— Πότε θα μπορέσουμε να μετακομίσουμε στο νέο σας σπίτι; — ρωτούν άμεσα οι πεθερές. — Δεν κατάλαβες; — σφίγγεται η Ιρήνα. — Εφόσον τα τελειώσατε, νομίζουμε ότι σύντομα θα μας καλέσετε και εμάς...

Πλήρες Κείμενο:

— Πότε θα μπορέσουμε να μετακομίσουμε στο νέο σας σπίτι; — ρωτούν άμεσα οι πεθερές. — Δεν κατάλαβες; — σφίγγεται η Ιρήνα. — Εφόσον τα τελειώσατε, νομίζουμε ότι σύντομα θα μας καλέσετε και εμάς — σκέφτεται ο Γεώργιος. — Νίκο, καταλαβαίνεις πόσο αυτό ξεπερνά τα όρια; — η Ιρήνα δεν κρατάει πια τα συναισθήματά της, ενώ ο σύζυγός προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει γιατί τόσο ανησυχεί.

Ίσως είχε όλη αυτή η ιστορία σχεδιαστεί έτσι ώστε να την κάνει να επενδύσει χρόνια της ζωής της στο σπίτι, να βάλει όλα τα χρήματά της και τώρα να την αφήνουν με τίποτα.

Οι νέοι δεν ακολουθούν τα παράδειγμα των συνομηλίκων τους και αγοράζουν μικρά διαμερίσματα για ακατόρθωτες τιμές.

Όταν ο Νίκος και η Ιρησάνα αρχίζουν να βγάζουν μαζί, αποφασίζουν ότι στο μέλλον θα χτίσουν δικό τους σπίτι.

Είναι φθηνότερο, πιο γρήγορο και πιο κερδοφόρο· αντί για 30 τ.μ. παίρνουν 130 τ.μ. με τα ίδια χρήματα. — Θα έχουμε χώρο για τα παιδιά μας και για τα κατοικίδια μας — χαμογελά η Ιρήνα.

Στην ευτυχία μας, το οικόπεδο είναι ήδη δικό μας· ανήκει στην αδερφή της Ιρήνας, η οποία το μεταβίβασε στη νιό της αφού έμαθε τις σοβαρές προθέσεις του ζευγάρου. — Στο γάμο σας δεν σας έδωσα πολλά δώρα· ό,τι έχω είναι αυτό το οικόπεδο, ώστε να έχετε χώρο για τα παιδιά· πάνω από 20 χρόνια έμενε άδειο, ας σας φανεί χρήσιμο — λέει η θεία.

Παρόλα αυτά, η εξοικονόμηση απαιτείει να αναλαμβάνουν οι νέοι μερικά στάδια της κατασκευής.

Δουλεύουν μετά τη δουλειά, τα Σαββατοκύριακα και ακόμη και σε κακοκαιρία. Η Ιρήνα κληρονομεί τα χρήματα από την πώληση του διαμερίσματος της γιαγιάς της και τα επενδύει στην κατασκευή.

Τελικά, όταν το σπίτι είναι έτοιμο, καταλαβαίνουν ότι κάθε λεπτό δουλειάς άξιζε.

Το σπίτι δεν είναι τελείως ολοκληρωμένο· λείπουν ακόμα λεπτομέρειες στην κατασκευή και στη διακόσμηση, αλλά η δυνατότητα να ζήσουν πλήρως σε αυτό το γεμίζει ενθουσιασμό.

Ξεκινούν να περνούν νύχτες στο νέο τους σπίτι, να προσκαλούν φίλους. Η Ιρήνα λυπάται μόνο για ένα: οι γονείς του Νίκου δεν βοήθησαν καθόλου, παρόλο που ζήτησαν επανειλημμένα βοήθεια.

Οι γονείς είχαν πάντα «σπουδαστικές δουλειές», δεν κατάφεραν να βοηθήσουν με το φράχτη, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα ή ακόμα και με τη μεταφορά ψυγείου.

Έχουν όμως ένα μεγάλο SUV με ρυμουλότοπο που θα ήταν ιδανικό για την εξοχή, οπότε ο Νίκος και η Ιρήνα πλήρωσαν την παράδοση. — Είναι πάντα απασχολημένοι; Με τι; Είμαι όμως συνταξιούχος — αναρωτιέται η Ιρήνα. — Δεν θα μπορούσαν να λένε ψέματα — απαντά με μια κίνηση των ώμων ο Νίκος. Η Ιρήνα καταλαβαίνει ότι οι πεθερές είναι πιθανώς απασχολημένες, αλλά μια σφαίρα αμφιβολίας την τρίζει. — Ιρα, σήμερα έρχεται η καινούργια τηλεόραση.

Δέχεσαι; — ο Νίκος βιάζεται για τη δουλειά του και μασά ένα σάντουιτς στην καινούργια φωτεινή κουζίνα του. — Ναι, βεβαίως.

Ποια ώρα φτάνουν; — Στις 15:00–20:00. Σου έδωσα το τηλέφωνο· θα σου τηλεφωνήσουν μια ώρα νωρίτερα. — Εντάξει.

Εδώ είναι το σνακ για τη δουλειά. — Ευχαριστώ, πάω — λέει ο Νίκος, φιλάει τη σύζυγό του στο μάγουλο και τρέχει προς το προαίθριο.

Στις τέσσερις το απόγευμα χτυπά η πόρτα. Η Ιρήνα περιμένει την παράδοση, αν και είναι παράξενο που δεν έχουν τηλεφωνήσει όπως υποσχέθηκαν. Ανοίγει.

Στο κατώφλι στέκονται οι γονείς του Νίκου — η Λίλα Δεσούτης και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. — Ωπ! — αναστατώνεται η Ιρήνα, δεν μπορεί απλώς να πει «γεια». — Καλημέρα, Ιρήνα! Δεν μας αναγνώρισες; Θα γίνουμε πλούσιοι! — χαμογελά η Λίλα. — Συγγνώμη, ναι, απλώς δεν περίμενα την άφιξή σας. — Μπορούμε να περάσουμε μέσα; — κλείνει το μάτι ο Γεώργιος. — Βεβαίως, προχωρήστε — λέει η Ιρήνα, λίγο ταραγμένη.

Οι πεθερές περπατούν στο ευρύχωρο σαλόνι που οδηγεί στην κουζίνα και κοιτούν τριγύρω. — Πωπω, τι ομορφιά! — λέει γεμάτη ενθουσιασμό η Λίλα. — Καλό που χτίσατε σπίτι και δεν αγοράσατε διαμέρισμα.

Σπίτι είναι σταθερό, ευρύχωρο· όλοι θα έχουν χώρο! — Ναι… — συμφωνεί η Ιρήνα. — Πότε θα μετακομίσουμε στο νέο σας σπίτι; — ρωτούν ξανά. — Δεν κατάλαβες; — λέει η Ιρήνα. — Αφού τα τελειώσατε, αποφασίσαμε ότι σύντομα θα μας καλέσετε — σχολιάζει ο Γεώργιος. — Δεν είχαμε σκεφτεί το σπίτι για τέσσερα άτομα — τσακίζεται η Ιρήνα, αμήχανη. — Τι, εμείς θα γίνουμε βασιλιάδες; Μία μόνο δωμάτιο μας αρκεί! — γελάει ο πεθερός. — Εμείς, Ιρήνα, σκεφτόμαστε να πάρουμε επιδότηση συντάξεων και να νοικιάσουμε το διαμέρισμά μας, τώρα που έχουμε χώρο — εξηγεί η Λίλα. — Το συζητήσατε με τον Νίκο; — η Ιρήνα απαντά ψυχρά. — Όχι ακόμα, αλλά δεν θα είναι αντίθετος — λέει σίγουρος ο Νίκος. Η Ιρήνα νιώθει άσχημα για αυτή τη θωράκιση· οι γονείς του Νίκου ποτέ δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση βοήθειας και τώρα θέλουν να ζήσουν στο σπίτι τους και να βγάλουν κέρδη.

Δεν βρίσκει τη δύναμη να τους πει «όχι», ελπίζοντας στον Νίκο. — Εμείς δεν είμαστε ξένοι! — αντιδρά ο Γεώργιος. — Τουλάχιστον προσφέρετε μας τσάι! — Φυσικά — απαντά ταπεινά η Ιρήνα.

Καθώς οι πεθερές απολαμβάνουν ήσυχα τον τσάι στο τραπεζάκι, το τηλέφωνο χτυπά.

Ο οδηγός παραγγελίας ζητά συγγνώμη που δεν τηλεφώνησε νωρίτερα και λέει ότι έχει φτάσει. Η Ιρήνα παίρνει την τηλεόραση· οι κουβαλητές βοηθούν να βάλουν το μεγάλο κουτί μέσα και αποχωρούν ευγενικά. — Πωπω, τι τεράστιο! — σχολιάζει ο Γεώργιος. — Πού θα το κρεμάσετε; — Εδώ, πάνω στον κενό τοίχο — δείχνει η Ιρήνα. — Τέλεια! Θα καθόμαστε το βράδυ στο σόφα και θα βλέπουμε τα νέα. — Δεν σχεδιάζαμε να βάλουμε κεραία τηλεόρασης. — Τι, θα μείνετε με κενή οθόνη; — Όχι, θα βλέπουμε ταινίες, σειρές και βίντεο μέσω εφαρμογών.

Σήμερα οι νέοι δεν κοιτάζουν τηλεόραση· μόνο οι γέροντες, — απαντά η Ιρήνα με μια ώση. — Τότε είμαστε εμείς! — γελάει η Λίλα. — Θα μιλήσω με τον Νίκο για να μας δέσουν την κεραία. Η Ιρήνα μετρά τα λεπτά μέχρι να φτάσει ο Νίκος, ελπίζοντας να μην καθυστερήσει στην εργασία.

Τελικά, εμφανίζεται στο προαίθριο. — Να, ο Νίκος! — φωνάζει η Ιρήνα καθώς ακούει τον ήχο του κινητήρα.

Τρέχει στο προαίθριο να τον υποδεχτεί. — Οι γονείς σου ήρθαν και θέλουν να μετακομίσουν εδώ — ψιθυρίζει στη σκέψη της, αγκαλιάζοντάς τον από το λαιμό. — Τι; — φωνάζει ο Νίκος. — Μην ανησυχείς, θα σου το εξηγήσουν σύντομα. — Από πότε; — ρωτά. — Έχουμε εδώ και λίγους ώρες τους «κοτοπουλοκτόνα» σας για να δούμε τη θέση μας — δηλώνει γελασμένα ο Γεώργιος. — Ξέρω, θα γεννηθεί παιδί — προβλέπει ο Νίκος — — και δεν θα έχουμε χώρο. — Τι λες! Έχουμε πάνω στο πάτωμα δυο ακόμη δωμάτια! — διακόπτει η Λίλα. — Ένα παιδικό και ένα φιλοξενούμενο.

Συχνά φιλοξενούμε φίλους για νύχτες, πάρτι… Είμαστε νέοι, — χαμογελάει ο Νίκος. — Εμείς, όμως, δεν αγαπάμε τον θόρυβο — λέει η Λίλα κοιτάζοντας τον σύζυγό της. — Θα πρέπει να είστε πιο ήσυχοι — συμφωνεί ο Νίκος. — Πώς τότε; — ρωτά έκπληκτος. — Ήδη το έχουμε πει στην Ιρήνα.

Θέλουμε να μετακομίσουμε, να νοικιάσουμε το διαμέρισμά … Θες το επόμενο μέρος; Σχολίασε “ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ” παρακάτω 🔥👀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους