Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε πρωί, στις οκτώ παρά δέκα, ο Δημήτρης καθόταν στο ίδιο παγκάκι.

Δεν ήταν το πιο όμορφο παγκάκι της πόλης.

Το ξύλο του ήταν ξεφτισμένο, το πράσινο χρώμα στα μεταλλικά μπράτσα είχε ξεθωριάσει και μια από τις σανίδες έτριζε κάθε φορά που κάποιος άλλαζε θέση.

Κι όμως, ο Δημήτρης το διάλεγε εδώ και δώδεκα χρόνια.

Το ήξερε απ’ έξω.

Ήξερε πότε θα πέσει πάνω του η πρώτη λωρίδα ήλιου.

Ήξερε ποια περιστέρια έφταναν πρώτα στην πλατεία.

Ήξερε ακόμα και τον ήχο που έκανε το συντριβάνι όταν φυσούσε νοτιάς.

Εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη, ο ουρανός ήταν χαμηλός και γκρίζος. Ο Δημήτρης κρατούσε στο χέρι του ένα χάρτινο ποτήρι καφέ και κοιτούσε τους ανθρώπους να περνούν βιαστικοί.

Άλλοι μιλούσαν στα τηλέφωνα.

Άλλοι κοιτούσαν το έδαφος.

Άλλοι περπατούσαν σαν να τους κυνηγούσε κάτι αόρατο.

Κανείς δεν σήκωνε το βλέμμα. «Περίεργο πράγμα ο χρόνος», σκέφτηκε.

Όσο τον κυνηγάς, τόσο σου ξεφεύγει.

Κι όταν σταματήσεις να τον κυνηγάς, κάθεται δίπλα σου σαν σκιά.

Τότε την είδε.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα στεκόταν λίγα μέτρα μακριά, κρατώντας μια σακούλα με πορτοκάλια.

Φαινόταν διστακτική. — Είναι πιασμένη η θέση; ρώτησε. Ο Δημήτρης χαμογέλασε. — Εδώ; Όχι. Καθίστε.

Η γυναίκα κάθισε προσεκτικά.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς.

Άκουγαν μόνο το νερό του συντριβανιού. — Έρχεστε συχνά; τον ρώτησε τελικά. — Κάθε μέρα. — Και τι κάνετε; Ο Δημήτρης ανασήκωσε τους ώμους. — Τίποτα.

Η γυναίκα γέλασε. — Δύσκολο πράγμα το τίποτα. — Το πιο δύσκολο.

Έμειναν σιωπηλοί.

Μετά από λίγο εκείνη είπε: — Ο άντρας μου πέθανε πριν τρία χρόνια. Ο Δημήτρης γύρισε και την κοίταξε.

Δεν υπήρχε θλίψη στη φωνή της.

Μόνο μια ήρεμη κούραση. — Λυπάμαι. — Κι εγώ λυπήθηκα τότε.

Τώρα μου λείπει. Ο Δημήτρης δεν απάντησε.

Η γυναίκα χαμογέλασε αχνά. — Ξέρετε τι μου λείπει περισσότερο; — Τι; — Όχι τα ταξίδια.

Ούτε οι γιορτές.

Ούτε οι μεγάλες στιγμές.

Κοντοστάθηκε. — Μου λείπει να του λέω «πάρε μια ζακέτα γιατί θα κρυώσεις» κι εκείνος να μη με ακούει. Ο Δημήτρης χαμογέλασε αθέλητα. — Μου λείπει να τον ακούω να ψάχνει τα γυαλιά του ενώ τα φοράει ήδη.

Μου λείπει να γκρινιάζει για τον καιρό.

Μου λείπει να υπάρχει μέσα στο σπίτι.

Η φωνή της έσπασε ανεπαίσθητα. — Παράξενο, έτσι; Ο Δημήτρης κοίταξε απέναντι.

Στο πεζοδρόμιο ένα μικρό αγόρι κυνηγούσε ένα κόκκινο μπαλόνι.

Η μητέρα του γελούσε.

Το μπαλόνι χτυπούσε στον αέρα σαν καρδιά. — Όχι, δεν είναι παράξενο, είπε.

Η γυναίκα αναστέναξε. — Οι ανθρώποι νομίζουν ότι η ζωή είναι τα μεγάλα πράγματα.

Αλλά όταν φεύγει κάποιος, ανακαλύπτεις ότι ήταν τα μικρά.

Ένα νεύμα.

Ένας ήχος από βήματα.

Μια καλημέρα από το διπλανό δωμάτιο.

Ένα ποτήρι που το άφηνε πάντα στο ίδιο σημείο.

Μια παρουσία.

Έμειναν ξανά σιωπηλοί.

Η πόλη συνέχιζε να κινείται γύρω τους. Αυτοκίνητα. Κόρνες. Βιασύνες. Ραντεβού. Υποχρεώσεις.

Κι όμως, πάνω σε εκείνο το παλιό παγκάκι, ο χρόνος έμοιαζε να έχει χαμηλώσει ταχύτητα.

Όταν η γυναίκα σηκώθηκε να φύγει, ο Δημήτρης κοίταξε το ρολόι του.

Επτά λεπτά.

Μόλις επτά λεπτά είχαν περάσει.

Κι όμως, του φάνηκε σαν να είχε διαβάσει ένα ολόκληρο βιβλίο. — Να είστε καλά, είπε η γυναίκα. — Κι εσείς.

Έκανε λίγα βήματα και χάθηκε ανάμεσα στους περαστικούς. Ο Δημήτρης έμεινε μόνος.

Κοίταξε για λίγο το σημείο όπου καθόταν πριν από λίγο εκείνη.

Η πόλη συνέχιζε να βιάζεται γύρω του.

Άνθρωποι περνούσαν δίπλα του χωρίς να γνωρίζουν ότι καμιά φορά μια ολόκληρη ζωή μπορεί να χωρέσει μέσα σε λίγα λεπτά και σε λίγες κουβέντες.

Εκείνος όμως το ήξερε πλέον.

Γιατί δεν είναι οι μεγάλες στιγμές που αφήνουν πάντα το βαθύτερο αποτύπωμα.

Είναι εκείνες οι μικρές, οι φαινομενικά ασήμαντες, που έρχονται αθόρυβα, κάθονται για λίγο δίπλα μας και φεύγουν χωρίς να το καταλάβουμε.

Και χρόνια αργότερα, είναι αυτές που θυμόμαστε περισσότερο. Ο Δημήτρης σηκώθηκε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Η γυναίκα είχε χαθεί μέσα στο πλήθος.

Όμως τα λόγια της έμειναν.

Κάποιες συναντήσεις κρατούν λίγα λεπτά.

Κι όμως, μένουν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που γνωρίζαμε μια ζωή. #ιστοριες #ζωη #σκεψεις #νοσταλγια #greekposts

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους