Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δολοφονημένη Αρκούδα στην Κοζάνη: Όταν η Βαρβαρότητα Φορά το Προσωπείο της Ατιμωρησίας Η είδηση προκαλεί οργή, θλίψη και αποτροπιασμό.

Μια νεαρή αρκούδα βρέθηκε νεκρή στην περιοχή Πυλωρί Κοζάνης στις 11 Ιουνίου.

Η νεκροτομή αποκάλυψε την φρικιαστική αλήθεια: Το ζώο είχε πυροβοληθεί τρεις φορές στο κεφάλι με κυνηγετικό όπλο.

Δεν πρόκειται για ατύχημα.

Δεν πρόκειται για αυτοάμυνα.

Δεν πρόκειται για «παρεξήγηση». Πρόκειται για μια εν ψυχρώ εκτέλεση ενός άγριου, προστατευόμενου ζώου.

Και το γεγονός γίνεται ακόμη πιο ανατριχιαστικό, όταν θυμόμαστε ότι στην ίδια περιοχή, τον Δεκέμβριο του 2018, είχε εντοπιστεί νεκρή μια έγκυος αρκούδα, αποκεφαλισμένη και με κομμένα τα πόδια της.

Ένα έγκλημα που είχε συγκλονίσει την κοινωνία, προκαλώντας προσωρινή κατακραυγή, χωρίς όμως να οδηγήσει στη ριζική αντιμετώπιση της εγκληματικότητας κατά της άγριας ζωής.

Οκτώ χρόνια μετά, μια ακόμη αρκούδα δολοφονείται.

Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Πόσες ακόμη αρκούδες πρέπει να πεθάνουν, μέχρι να σταματήσει η ατιμωρησία; Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό Κάθε φορά που ένα τέτοιο έγκλημα έρχεται στο φως, ακολουθεί το ίδιο μοτίβο.

Λίγες ημέρες δημοσιότητας.

Μερικές ανακοινώσεις.

Λίγη αγανάκτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και μετά σιωπή.

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η δολοφονία άγριων ζώων στην Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Αποτελεί μια σκοτεινή πραγματικότητα, που συντηρείται από την έλλειψη ελέγχων, την αδυναμία εφαρμογής της νομοθεσίας και κυρίως από την πεποίθηση ορισμένων, ότι μπορούν να σκοτώνουν χωρίς συνέπειες.

Η αρκούδα δεν είναι εχθρός.

Δεν είναι εισβολέας.

Δεν είναι στόχος.

Είναι ένα εμβληματικό είδος της ελληνικής πανίδας, που αγωνίζεται να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον, που συνεχώς συρρικνώνεται από ανθρώπινες δραστηριότητες.

Οι δρόμοι τεμαχίζουν τα οικοσυστήματα.

Οι ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις καταστρέφουν βιοτόπους.

Οι πυρκαγιές αφανίζουν δάση.

Η εγκλιματική αλλαγή, μεταβάλλει την ισορροπία της φύσης.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάποιοι επιλέγουν να πατήσουν τη σκανδάλη.

Τρεις φορές.

Στο κεφάλι.

Η κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει θεατής Η δολοφονία αυτής της νεαρής αρκούδας, δεν αφορά μόνο τους περιβαλλοντικούς φορείς, ή τις οργανώσεις προστασίας της άγριας ζωής.

Αφορά κάθε πολίτη.

Αφορά το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας.

Διότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα, αποκαλύπτει ποιοι πραγματικά είμαστε.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στα ζώα, είναι μια κοινωνία που σταδιακά εξοικειώνεται με τη βία γενικότερα.

Η απανθρωπιά δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Καλλιεργείται. Κανονικοποιείται.

Γίνεται συνήθεια.

Και όταν η αφαίρεση μιας ζωής μετατρέπεται σε διασκέδαση, σε εκδίκηση, ή σε επίδειξη δύναμης, τότε έχουμε ξεπεράσει επικίνδυνα όρια.

Η αρκούδα που δολοφονήθηκε δεν είχε φωνή.

Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια.

Δεν μπορούσε να καταγγείλει τον δολοφόνο της.

Αυτό το καθήκον ανήκει σε εμάς.

Η ατιμωρησία γεννά νέα εγκλήματα Σε πολλές περιπτώσεις εγκλημάτων κατά της άγριας ζωής, οι δράστες δεν εντοπίζονται ποτέ.

Και όταν δεν υπάρχει τιμωρία, δημιουργείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μήνυμα: «Μπορείς να το ξανακάνεις.» Η ατιμωρησία λειτουργεί ως πρόσκληση επανάληψης.

Γι’ αυτό και κάθε ανεξιχνίαστο έγκλημα κατά ζώου, δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αφορά και το επόμενο.

Και το μεθεπόμενο.

Και όλα εκείνα που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ.

Πόσα ζώα εξαφανίζονται χωρίς να βρεθούν; Πόσα δηλητηριάζονται; Πόσα πυροβολούνται; Πόσα βασανίζονται; Πόσα πεθαίνουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας; Η νεαρή αρκούδα της Κοζάνης, είναι απλώς εκείνη που βρέθηκε.

Η προστασία της άγριας ζωής δεν μπορεί να είναι μόνο στα χαρτιά Η Ελλάδα διαθέτει νομοθεσία για την προστασία των άγριων ειδών.

Διαθέτει ευρωπαϊκές υποχρεώσεις.

Διαθέτει περιβαλλοντικούς φορείς.

Διαθέτει υπηρεσίες επιβολής του νόμου.

Όμως, η ύπαρξη νόμων δεν αρκεί, όταν η εφαρμογή τους παραμένει ανεπαρκής. Απαιτούνται: Συστηματικοί έλεγχοι στις περιοχές παρουσίας αρκούδων.

Άμεση και πλήρης διερεύνηση κάθε περιστατικού θανάτωσης άγριου ζώου.

Ενίσχυση των δασικών υπηρεσιών.

Σύγχρονα εργαλεία εγκληματολογικής διερεύνησης.

Αυστηρές ποινές και πραγματική εφαρμογή τους.

Δημιουργία ειδικών μηχανισμών καταγραφής και παρακολούθησης εγκλημάτων κατά της άγριας ζωής.

Η προστασία ενός είδους δεν αποδεικνύεται με διακηρύξεις.

Αποδεικνύεται όταν οι εγκληματίες γνωρίζουν ότι θα εντοπιστούν και θα λογοδοτήσουν.

Η αρκούδα είναι μέρος της φυσικής μας κληρονομιάς Οι αρκούδες κατοικούσαν στα ελληνικά βουνά, πολύ πριν εμφανιστούν δρόμοι, πόλεις και σύγχρονες ανθρώπινες δραστηριότητες.

Ανήκουν στη φυσική ιστορία αυτού του τόπου.

Η παρουσία τους αποτελεί δείκτη υγιών οικοσυστημάτων.

Η εξαφάνισή τους θα αποτελούσε περιβαλλοντική τραγωδία και ιστορική ντροπή.

Κάθε αρκούδα που χάνεται, δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε μια στατιστική.

Είναι μια μοναδική ζωή.

Ένα ζώο με συμπεριφορές, ανάγκες, φόβους και ένστικτα.

Ένα πλάσμα που αγωνιζόταν να επιβιώσει.

Και το οποίο κάποιος αποφάσισε να εκτελέσει.

Ως εδώ Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιες πράξεις ως «ατυχή περιστατικά». Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η δολοφονία μιας αρκούδας αποτελεί απλώς μια ακόμη είδηση.

Δεν μπορούμε να ανεχτούμε την επανάληψη της ίδιας φρίκης στην ίδια περιοχή.

Η κοινωνία οφείλει να απαιτήσει απαντήσεις.

Να απαιτήσει έρευνα.

Να απαιτήσει δικαιοσύνη.

Να απαιτήσει προστασία της άγριας ζωής.

Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.

Και η αδιαφορία αποτελεί το πιο γόνιμο έδαφος για την επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων. Κάλεσμα Δράσης Καλούμε κάθε πολίτη, κάθε φιλοζωικό και περιβαλλοντικό φορέα, κάθε επιστημονική κοινότητα και κάθε δημοκρατικό θεσμό, να καταδικάσει απερίφραστα τη δολοφονία της νεαρής αρκούδας στην Κοζάνη.

Καλούμε τις αρμόδιες αρχές, να εξαντλήσουν κάθε δυνατό μέσο για τον εντοπισμό και την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων.

Καλούμε την Πολιτεία, να αντιμετωπίσει τα εγκλήματα κατά της άγριας ζωής, ως αυτό που πραγματικά είναι: Επιθέσεις κατά του φυσικού πλούτου της χώρας και κατά του ίδιου του πολιτισμού μας.

Η νεαρή αρκούδα του Πυλωρίου δεν θα επιστρέψει ποτέ στο δάσος.

Δεν θα ξανατρέξει στα βουνά.

Δεν θα γνωρίσει άλλη εποχή.

Η ζωή της τελείωσε από ανθρώπινο χέρι.

Το ελάχιστο που οφείλουμε, είναι να μην επιτρέψουμε να ξεχαστεί.

Να μετατρέψουμε την οργή σε δράση.

Τη θλίψη σε διεκδίκηση.

Και τη μνήμη της, σε σύμβολο ενός αγώνα, για μια Ελλάδα όπου κανένα άγριο ζώο δεν θα πέφτει νεκρό από τη βαρβαρότητα, την αδιαφορία και την ατιμωρησία.

Η προστασία της άγριας ζωής δεν είναι επιλογή.

Είναι υποχρέωση απέναντι στη φύση, στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους