Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που ακούω φράσεις όπως «έχασε τη μάχη με τον καρκίνο», «νικήθηκε από την επάρατη νόσο» ή «είσαι μαχητής, θα τα καταφέρεις», νιώθω μια βαθιά αίσθηση αδικίας.

Όχι γιατί οι άνθρωποι που τις λένε έχουν κακή πρόθεση.

Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο.

Θέλουν να δώσουν κουράγιο, να δείξουν αγάπη, να βρουν λέξεις εκεί που η πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολη.

Κι όμως, κάτι μέσα μου αντιστέκεται.

Ο άνθρωπος που έφυγε δεν ήταν ένας στρατιώτης που ηττήθηκε σε μια μάχη.

Δεν ήταν η ασθένειά του.

Ήταν ένας άνθρωπος με μια ολόκληρη ζωή πίσω του.

Με σχέσεις, όνειρα, αγωνίες, αποτυχίες, έρωτες, παιδιά, φίλους, στιγμές χαράς και στιγμές πόνου.

Το αποτύπωμά του στη ζωή ήταν πολύ μεγαλύτερο από τη διάγνωση που κάποτε έλαβε.

Δεν τον ορίζει ο καρκίνος.

Δεν τον ορίζει η ασθένεια.

Δεν τον ορίζει ο τρόπος που πέθανε.

Και αν επιμένουμε να μιλάμε για «μάχες», ας θυμόμαστε τουλάχιστον ότι πρόκειται για έναν άνισο αγώνα.

Έναν αγώνα όπου η έκβαση δεν εξαρτάται μόνο από τη θέληση, τη δύναμη ή το κουράγιο του ανθρώπου.

Γιατί όταν λέμε ότι κάποιος «νίκησε», υπονοούμε πως κάποιος άλλος «έχασε». Και εκεί βρίσκεται η σκληρότητα αυτής της γλώσσας.

Διότι τι σημαίνει για έναν άνθρωπο που πεθαίνει να ακούει ότι πρέπει να είναι αρκετά δυνατός για να κερδίσει; Τι σημαίνει για κάποιον που ζει με μια χρόνια ή ανίατη πάθηση να ακούει συνεχώς ότι οφείλει να πολεμά, να παλεύει, να νικά; Μερικές φορές αυτό που βιώνει δεν είναι ενδυνάμωση.

Είναι πίεση.

Είναι η αίσθηση ότι πρέπει να αποδείξει κάτι, τη στιγμή που ήδη κουβαλά ένα βάρος δυσβάσταχτο.

Πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ήρωες.

Δεν θέλουν να είναι πηγή έμπνευσης.

Δεν θέλουν να γίνουν σύμβολα γενναιότητας.

Θέλουν απλώς να ζήσουν.

Να φοβηθούν χωρίς να ντρέπονται.

Να λυγίσουν χωρίς να απογοητεύσουν κανέναν.

Να κλάψουν χωρίς να τους υπενθυμίζουν ότι «πρέπει να είναι δυνατοί». Και ίσως όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε, το πιο ανθρώπινο πράγμα να μην είναι να ψάξουμε μια ηρωική φράση.

Ίσως αρκεί να πούμε…«Δεν ξέρω τι να πω, αλλά είμαι εδώ.» Ή ακόμη και να μείνουμε για λίγο σιωπηλοί δίπλα τους.

Ξερεις… μερικές φορές η παρουσία παρηγορεί περισσότερο από όλες τις μάχες, τις νίκες και τις ήττες του κόσμου. Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους