Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος αποτελεί μια μοναδική περίπτωση. Είναι ο αγαπημένος μου Έλληνας συγγραφέας.

Η συνέντευξη μαζί του ήταν κάτι παραπάνω από μια ακόμα συνάντηση με σκοπό την γέννηση ενός διεισδυτικού πορτρέτου.

Σε μια συνομιλία που διήρκεσε τέσσερις ώρες συζητήσαμε σχεδόν τα πάντα.

Τον ευχαριστώ για το υλικό της ψυχής του που μου επέτρεψε να το θαυμάσω, να αντλήσω από αυτό τους χυμούς που κρύβει… Τον ανακάλυψα μια δεκαετία πριν, στα 24 μου χρόνια.

Με την πάροδο του χρόνου έφτασα στο εξής αδιέξοδο.

Δεν μπορώ να τον κατατάξω κάπου.

Δυσκολεύομαι να του αποδώσω μια ορισμένη ιδιότητα. Συγγραφέας; Σεναριογράφος; Δημοσιογράφος; Ραδιοφωνικός παραγωγός; Ερμηνευτής του Νίκου Καζαντζάκη; Μήπως να τον χαρακτηρίσω απλώς ως «γραφιά», να ξεμπερδέψω κι εγώ που με ταλαιπωρεί τόσο καιρό με την πάρτη του; Με γοητεύει απίστευτα αυτή η ποικιλία που διακατέχει το έργο του.

Αυτό που ενισχύει την μοναδικότητα του είναι η ασταμάτητη και συνεχής συγγραφική του παραγωγή, η οποία αγγίζει τα τριάντα βιβλία μέσα σε λιγότερο από πενήντα χρόνια παρουσίας.

Προσωπικά, αγαπώ λίγο παραπάνω τα «δημοσιογραφικά» του βιβλία όπως τα αποκαλώ.

Αυτά που αποτελούνται από άρθρα, χρονικά, αναλύσεις και συνεντεύξεις.

Βιβλία όπως το «Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;», το «Η δική μου Αμερική», το «Λίγη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και το «Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί». Φυσικά, την «Υψηλή τέχνη της αποτυχίας» την θεωρώ Ευαγγέλιο. Γι' αυτό την αναφέρω στο τέλος.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους