Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγες σκέψεις με αφορμή το τελευταίο επεισόδιο του Χιλιοστού. Η σειρά είνα κάτι σαν ένα σύγχρονο δράμα, μια ιστορία που τα έχει όλα: αγωνία, σκαμπανεβάσματα, τρομερούς χαρακτήρες.

Η απόφαση να μην υπάρξει αφηγητής ήταν πολύ σημαντική και λειτουργεί καταπληκτικά για όσους την ξέρουν καλά και ενδιαφέρονται.

Οσοι όμως δεν την ξέρουν, δεν θα την καταλάβουν εύκολα ή και καθόλου.

Δύσκολο δίλημμα, δύσκολο να έχεις και τα δύο, αλλά η επιλογή στέκει και υπηρετείται πλήρως από το μοντάζ που είναι απίστευτο.

Η ουσία του τελευταίου επεισοδίου είναι βέβαια το δημοψήφισμα.

Θυμάμαι πως αναρωτιώμουν τότε: αν δεν θέλει να βγούμε από το ευρώ ο Τσίπρας γιατί κάτι τέτοια καμπάνια για το Οχι; Δεν του έχει περάσει από το μυαλό τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Δεν καταλαβαίνει πως θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες; Και τότε τι; Κι όμως.

Απλά δεν τον ένοιαζε το μετά, δεν σκεφτόταν πιο μακριά.

Αν για κάτι πείστηκα από την σειρά είναι πως ο Τσίπρας ήταν προσηλωμένος άμεσα μόνο στο τώρα: αντιμνημονιακή υστερία για να πάρει την εξουσία και μετά βλέπουμε.

Περήφανη διαπραγμάτευση και αν δεν μας κάτσει βλέπουμε (το λέει ο ίδιος άλλωστε, αν ξέραμε πως θα εξελισσόταν το πράγμα θα παίρναμε άλλες αποφάσεις στην αρχή). Δημοψήφισμα τώρα γιατί δεν μας βγήκε η διαπραγμάτευση και μετά βλέπουμε.

Πάμε κι όπου βγει.

Λέει ο Κοστέλο, "Πως μπορείς να κάνεις καμπάνια για το Οχι και αμέσως μετά να υποκύπτεις στο αντίθετο;" Δεν το πίστευαν πως οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν εννοούσαν τίποτα, πως δεν πίστευαν καν τα ίδια τους τα λόγια, και πως το έκαναν δίχως ίχνος ντροπής.

Τσίπα μηδέν ή όπως λένε και οι αγγλοσάξωνες "This is my opinion, if you don't like it I have another one". Και, κατά κάποιο τρόπο, καλά έκαναν αφού μπορούσαν.

Αλλωστε, ο Τσίπρας κέρδισε τις εκλογές μετά την κωλοτούμπα.

Και ο Τζανακόπουλος μπορεί να λέει σήμερα πως "δεν υπάρχουν οικονονομικές αναγκαιότητες, μόνο συσχετισμοί δύναμης". Ναι ρε μεγάλε, ένα και ένα κάνουν δύο, χρειάστηκε να πάρεις μια χώρα στο λαιμό σου για να το καταλάβεις; Και να το καταλάβεις και λάθος, γιατί οι συσχετισμοί δεν είναι ποτέ άσχετοι από τις οικονομικές αναγκαιότητες.

Δεν τους περνούσε πχ καν από το μυαλό πως οι προηγουμένοι πολιτικοί εκτελούσαν το μνημόνιο γιατί δεν είχαν άλλες επιλογές, πως δεν το έκαναν από μαζοχισμό; Σε ποιό κόσμο ζούσαν (και ζουν); Εντάξει, δεν είχα καλή άποψη για τον Τσίπρα, αλλά τώρα έχω ακόμη χειρότερη, όχι γιατί είναι κακός άνθρωπος ή είχε λάθος ιδέες, αλλά γιατί τέτοια αδιαφορία για τις συνέπειες δύσκολα συναντάς.

Για να το πω διαφορετικά, όλα αυτά είναι δείγματα τεράστιας, μνημειώδους ανευθυνότητας.

Και καλά γνωρίζουμε πως όλοι οι πολιτικοί κοιτάνε το τώρα και όχι το αύριο (και καθόλου το μεθαύριο). Αλλά σε τέτοιο ακραίο βαθμό, μέχρι να θυσιάσεις κάθε σταλιά αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης; Και να φθάνεις να σου πετάει στα μούτρα σου ο άλλος (η πρωθυπουργός της Λιθουανίας εν προκειμένω) "μας κοροιδεύεις, λές ψέμματα σε όλους και στον ίδιο το λαό σου". Από τα υπόλοιπα, κρατάω την σκηνή με τον σκηνοθέτη της ΕΡΤ στην συνέντευξη του Τσίπρα που όρθιος με το κομπολόι στο χέρι επιλέγει τα συνθήματα που θα βγουν γραμμένα στην οθόνη.

Στην υγεία των κορόιδων που λεμε.

Αν μας μείνει πως οι μεγαλύτερες απάτες γίνονται από τους εμπόρους της αξιοπρέπειας θα έχουμε κερδίσει πάμπολλα.

Συνολικά, δεν υπάρχει αμφιβολία πως για άλλη μια φορά σταθήκαμε τυχεροί.

Για παράδειγμα, που φάγαμε πόρτα από τον Πούτιν (γιατί σκέψου να μας είχε κοροιδέψει και αυτός, να μας υποσχόταν ρούβλια και να βγαίναμε από το ευρώ, δεν θέλω ούτε να το σκεφτώ), που ήταν ο Ομπάμα στην Αμερική, που ο Ολάντ είχε καλή σχέση με την Μέρκελ (καλύτερη από ότι η Μέρκελ με τον Σόιμπλε) κλπ κλπ.

Ας δούμε τα καλά όμως.

Τελικά την γλυτώσαμε και τα κουτσοκαταφέραμε, δεν το λες και λίγο αν σκεφτείς που βρισκόμασταν τότε και που θα βρισκόμασταν σήμερα αν είχαμε βγει από το ευρώ.

Και τα λάθη που έγιναν διορθώθηκαν γιατί τόσος κόσμος δούλεψε σκληρά και στοχοπροσηλωμένα για να τα διορθώσει.

Και η Ευρώπη μόνο έτσι προχωράει όπως μας θυμίζει ο (σοφός) Βίζερ, γιατί απλούστατα η ενοποίηση απαιτεί την θυσία ενός τμήματος της εθνικής κυριαρχίας και κανένας κυρίαρχος δεν θυσιάζει κυριαρχία αυτόβουλα.

Ολοι αυτοί οι νέοι θεσμοί που δημιουργήθηκαν δεν θα είχαν δημιουργηθεί διαφορετικά, δεν γινόταν.

Και το γεγονός πως τόσα κράτη με τόσο διαφορετικό προφίλ λειτουργούν μαζί και πως τελικά προχωράνε μαζί, αυτό από μόνο του είναι ένα απίστευτο πολιτισμικό κατόρθωμα.

Η ζωή δεν είναι γραμμική, έχει τα πάνω της και τα κάτω της, σημασία έχει η τάση να εξακολουθεί να δείχνει προς τα πάνω. Και τελικά η κρίση του 2009 δεν αποτέλεσε εξαίρεση σ' αυτό το σχήμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους