Εγραψε ο Yannis Constantinidis με αφορμή σχετική ανάρτηση του Christos Paridis : Είναι πολύ σωστό που ο Christos Paridis αναμοχλεύει αυτό το θέμα με την ανάρτηση του που κοινοποιώ εδώ, το οποίο θέμα...

Πλήρες Κείμενο:

Εγραψε ο Yannis Constantinidis με αφορμή σχετική ανάρτηση του Christos Paridis : Είναι πολύ σωστό που ο Christos Paridis αναμοχλεύει αυτό το θέμα με την ανάρτηση του που κοινοποιώ εδώ, το οποίο θέμα πέρασε πολύ γρήγορα στα "αζήτητα", ενώ θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερες αντιδράσεις - στο facebook- για να κινητοποιηθεί και το λίγο εκτός φμπ σύστημα.

Και πιστεύω -και αισιοδοξώ ακόμη και τώρα- ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, με αφορμή π.χ. τα όσα εξελίχθηκαν και οδήγησαν στην σημαντική και πολύ σωστή αντίδραση του Εθνικού Θεάτρου να ακυρώσει προσωρινά την παράστασή του για την Ομόνοια και να την επαναφέρει μετά από κάποια περαιτέρω π ε ρ ί σ κ ε ψ η (κατάλαβα όχι υποχρεωτικά αλλαγμένη ως παράσταση, αλλά με την βεβαιότητα πλέον ότι όλα έγιναν με περίσκεψη -που είναι αυτό που συνήθως λείπει, επειδή όλα και παντού γίνονται, κατά κανόνα, στο πόδι). Γιατί και στην περίπτωση των προτάσεων για βραβεύσεις της ταινίας "Μάχη", του Ηλία Γιαννακάκη, έχω την εντύπωση ότι η επιτροπή δεν επέλεξε με βάση την περίσκεψη και μια ουσιώδη αξιολόγηση των δεδομένων.

Και αυτό το πιστεύω για τους εξής λόγους: α) προτείνει για βραβείο β' γυναικείου ρόλου την Ράνια Οικονομίδου, η οποία στην ταινία είναι μεν καταπληκτική, επειδή η Ράνια Οικονομίδου δεν μπορεί να μην είναι καταπληκτική.

Όμως, ο ρόλος της ήταν τόσο μικρός και εντελώς χωρίς δυσκολίες που καταντά σχεδόν προσβλητικό για κείνην να την βραβεύουν γι' αυτόν.

Αυτό που εννοώ είναι ότι, αν αναζητούσαμε κάποιο αλληγορικό ανάλογο, αυτή η επιλογή της επιτροπής είναι σαν να προτείνεις την βράβευση νομπελίστα νευροχειρουργού για μια γρήγορη εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας που έτυχε να κάνει. β) Η επιτροπή σίγουρα αναγνωρίζει την αξία της ταινίας "Μάχη" και γι’ αυτό την προτείνει για τα δύο βραβεία για τα οποία την προτείνει, αλλά η "υπόπτως εκκεντρική" πρόταση της Ράνιας Οικονομίδου φαντάζει σαν "δωράκι παρηγοριάς", υπό την έννοια ότι αν ακολουθούσαμε την αξιοκρατική ηθική τάξη η "Μάχη" θα έπρεπε να είναι υποψήφια για τουλάχιστον τέσσερα βραβεία: 1) δεύτερου γυναικείου ρόλου για την Έλενα Τοπαλίδου που έπαιζε τόσο συγκινητικά, αρχικά την "παρακράτηση ορμής αγάπης" για τον πατέρα της, τον οποίο ξανάβρισκε και προοδευτικά την "αποδέσμευση ορμής αγάπης" προς τον "μπαμπά" που επαλήθευε ότι ήταν ο δικός της 2) για τον Μανώλη Μαυροματάκη για την άψογη ερμηνεία του ως "τζέντλεμαν χωρίς καταγωγή, αλλά εκ φύσεως και εκ συνειδήσεως". 3) για το σενάριο του Ηλία Γιαννακάκη, που είναι εντυπωσιακά ευφυές, σφικτοπλεγμένο, με αλλεπάλληλες εκπλήξεις και ανατροπές κι όλ’ αυτά είναι τόσο άψογα ενταγμένα μέσα στο φάσμα του πιθανού να συμβεί. 4) για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στην Μπέττυ Βακαλίδου που η ερμηνεία της ήταν μια ασύλληπτη «σχοινοβασία» μεταξύ της θηλυκής φύσης και της αρσενικής θέσης – μια ισορροπία υπερ-υψηλού ρίσκου που ελάχιστοι θα μπορούσαν να κατανοήσουν σε τέτοιο βάθος και να την αποδώσουν στην οθόνη.

Τέλος πάντων, θέλω να πω ότι λίγη περίσκεψη δεν βλάπτει.

Ειδικά απ’ όσους με τις επιλογές τους διασφαλίζουν την αξιοπιστία τους, επειδή πείθουν ότι είναι ειλικρινείς και όχι μάγειροι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους