Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Κολοσσός της Ρόδου αποτελεί ένα από τα Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου και ένα μνημείο που συνδυάζει την ιστορική πραγματικότητα με τον θρύλο.

Η μελέτη του απαιτεί διαχωρισμό των πραγματικών γεγονότων από τις μεταγενέστερες ρομαντικές υπερβολές.

Η ιστορική πραγματικότητα και η κατασκευή Η ανέγερση του αγάλματος αποφασίστηκε το 304 π.Χ., όταν η Ρόδος άντεξε την εξαιρετικά σκληρή πολιορκία του Δημητρίου του Πολιορκητή. Οι Ρόδιοι, για να τιμήσουν τον προστάτη θεό τους, τον Ήλιο, πούλησαν τον τεράστιο πολιορκητικό εξοπλισμό που άφησε πίσω του ο Δημήτριος και χρηματοδότησαν το έργο.

Ο δημιουργός: Την κατασκευή ανέλαβε ο γλύπτης Χάρης ο Λίνδιος, μαθητής του περίφημου Λύσιππου.

Χρόνος και υλικά: Η κατασκευή διήρκεσε 12 χρόνια (292-280 π.Χ.). Το άγαλμα είχε ύψος περίπου 33 μέτρα.

Εξωτερικά αποτελούνταν από χάλκινες πλάκες, ενώ στο εσωτερικό του υπήρχε ένας βαρύς σιδερένιος σκελετός, ενισχυμένος με ογκόλιθους για σταθερότητα.

Τεχνική ανέγερσης: Ο Χάρης χρησιμοποίησε μια καινοτόμο τεχνική.

Αντί να κατασκευάσει το άγαλμα τμηματικά στο έδαφος και να το συναρμολογήσει, το έχτιζε από κάτω προς τα πάνω.

Καθώς το ύψος αυξανόταν, συσσώρευε χώμα γύρω του, δημιουργώντας έναν τεχνητό λόφο-ράμπα, ώστε οι εργάτες να φτάνουν στα ψηλότερα σημεία.

Με την ολοκλήρωση, το χώμα απομακρύνθηκε.

Καταρρίπτοντας τους μύθους Η εικόνα που έχει επικρατήσει στη σύγχρονη κουλτούρα για τον Κολοσσό περιέχει σημαντικές ανακρίβειες.

Ο μύθος του λιμανιού: Η πιο διάσημη απεικόνιση δείχνει τον Κολοσσό να στέκεται με τα πόδια ανοιχτά πάνω από την είσοδο του λιμανιού (Μανδράκι), με τα πλοία να περνούν από κάτω.

Μηχανικά και στατικά, αυτό ήταν αδύνατο για την εποχή.

Αν είχε κατασκευαστεί έτσι, το βάρος θα κατέρρεε τις βάσεις.

Επιπλέον, αν έπεφτε, θα έκλεινε εντελώς την είσοδο του λιμανιού, κάτι που δεν αναφέρεται σε καμία ιστορική πηγή.

Η πραγματική τοποθεσία: Οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι και ιστορικοί συγκλίνουν στην άποψη ότι το άγαλμα βρισκόταν είτε σε ένα βάθρο κοντά στην είσοδο του λιμανιού, είτε πιο μέσα στην πόλη, πιθανότατα κοντά στον ναό του Ήλιου.

Η πτώση και το τελικό μυστικό Η ζωή του μνημείου ήταν σύντομη.

Το 226 π.Χ., ένας καταστροφικός σεισμός έπληξε τη Ρόδο.

Το άγαλμα έσπασε στο ύψος των γονάτων και κατέρρευσε στη στεριά.

Ο χρησμός: Ο Πτολεμαίος Γ' της Αιγύπτου προσφέρθηκε να καλύψει όλα τα έξοδα για την ανακατασκευή του.

Ωστόσο, οι Ρόδιοι συμβουλεύτηκαν το Μαντείο των Δελφών. Η Πυθία έδωσε χρησμό που υπονοούσε ότι είχαν προσβάλει τον θεό Ήλιο και απαγόρευσε την επανατοποθέτησή του.

Τα ερείπια παρέμειναν στο έδαφος για αιώνες, προσελκύοντας ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο, όπως τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος θαύμαζε το μέγεθος των δακτύλων του αγάλματος.

Η εξαφάνιση: Το τελικό "μυστικό" αφορά την τύχη του χαλκού.

Το 653 μ.Χ., οι Άραβες υπό τον Μωαβία Α' κατέλαβαν τη Ρόδο.

Σύμφωνα με τον χρονογράφο Θεοφάνη τον Ομολογητή, οι κατακτητές τεμάχισαν τον Κολοσσό και πούλησαν τον χαλκό σε έναν Εβραίο έμπορο από την Έδεσσα της Συρίας. Ο θρύλος λέει ότι χρειάστηκαν 900 καμήλες για να μεταφέρουν τα κομμάτια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους