Γενέθλιος Τζόνι Ντέπ και ίσως για πάντα θα είναι αυτός ο χαρακτήρας...(ειρωνικά ενσαρκώνει το πλάσμα που τον καταδίωκε στον Εφιαλτη στο δρόμο με τις Λέυκες) Ο Ψαλιδοχέρης είναι παιδί ενός αντίστοιχου...

Πλήρες Κείμενο:

Γενέθλιος Τζόνι Ντέπ και ίσως για πάντα θα είναι αυτός ο χαρακτήρας...(ειρωνικά ενσαρκώνει το πλάσμα που τον καταδίωκε στον Εφιαλτη στο δρόμο με τις Λέυκες) Ο Ψαλιδοχέρης είναι παιδί ενός αντίστοιχου Φρανκεστάιν (κατά ένα ειρωνικό τρόπο το δημιουργήμα του δόκτορα ταυτίστηκε με το δικό του όνομα),είναι άνθρωπος ακόμα και αν έχει προέλευση μη ανθρώπινη: φαίνεται ως τέτοιος,το κυριότερο αισθάνεται ως τέτοιος: πονάει και αγαπάει.

Όμως κάτι του λείπει απο το να πείθει για ενα φυσιολογικό άνθρωπο:στη θέση των χεριών έχει υπερμεγέθη ψαλίδια λόγω του ότι ο Δημιουργός του δεν πρόλαβε να τα αντικαταστήσει.Είναι ένας άνθρωπος και την ίδια ώρα ένα τέρας.Μοίαζει τόσο οικείος όμως και τόσο απόμακρος λόγω της όψης του.

Όλος ο πόνος της διαφορετικότητας απο το κανόνα, της εξαιρεσης απο τη κανονικότητα που στον εικοστό αιώνα ώθησε το σχεδιασμό για τις πιο αποτρόπαιες γενοκτονίες ενσαρκώνονται στον Ψαλιδοχέρη.Και όμως επιθυμεί να ενταχθεί με τους άλλους ανθρώπους, να τον αγαπήσουν όμως τα ψαλίδια στέκονται εμπόδιο παρόλο που η αγαθή καρδιά είναι τόσο δυσανάλογα τρυφερή σε σχέση με τα άκρα του.

Ακόμα και ο έρωτας:η ελπίδα του να είσαι ζωντανός στη πιο ζοφερή κατάσταση, ο πραγματικός δημιουργός της ζωής είναι στο τέλος κάτι αδιανόητο να συμβεί.

Τουλάχιστον σε αυτό το κόσμο με αυτή τη πραγματικότητα που επιβάλλει τόσο σκληρή που ακόμα και τα ψαλίδια λυγίζουν σαν βούτυρο μπροστά στη κακία και την απανθρωπιά.

Όλοι μας λίγο πολύ πιστεύω αισθανθήκαμε σαν τον Ψαλιδοχέρη μέσα στο κόσμο αλλά ξένοι σε αυτόν, ανθρώπινοι μα για κάποιο λόγο διαφορετικοί, τόσο κοντά στον άλλο που όμως το τρομάξαμε-όσο και αν δεν θέλαμε-με τα δικά μας ψαλίδια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους