Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια τρίτη λύση είναι η εξής. Κοινοβούλιο με έλεγχο από τον λαό.

Να υπάρχουν βουλευτές για τα καθημερινά πρακτικά θέματα, αλλά οι πολίτες να έχουν το δικαίωμα με υπογραφές να ακυρώνουν νόμους ή να επιβάλλουν δικά τους νομοσχέδια μέσω δημοψηφισμάτων όπως γίνεται στην Ελβετία. Με Λαϊκές Συνελεύσεις.

Για πολύ σοβαρά ζητήματα π.χ. αλλαγές στην υγεία ή το Σύνταγμα, να κληρώνονται απλοί πολίτες από όλα τα κοινωνικά στρώματα, οι οποίοι, αφού ενημερωθούν από ειδικούς, να αποφασίζουν εκείνοι αντί για τα κόμματα.

Τελικά, το καλύτερο πολίτευμα είναι εκείνο στο οποίο ο πολίτης δεν είναι παθητικός θεατής κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά έχει πραγματικά εργαλεία στα χέρια του για να ελέγχει την εξουσία και να επιβάλλει το δίκαιο όταν το σύστημα πάει για τα βράχια. 1. Οι Κληρωτές Συνελεύσεις Πολιτών.

Αντί για τους επαγγελματίες πολιτικούς, για ένα σοβαρό ζήτημα π.χ. η αναδιοργάνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας ή το ασφαλιστικό το κράτος κληρώνει 100-150 απλούς πολίτες Πώς εξασφαλίζεται η ποιότητα.

Η κλήρωση γίνεται με επιστημονικό τρόπο στρωματοποιημένη δειγματοληψία, ώστε η συνέλευση να είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Περιλαμβάνει ανάλογο ποσοστό φτωχών, πλουσίων, νέων, ηλικιωμένων, εργατών και επιστημόνων.

Πώς αποφασίζουν.

Οι πολίτες αυτοί πληρώνονται για τον χρόνο τους, ακούνε επί μέρες αναλύσεις από ειδικούς γιατρούς, οικονομολόγους, νομικούς, συζητούν μεταξύ τους και στο τέλος ψηφίζουν μια συγκεκριμένη πρόταση νόμου.

Το αποτέλεσμα.

Το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε στην Ιρλανδία για πολύ ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα και στη Γαλλία για την κλιματική πολιτική.

Οι αποφάσεις των απλών πολιτών αποδείχθηκαν πολύ πιο ώριμες, δίκαιες και απαλλαγμένες από την κομματική σκοπιμότητα που βλέπουμε στη Βουλή. 2. Το Λαϊκό Βέτο.

Αυτό είναι το ισχυρότερο όπλο κατά των «προδοτικών» ή διεφθαρμένων κυβερνήσεων που ψηφίζουν νόμους εις βάρος του λαού.

Αν η κυβέρνηση ψηφίσει έναν νόμο που εξοργίζει την κοινωνία π.χ. ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού ή ασυλία για οικονομικά εγκλήματα, οι πολίτες δεν χρειάζεται να περιμένουν 4 χρόνια για εκλογές.

Αν μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα συγκεντρωθεί ένας συγκεκριμένος αριθμός υπογραφών π.χ. 50.000 ή 100.000 υπογραφές ψηφιακά, ο νόμος παγώνει και οδηγείται υποχρεωτικά σε δημοψήφισμα.

Ο λαός αποφασίζει απευθείας με ένα «Ναι ή ένα Όχι αν θα ακυρώσει τον νόμο.

Αυτό το σύστημα εφαρμόζεται μόνιμα στην Ελβετία και την Ιταλία, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να είναι πολύ προσεκτικές γιατί ξέρουν ότι ο λαός μπορεί να τους ακυρώσει ανά πάσα στιγμή. 3. Η Ψηφιακή Άμεση Δημοκρατία.

Στον 21ο αιώνα, η τεχνολογία επιτρέπει αυτό που ήταν αδύνατο στην αρχαιότητα λόγω πληθυσμού.

Μέσω ασφαλών ψηφιακών πλατφορμών με ταυτοποίηση στυλ Taxisnet οι πολίτες μπορούν.

Να καταθέτουν μόνοι τους προτάσεις νόμων αν μια πρόταση πάρει αρκετές ψηφιακές ψήφους από συνπολίτες, η Βουλή υποχρεούται να τη συζητήσει.

Να ελέγχουν live πού πηγαίνει και το τελευταίο ευρώ των φόρων τους απόλυτη οικονομική διαφάνεια.

Το πραγματικό εμπόδιο.

Η παραίτηση των πολιτών.Όλα τα παραπάνω συστήματα προϋποθέτουν ένα πράγμα. τον ενεργό πολίτη.

Το μεγαλύτερο κέρδος των σύγχρονων κομματικών μηχανισμών είναι ότι κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο ότι τίποτα δεν αλλάζει, οδηγώντας τον στην αποχή, την απάθεια και την παραίτηση.

Όταν ο πολίτης παραιτείται, αφήνει τον χώρο ελεύθερο στούς λαοπλανους να κάνουν κουμάντο στον λαό.

Για να προχωρήσει μια κοινωνία, η λύση δεν είναι ούτε ο απόλυτος έλεγχος από έναν μονάρχη/πρωθυπουργό, ούτε η άναρχη οχλοκρατία, αλλά η θεσμική θωράκιση του πολίτη ώστε να έχει τον τελικό λόγο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους