Η κυβέρνηση που φθείρεται από τα δικά της λάθη και η αντιπολίτευση που αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία: Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να πιστώνεται ορισμένες σημαντικές επιτυχίες στην οικονομία, την...

Πλήρες Κείμενο:

Η κυβέρνηση που φθείρεται από τα δικά της λάθη και η αντιπολίτευση που αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία: Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να πιστώνεται ορισμένες σημαντικές επιτυχίες στην οικονομία, την ψηφιοποίηση του κράτους και την προσέλκυση επενδύσεων, όμως μοιάζει συχνά να υπονομεύει η ίδια τον εαυτό της.

Τα σκάνδαλα, οι επικοινωνιακές γκάφες και κυρίως η εμμονή σε επιλογές προσώπων που προκαλούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν, ακυρώνουν μεγάλο μέρος του κυβερνητικού έργου.

Ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι μια κυβέρνηση με σαφή κοινοβουλευτική κυριαρχία δείχνει συχνά ανεξήγητη διστακτικότητα σε ζητήματα όπως οι φορολογικές ελαφρύνσεις και οι μεταρρυθμίσεις που θα ανακούφιζαν τη μεσαία τάξη.

Σαν να φοβάται να εφαρμόσει πλήρως πολιτικές που η ίδια διακηρύσσει.

Μέσα σε αυτό το κενό, δεν είναι περίεργο που αναζητούνται νέες πολιτικές εκφράσεις.

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρίας Καρυστιανού δεν γεννήθηκε τόσο από τη δύναμη της αντιπρότασής τους, όσο από τα λάθη και τις αδυναμίες της κυβέρνησης.

Όταν η εξουσία αφήνει πολιτικό χώρο, κάποιος θα σπεύσει να τον καλύψει.

Την ίδια στιγμή, η κεντροαριστερά θυμίζει πολυκατοικία χωρίς διαχειριστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει εγκλωβισμένος στις συνέπειες της εσωστρέφειας και των διασπάσεων, ενώ η Νέα Αριστερά δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει την πολιτική βαρύτητα που φιλοδοξούσε.

Το αποτέλεσμα είναι ένας χώρος κατακερματισμένος, που περισσότερο συζητά για τον εαυτό του παρά για την κοινωνία, επιλέγοντας ως λύση την αυτοδιαλυση και την ενσωμάτωση στην πρωτοβουλια Τσίπρα, σαν αδέσποτα που ψάχνουν αγέλη!! Από την άλλη στη Νέα Δημοκρατία, η σκιά του Αντώνη Σαμαρά εξακολουθεί να πλανάται πάνω από την παράταξη.

Ο ίδιος έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, όμως ορισμένοι από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του στα κοινωνικά δίκτυα και αλλού, μοιάζουν να δίνουν καθημερινά εξετάσεις εσωκομματικής σύγκρουσης.

Αντί να ενισχύουν την επιρροή του, συχνά καταφέρνουν να τον εμφανίζουν ως πόλο διαρκούς τριβής, προκαλώντας περισσότερο πολιτικό κόστος σε αυτόν, παρά πολιτικό κέρδος.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής μοιάζει να παρακολουθεί τις εξελίξεις από την εξέδρα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να ηγηθεί ενός ισχυρού εναλλακτικού πόλου εξουσίας.

Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση φθείρεται και η υπόλοιπη κεντροαριστερά διαλύεται, το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να απογειώνεται δημοσκοπικά.

Αντί γι’ αυτό, δείχνει να αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη συγκυρία, αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα ποιος μπορεί πραγματικά να αποτελέσει την επόμενη κυβερνητική εναλλακτική, εάν όχι πάλι ο Μητσοτάκης!! Εν κατακλείδι η πολιτική δεν ανέχεται το κενό· όταν οι αντίπαλοι απουσιάζουν, ο δρόμος της επανεκλογής ανοίγει μόνος του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους