Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο άσπρος αλπακάς «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλές φορές η κατάρρευση είναι εκείνη που μας οδηγεί να αντιληφθούμε τη δομή και τη φύση του συστήματος προς την ομαλή του λειτουργία» Κόνραντ Λόρεντς Μετά από χρόνια λοιπόν καταστροφής, υποθέτω ότι στο εξελιγμένο ΕΣΥ του Γεωργιάδη του μέλλοντος θα γίνονται αποδεκτοί και άνθρωποι που μουγκρίζουν και περπατούν στα τέσσερα, οι λεγόμενοι therians.

Ανθρώπινα ζώα δηλαδή, σε ψυχολογικό και σωματικό επίπεδο.

Αντίθετα με τους furries, που ντύνονται με κουστούμια ζώων για να διασκεδάσουν στα πάρτι του Έπστιν, οι therians νιώθουν τη φύση τους εν μέρει ή εξ ολοκλήρου ζωώδη.

Η ζωώδης κοινότητα μάλιστα, που ξεκινά διαδικτυακά από τη δεκαετία του ’90, γνώρισε τεράστια έκρηξη μέσω των social media.

Σκέφτομαι όμως, ότι αν ο Νίτσε στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Ecce Homo κατέθεσε ως υπότιτλο «Για να γίνει κανείς αυτό που είναι», μήπως θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι συμβαίνει το αντίστροφο: «Για να είναι κανείς αυτό που γίνεται»; Μήπως δηλαδή, για να είναι κανείς αυτό που γίνεται, θα πρέπει προηγουμένως να έχει περάσει από ένα «να είναι κανείς αυτό που είναι» όταν, στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι, ώστε να πεις: να, αυτός είναι ο Τσίπρας, ή ο Μητσοτάκης ή ο Ανδρουλάκης.

Και πώς να το πεις όταν ξέρεις ότι οι συγκυρίες τους έκαναν να είναι αυτό που φαίνεται πως είναι, δηλαδή “πολιτικοί αρχηγοί” και όχι ο μεν πρώτος μηχανικός στις πολεοδομίες, ο δεύτερος τραπεζίτης στην Γουολ Στριτ και ο τρίτος, ίσως, βοσκός στον Ψηλορείτη; Από τη σπειροειδή αυτή εξέλιξη του “γίγνεσθαι κάτι τι”, ανάλογη, με την εξέλιξη των ειδών – του πώς δηλαδή ο πίθηκος έγινε άνθρωπος και ο Άγιος Χριστόφορος σκύλος (φωτο) – μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι αυτοί που έγιναν από τη συγκυρία και όχι – επιμένω – από την αξία τους πολιτικοί αρχηγοί, γίνονται ακόμη περισσότερο θηρία στην ανάγκη της επιβίωσης της προεκλογικής ζούγκλας.

Κι ενώ το ζώο αποσύρεται για να πεθάνει στη γωνιά του, αυτού του είδους τα φιλάνθρωπα ζώα επανεμφανίζονται για να τελειώσουν στα φώτα της ράμπας.

Να μου συγχωρεθεί αυτή η εθολογική, αλλά καθ’ όλα ιστορική, παρατήρηση.

Εκτός του ότι τη θεωρώ αναπόφευκτη για όποιον βολτάρει πλήττοντας στο ζωολογικό κήπο αυτού του πρώην «απέραντου φρενοκομείου» χαζεύοντας από το κλουβί του “δέκτη” του τα ζώα της δημοκοπικής ταχυδακτυλουργίας, πιστεύω ότι η εισαγωγή της εθολογίας στην τρέχουσα πολιτική ανάλυση βοηθά στο να ανατρέψει τη σοβαρότητα της πολιτικής θεωρίας που αποσιωπά ή δεν αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ζωολογία.

Προσπαθώντας ακόμη μια φορά, να μιλήσω στους τοίχους επέλεξα τον Λόρεντς και τον Δαρβίνο για να πω ό,τι κατευθύνεται πέρα από τους κανόνες των καθιερωμένων αναλύσεων.

Να θυμίσω, για λόγους Φυσικής Ιστορίας, και την ύπαρξη εκείνης της ανάμικτης περίπτωσης μιας κλινικής λυκανθρωπίας για την οποία αρμόδια είναι άλλοτε η ψυχιατρική και ο κανονισμός της Βουλής.

Είμαι μάλιστα περίεργος να δω τι Βουλή θα παραδώσει η κάλπη που έρχεται.

Θα κυβερνήσει ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα που θέλει και δεν τον θέλει, ή με τον Ανδρουλάκη που δε θέλει και δεν τον θέλει; Κι αν έρθει δεύτερος ο Ανδρουλάκης και θελήσει, τότε δεν είναι επόμενο ένας πανίσχυρος Τσίπρας στην Αντιπολίτευση να προετοιμάζεται για την επόμενη κυβερνώσα Αριστερά.

Αν όμως ο Ανδρουλάκης έρθει τρίτος, θα πάει ο Μητσοτάκης στον Σαμαρά ή τον Βελόπουλο; Εδώ η Τσίτα δεν άντεξε και βγήκε από το κλουβί να νιώσει επιτέλους φυλακισμένη.

ΥΓ. «Λίγα από πολλούς». Αυτό είναι, διαβάζω το σύνθημα των οικονομολόγων του Τσίπρα για τις χορηγίες των ολιγαρχών.

Δεν πειράζει, λίγα από πολλούς, διότι μετά θα πέσουν οι τόκοι.

Και οι τόκοι έπεσαν από την Pulse : με 13,5 % ο Τσίπρας, σηκώνουν τα μανίκια τους και οι ολιγάρχες (οι υπόλοιποι). Όσο για τον Ανδρουλάκη; Πληρώνει τον άσπρο αλπακά σακάκι που δεν τον φόρεσε.

Του μένει το 10% (Pulse) και το ηθικό του πλεονέκτημα.

Ποιο είναι το πλεονέκτημα του Τσίπρα εκτός από τον Αλπακά στο Άρειο Πάγο; Εξελίσσεται σε εκείνη τη σπειροειδή κίνηση του ψυχισμού: «περνάει πάντα από το ίδιο σημείο όπου είχε ξαναβρεθεί». Διότι όπως γράφει ο Καρλ Γιούνγκ: «Υπάρχει μόνο η περιφορά του εαυτού». Αιχμές | Το Βήμα | Γιώργος Βέλτσος | 09.06.26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους