Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μην γελάς πολύ … Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο

...» Μια φράση που μοιάζει με προειδοποίηση.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι συχνά μια μεταμφιεσμένη απαγόρευση της χαράς.

Δεν σου λέει απλώς «να είσαι προσεκτικός». Σου μαθαίνει να νιώθεις ένοχος όταν είσαι καλά.

Να κοιτάς τη χαρά με καχυποψία.

Να μην την αφήνεις να απλωθεί μέσα σου, γιατί κάπου, κάποτε, κάποιος σε έπεισε πως κάθε φως πρέπει να πληρωθεί με σκοτάδι.

Και έτσι μεγαλώνει μέσα σου ένας μηχανισμός επιτήρησης.

Χαίρεσαι — και αμέσως κάτι σφίγγεται ... Γελάς — και μια σκέψη πετάγεται: «Πρόσεχε» ... Ηρεμείς — και αρχίζεις να ψάχνεις από πού θα έρθει το κακό ... Αυτό δεν είναι σοφία.

Είναι φόβος που κληρονομήθηκε σαν οικογενειακό κειμήλιο.

Είναι μιζέρια ντυμένη με τον μανδύα της πρόνοιας ... Βέβαια, η ζωή δεν είναι παραμύθι.

Το αύριο μπορεί να φέρει δυσκολίες. Απώλειες. Ανατροπές.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν εξιδανικεύει την ύπαρξη.

Η χαρά δεν καταργεί τον πόνο.

Δεν σε προστατεύει μαγικά από τη φθορά ... Αλλά εδώ βρίσκεται η αλήθεια: Το ότι αύριο μπορεί να πονέσεις δεν σημαίνει πως σήμερα πρέπει να προδώσεις τη χαρά σου ... Δεν είναι ωριμότητα να ζεις σαν να προεξοφλείς την καταστροφή.

Δεν είναι βάθος να φοβάσαι το φως.

Δεν είναι υπευθυνότητα να μικραίνεις τη ζωή σου για να μη σε αιφνιδιάσει.

Είναι απλώς ένας τρόπος να πεθαίνεις προκαταβολικά ... Η χαρά θέλει θάρρος.

Περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Γιατί ο άνθρωπος που χαίρεται αληθινά εκτίθεται.

Ανοίγεται ... Παραδέχεται ότι κάτι τον άγγιξε.

Ότι κάτι άξιζε.

Ότι για μια στιγμή δεν χρειάστηκε να αμυνθεί απέναντι στη ζωή ... Και αυτό για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να περιμένει την τιμωρία μετά από κάθε ανάσα ελευθερίας, είναι επανάσταση.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε αφελείς.

Χρειάζεται να πάψουμε να είμαστε άδικοι με το παρόν ... Ναι, αύριο δεν ξέρουμε τι ξημερώνει ... Ακριβώς γι’ αυτό σήμερα δεν πρέπει να χαραμίσουμε το γέλιο μας ... Γιατί η χαρά δεν είναι ύβρις.

Δεν είναι αλαζονεία.

Δεν είναι πρόκληση προς τη μοίρα ... Είναι δικαίωμα ... Είναι ανάσα ... Είναι αντίσταση ... Και κάποια στιγμή οφείλεις να επιστρέψεις τη φράση εκεί όπου ανήκει: στον φόβο εκείνων που δεν άντεχαν να βλέπουν τη ζωή να ανοίγει ... Να πεις: «Δεν θα μικρύνω τη χαρά μου για να νιώθει ασφαλής η αγωνία μου» ... Κι αν αύριο έρθει κάτι δύσκολο, θα το αντιμετωπίσω τότε.

Όχι σήμερα.

Όχι πάνω στο γέλιο μου.

Όχι μέσα στη στιγμή που η ζωή μού δίνει λίγο φως ... Γιατί αυτό είναι τελικά η υπέρβαση: να ξέρεις ότι η ζωή πονάει, αλλά να μη της παραδίδεις εκ των προτέρων και τις στιγμές που μπορεί να σε θεραπεύσουν ... Κείμενο ~ Αγγελική Μπολουδάκη Φωτογραφία ~ Sofia Kalogirou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους