Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Λοιπόν Μαίρη, στο τέλος δεν έγινε τίποτα σοβαρό! Στα άντρες συμβαίνει—κάποια στιγμή «καίγονται», δεν καταφέρνουν να σταματήσουν εγκαίρως. — Να είσαι πιο σοφή.

Θες πραγματικά να παραιτηθείς από τον Άρη για άλλη μια; Θα νομίζουν πως την κέρδισες! Πάλε για την οικογένειά σου! — μου έλεγε η πεθερά μου. Το Σάββατο το πρωί πήγα το μικρό μας, τον Δημήτρη, στα ρητόν μας.

Συμφωνήσαμε ότι ο Άρης θα μείνει λίγες μέρες σε εμάς.

Όταν γύρισα σπίτι άρπασα μερικά χαρτόνια από το μπαλκόνι και άρχισα να τα γεμίζω με πράγματα.

Πρώτα το παιδικό δωμάτιο.

Στήριζα ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, τα ταινίαζα με ταινία κόλλα και τα σήμαινα.

Λίγο ακόμα και στο δωμάτιο θα έμειναν μόνο τα έπιπλα—δεν τα ήθελα μαζί μου.

Περί τις δώδεκα χτύπησε το τηλέφωνο.

Κοίταξα την οθόνη· ήταν η πεθερά. — Καλημέρα, κυρία Νικόλαε. — Καλησπέρα, Μαίρη. Ο Γιάννης μου είπε ό всё.

Καταλαβαίνω ότι σε πονάει, όμως… μήπως τρέχεις πολύ γρήγορα; Κράτα το λαιμό σου, σκεφτείτε λίγο.

Δεν αξίζει να σπας τη ζωή στο χτύπημα; — μου είπε η πεθερά. — Αυτό δεν είναι δικό μου το σφάλμα, είναι του Γιάννη — απάντησα. — Μαΐρη, δεν απορρίπτω ευθύνες από αυτόν! Αλλά... μήπως για μια φορά του κάνεις μια μικρή χάρη; — Για ποια «μικρή χάρη» μιλάτε; Ο γιος μου είναι μισό χρόνο μαζί με τη δουλειά του, με ψεύδεται.

Εσείς λες «χάρη»; Δεν. — είπε η Μαίρη. — Μαΐρη, σκεφτείς ξανά.

Αφαιρείς στον Δημήτρη έναν πατέρα.

Και ο Γιάννης το λατρεύει τον γιο του! — Νικόλαε, ο Γιάννης μπορεί να βλέπει τον Δημήτρη, δεν θα του μπω στο δρόμο.

Αλλά να ζήσω με τον σύντροφό σου δεν θέλω πια.

Ας σταματήσουμε εδώ—συνεχίζω να πακετάρω, δεν έχω χρόνο.

Έβαλα τις δύο τελευταίες κιβώτια, πήγα στο υπνοδωμάτιο και άρχισα να γεμίζω τις βαλίδες με τα ρούχα μου.

Η πεθερά εμφανίστηκε στην πόρτα ακριβώς μια ώρα αργότερα. Η Νίκη, όπως την αποκαλούν, πίστευε ότι μια προσωπική συζήτηση θα την έπιανε να με πείσει να μην «σπάσει» την οικογένεια.

Η συζήτηση κυλούσε κυκλικά: — Λοιπόν Μαίρη, στο τέλος τίποτα σοβαρό δεν συνέβη! Στα άντρες συμβαίνει—συνεχίζει να «καίγονται», δεν σταματούν. — Να είσαι πιο σοφή.

Θα παραιτηθείς από τον σύζυγό σου για μια άλλη; Θα σκεφτούν πως τον κέρδισες! Πάλε για την οικογένειά σου! — Νικόλαε, ο Γιάννης δεν είναι «πρωτάθλημα» για το οποίο πρέπει να πολεμήσω! Μου λες να καλέσω τη Ζωή σε μονομαχία; Στο μπουξ; Ποια σχέση έχει; Αν δεν ήταν η Ζωή, θα ήμουν η Ελένη ή η Χριστίνα. — Ξέρεις, θα σου πω ένα μυστικό: ο πατέρας του Γιάννη, ο Ιωάννης, είχε επίσης τα λάθη του όταν ήταν νέος.

Εγώ ήμουν πιο σοφή και κράτησα την οικογένεια.

Δες, έχουμε ζήσει μαζί σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια.

Σύντομα θα γιορτάσουμε το «κοραλλιο» γάμο. — Πού ήταν η σοφία σας; — χαμογέλασε η Μαίρη. — Δεν έριχνα βόμβες στις σχέσεις του.

Αντιθέτως, ήμουν πιο τρυφερή, μαγείρευα τα αγαπημένα του φαγητά, ενδιαφερόμουν για τη δουλειά του· και φρόντιζα και τον εαυτό μου—αλλούσε κούρεμα, έτρωγε πιο ελαφρύ, βγάζε χαμόγελο στο γραφείο. — εξήγησε η πεθερά. — Μερικές φορές ήξερα πως ήρθε από μια χωρισμένη, ήθελα να του δώσω τη μπάλα και όχι τον παπιόν.

Αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου, χαμογέλασα, και έτσι κράτησε τον άντρα.

Ο γιος μεγάλωσε με τον πατέρα, ο εγγονός έχει παππού. — Ξέρετε, Νικόλαε, είστε εκπληκτική.

Εγώ δεν θα τα κατάφερνα.

Εγώ έχω μια φυσική αίσθηση ντροπής που είναι περίεργη.

Αυτό που προτείνετε είναι σαν να τρως νερό από το κουβά του πλυντηρίου. — απάντησε η Μαίρη.

Η πεθερά έκλαψε, σηκώθηκε ριγιστά και έφυγε χωρίς αποχαιρετισμό. Η Μαίρη συνέχισε να πακετάρει.

Ήξερε ότι δεν ήταν το τελευταίο, ότι ο Γιάννης και η Νικόλαε θα την ενοχλήσουν ξανά.

Γι’ αυτό βιαζόταν να φύγει από αυτό το διαμέρισμα.

Την επόμενη μέρα— Κυριακή— ήρθε ο πατέρας μου, και εμείς δύο σπρώξαμε τις βαλίδες και τα κουτιά σε μια μικρή βαν και βγήκαμε.

Στο δρόμο ζήτησα από τον πατέρα μου να σταθούμε μπροστά στο σπίτι της πεθεράς, για να της δώσω τα κλειδιά του διαμερίσματος. — Μπορείς να πιστέψεις, — μου είπε αργότερα η φίλη μου Μαργαρίτα, — χθες η πεθερά μου με έπειε για μια ώρα να συγχωρήσω τις «μικρές αταξίες» του Γιάννη και να μην ζητήσω διαζύγιο. — Και τι επιχειρήματα έβαλε; — ρώτησε η Μαργαρίτα. — Τα τυπικά: «Αφαιρείς το παιδί από τον πατέρα», «Όλοι οι άντρες προδίδουν», «Οι γυναίκες πρέπει να είναι πιο σοφές». Μετά μοιράστηκε μια εμπειρία από τη δική της ζωή, πώς έφερε πίσω τον σύζυγό της στην οικογένεια. — Και πώς; — ρώτησε. — Δεν θα σου πω όλο, αλλά είναι απόλυτο ακαταμάχητο.

Δεν θα το κάνεις εσύ. — Έχεις ήδη δώσει αίτηση; — ρώτησε. — Ναι, από την Παρασκευή — απάντησα. — Τέλεια, θα απαλλαγείς από αυτόν τον Καζανό.

Ήταν άσκοπο να τον βλέπουμε. — είπε η Μαργαρίτα. — Τι σημαίνει «άσκοπο να τον βλέπουμε»; Ήξερες ότι είχε σχέση με τη Ζωή; — με ενόχλησε η Μαίρη. — Δεν ήξερα σίγουρα, αλλά υποψιάζομαι, — απάντησε η φίλη. — Γιατί δεν μου το είπες; Σκεφτόμουν ότι είμαστε φίλες — παραπονέθηκε η Μαίρη και σηκώθηκε να φύγει. — Σταμάτα! — με έκοψε η Μαργαρίτα. — Άκου πρώτα τι έχω να πω. Πρώτα απ’ όλα, δεν ήξερα τίποτα.

Είδα τα ίδια πράγματα, απλώς έβγαλα διαφορετικά συμπεράσματα.

Θυμήσου το πάρτι στην εταιρεία. — Θυμάσαι πώς η Ζωή γύριζε γύρω από τον Γιάννη; το είδες; Πόσες φορές ζητούσε ταξίδια για να είναι μαζί του; — Εσύ δουλεύεις στη λογιστική, επεξεργάζεσαι έγγραφα, γιατί δεν σκεφθήκατε πώς γίνεται; Εγώ υποψιάστηκα, αλλά δεν σου είπα γιατί δεν ήμουν σίγουρη. — Θα έπρεπε τουλάχιστον να υπαινιχθείς. — Αν έκανα λάθος και όλο ήταν φαντασία μου, τι θα νόμιζες για μένα; Να ήθελα να σας ξεσηκώσω; Θυμάσαι τη Στιβία; — Η Στιβία είπε σε μια φίλη της ότι είδε τον σύζυγό της με άλλη γυναίκα.

Ακόμη και μια φωτογραφία έδειχνε τον άντρα να αγκαλιάζει την άλλη. — Φυσικά υπήρξε η σύγκρουση, αλλά έκαναν συμφιλίωση, και η Στιβία βρέθηκε υπεύθυνη—της επιφύλαξαν ότι ήθελε να «σπάσει» τη σταθερή οικογένεια από ζήλεια. — Η Στιβία μετά έφυγε από εκεί το γραφείο.

Μην το πάρεις επίμονα.

Αν είχα σίγουρα αποδείξεις, θα σου τα είχα πει.

Πες μου, πού και πώς σκοπεύεις να ζήσεις; — Το διαμέρισμα δεν είναι δικό μου· είναι στο όνομα της πεθεράς, οπότε εμένα και τον Δημήτρη το αφήσαμε.

Προς το παρόν μένουμε στο σπίτι των γονιών μου. — Μια εβδομάδα μετά θα τακτοποιήσουμε το διαμέρισμα της γιαγιάς—οι γονείς το ενοικίαζαν, αλλά οι ενοικιαστές έφυγαν πριν από ένα μήνα.

Θα είναι δύο δωμάτια, αλλά εμείς οι δυο θα τα χωρέσουμε. — Πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα της παιδικής στασίδας—το παλιό είναι μακριά, αλλά η μαμά μου γνωρίζει κάποια που μπορεί να μας βάλει στο κοντινό μας.

Θα ζητήσω διαζύγιο, θα ζητήσω τέλη φύλαξης, και τέλος. — Ο Γιάννης συμφωνεί στο διαζύγιο; — ρώτησε η Μαργαρίτα. — Λέει ότι δεν θέλει διαζύγιο, ότι το κατάλαβε όλα και ότι δεν θα ξανασυμβεί.

Εγώ όμως δεν το θέλω πια.

Μια φορά ήμουν αρκετή.

Μου είπε να μην ζητήσω τέλη, ότι θα πληρώνει μόνος του. — Εσύ τι λες; — Εγώ δεν θέλω να τον ξαναδώ.

Να είναι όλα επίσημα.

Κανει ότι θέλει, αλλά δεν θα του το δώσω.

Υπολόγισα πόσες αποστολές είχε πέρυσι—οχτώ. — Και τι σου είπε; — ρώτησε η φίλη. — Κρατάω αυτή την πληροφορία για το δικαστήριο.

Όταν θα πει ότι θέλει τον Δημήτρη, θα τον ρωτήσω με ποιον θα είναι το παιδί όταν είναι στο ταξίδι.

Έχω δουλειά και διαμέρισμα, οπότε δεν θα του φτάσει τίποτα. Ο Γιάννης πραγματικά υπέβαλε αίτηση για το μέρος διαμονής του παιδιού, απαιτώντας να μείνει μαζί του: — Η… Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους