τον χρόνο σου, δες τες, και φώναξέ με, όταν είσαι έτοιμος! Εντάξει; Α, πες μου και το όνομά σου, να ξέρω πώς να σε φωνάξω». «Λέγομαι Χάρης!». «Χάρηκα, Χαρούλη μου! Εγώ είμαι η κυρία Μαρία.

Θα κάτσω εδώ έξω.

Να ξαποστάσω λίγο... Είχαμε πολύ κόσμο σήμερα... Όποτε θέλεις, φώναξέ με, εντάξει;». «Ναι, ναι, ναι», απάντησε ο Χάρης αφηρημένος.

Είχε χωθεί στις τσάντες και έψαχνε.

Κοίταζε, κοίταζε, μετακινούσε τη μία από εδώ, τις έπιανε στα χέρια του, τις άνοιγε, τις έκλεινε... Δεν ένιωθε να του αρέσει κάποια ιδιαίτερα... Του φαίνονταν όλες βαρετές και ίδιες... Μέχρι, που, κάνοντας ένα βήμα προς τα πίσω, ξαφνικά... αντίκρισε μια τσαντούλα μικρή.

Είχε ένα ροζ απαλό χρώμα.

Κι ήταν τόσο όμορφη.

Βρισκόταν πίσω από τις άλλες τσάντες.

Στραπατσαρισμένη αλλά και τόσο χαριτωμένη.

Την έπιασε στα χέρια του.

Ενθουσιάστηκε, τόσο, που τα μάτια του έλαμψαν από ευτυχία! «Αυτή θέλω», είπε! Την έβαλε αποφασιστικά κάτω από τον ώμο του.

Πλησίασε στο ταμείο και φώναξε την ιδιοκτήτρια. «Βρήκα ποια θα πάρω, είμαι έτοιμος!». Η κυρία Μαρία άφησε το φλυτζανάκι του καφέ στο πιατάκι προσεκτικά και μπήκε για να τυλίξει την τσάντα τού Χάρη... Την κοίταξε κάπως με απορία, μα δεν μπορούσε να θυμηθεί αν είχαν αυτή την τσάντα στο μαγαζί. «Αγόρι μου, πού τη βρήκες αυτή;». «Ήταν πίσω-πίσω, στη βιτρίνα». «Αχ, ναι, τώρα τη θυμήθηκα! Τη βάζουμε και τη βγάζουμε, κάθε χρόνο, αλλά μέχρι τώρα δεν είχε τύχει να την πάρει κάποιος». «Να, λοιπόν, που την πήρα εγώ!», είπε με ενθουσιασμό ο Χάρης.

Η κυρία Μαρία κοντοστάθηκε λίγο και τον ρώτησε ξανά: «Πώς και δεν επέλεξες κάποιο σακίδιο σε μαύρο ή γαλάζιο χρώμα; Συνήθως, τα αγοράκια, που έρχονται στο μαγαζί, διαλέγουν αυτά τα χρώματα στις τσάντες». «Εμένα, κυρία Μαρία, μου αρέσει το ροζ πολύ.

Είναι το αγαπημένο μου χρώμα.

Εξάλλου, πιστεύω ότι όλα τα χρώματα είναι για όλα παιδιά, είτε αγόρια είτε κορίτσια». Η ιδιοκτήτρια, ακούγοντάς τον, χαμογέλασε συγκινημένη, και κούνησε το κεφάλι της συμφωνώντας. «Έχεις δίκιο, γλυκέ μου! Χαίρομαι που σκέφτεσαι τόσο ώριμα.

Με συγκίνησες πολύ! Έτοιμη η τσαντούλα σου! Σ' την τύλιξα προσεκτικά.

Καλή αρχή για αύριο και καλή σχολική χρονιά, να τη χαρείς!». Ο Χαρούλης ευχαρίστησε την κυρία Μαρία, πλήρωσε, χαιρέτησε, και βγήκε, σχεδόν χοροπηδώντας, στον δρόμο, κουνώντας τη μεγάλη σακούλα πέρα δώθε.

Έτσι, η μικρή ροζ τσαντούλα μας, πήρε ζωή και φως.

Γέμιζε με τετράδια, βιβλία και κασετίνες, κάθε μέρα.

Και το πιο σπουδαίο; Απέκτησε πλέον παρέα! Έναν νέο φίλο, που την είδε με τα μάτια της ψυχής του.

Και δεν ένιωθε πλέον μόνη, ούτε αόρατη.

Δες, λοιπόν, κι εσύ τον κόσμο γύρω σου με τα μάτια της ψυχής σου.

Και να είσαι σίγουρος ότι θα ξετυλιχτεί μια ομορφιά, που ποτέ δεν είχες δει μέχρι τώρα. Ξεκίνα. Σήμερα, κιόλας! Μην περιμένεις άλλο! Η μαγεία κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους