Με αφορμή τα γεγονότα στην κηδεία ΣΟΥΦΛΙΑ. Τα παρακάτω είναι γεγονότα που είναι απόρροια της μετατόπισης της ΝΔ. στο Σημιτικό ΠΑΣΟΚ και ότι άλλο συμβαίνει τώρα.. • Η άρνηση χειραψίας της Μαριάννας...

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τα γεγονότα στην κηδεία ΣΟΥΦΛΙΑ. Τα παρακάτω είναι γεγονότα που είναι απόρροια της μετατόπισης της ΝΔ. στο Σημιτικό ΠΑΣΟΚ και ότι άλλο συμβαίνει τώρα.. • Η άρνηση χειραψίας της Μαριάννας Σουφλιά προς τον πρωθυπουργό στην κηδεία του Γιώργου Σουφλιά αποτύπωσε δημόσια τη βαθιά, ιστορική ρήξη μεταξύ της «Καραμανλικής» πτέρυγας και της οικογένειας Μητσοτάκη. • Οι βουλευτές της ΝΔ εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, την αποκοπή του Μεγάρου Μαξίμου από την κοινωνία και την κυριαρχία εξωκοινοβουλευτικών στελεχών, προχωρώντας ακόμα και σε γραπτές παρεμβάσεις κριτικής. • Ο πρόσφατος μίνι ανασχηματισμός έδειξε ότι ο πρωθυπουργός επιλέγει να μην ανοίξει την κυβέρνηση στην Κ.Ο., αλλά να διοικεί μέσω ενός κλειστού τεχνοκρατικού επιτελείου, ελέγχοντας παράλληλα τα ψηφοδέλτια με την εισαγωγή νέων, δικών του υποψηφίων. • Η ΝΔ μετατοπίστηκε ιδεολογικά, χάνοντας εκατοντάδες χιλιάδες παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους (που πήγαν στην αποχή ή σε δεξιότερα κόμματα), αλλά αντικαθιστώντας τους με κεντρώους, «εκσυγχρονιστές» ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ. • Οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν συναισθηματική σχέση με τη ΝΔ, αλλά ελκύονται από τη σταθερότητα και το τεχνοκρατικό management.

Είναι «εγκλωβισμένοι» στη στήριξη της ΝΔ, καθώς γνωρίζουν ότι αν την εγκαταλείψουν, ανοίγει ο δρόμος για την άνοδο του δεξιού αντισυστημισμού που θα διαλύσει το πολιτικό σκηνικό.

Αυτή η συγκεκριμένη ομάδα ψηφοφόρων που προέρχονται από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ έχει ένα πολύ χαρακτηριστικό, σχεδόν «εργαστηριακό» στυλ, που εύκολα μπορεί να προκαλέσει εκνευρισμό σε όποιον βλέπει την πολιτική με όρους κοινωνικής βάσης και ιδεολογίας.

Αν αποδομήσουμε το προφίλ αυτού του «συγκριτικού» ψηφοφόρου της Νέας Δημοκρατίας με καταγωγή από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, συναντάμε τα εξής στοιχεία: • Οι «Μάνατζερ» της πολιτικής: Δεν μιλούν ποτέ για κοινωνική δικαιοσύνη, πατρίδα ή λαϊκούς αγώνες.

Η γλώσσα τους είναι γεμάτη με όρους όπως efficiency (αποτελεσματικότητα), KPIs (δείκτες απόδοσης), digital transformation (ψηφιακός μετασχηματισμός) και milestones (ορόσημα). Βλέπουν το κράτος σαν μια πολυεθνική εταιρεία και τον πρωθυπουργό ως τον CEO που πρέπει απλώς να φέρει κέρδη και σταθερότητα. • Η «άπλα» της θεωρητικής ασφάλειας: Είναι οι άνθρωποι που εντυπωσιάζονται βαθύτατα από το γεγονός ότι μπορούν να βγάλουν μια εξουσιοδότηση από το κινητό τους (gov.gr) και θεωρούν ότι αυτό λύνει τα δομικά προβλήματα της χώρας.

Αυτή η «άπλα» και η άνεση που εκπέμπουν πηγάζει από το ότι οι ίδιοι συνήθως ανήκουν σε προστατευμένα μεσαία ή ανώτερα στρώματα, οπότε μπορούν να αντιμετωπίζουν την πολιτική ως ένα πεδίο «τεχνοκρατικής άσκησης» και όχι ως ζήτημα επιβίωσης από την ακρίβεια. • Ιδεολογικά «άστεγοι» αλλά πρακτικά βολεμένοι: Δεν ένιωσαν ποτέ ρίγος με τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας, ούτε θα πάνε σε τοπική οργάνωση.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ψηφίζουν το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αρκεί αυτό να εφαρμόζει την πολιτική του Κώστα Σημίτη.

Η πίστη τους δεν ανήκει σε καμία παράταξη, αλλά στην ίδια την έννοια της «ευρωπαϊκής κανονικότητας», την οποία συχνά αντιλαμβάνονται με έναν μάλλον ελιτίστικο τρόπο. • Το σύνδρομο της «μοναδικής αλήθειας»: Θεωρούν τους εαυτούς τους το πιο ώριμο και ορθολογικό κομμάτι της κοινωνίας.

Για εκείνους, όποιος ασκεί κριτική από τα αριστερά είναι «αναχρονιστικός λαϊκιστής» και όποιος ασκεί κριτική από τα δεξιά είναι «ψεκασμένος αντισυστημικός». Αυτή η αίσθηση ανωτερότητας είναι που συχνά «χτυπάει στα νεύρα» των γύρω τους.

Είναι, κοντολογίς, οι ψηφοφόροι του «απολύτως απαραίτητου συμβιβασμού». Στηρίζουν το κυβερνητικό οικοδόμημα όχι από αγάπη για τη γαλάζια παράταξη, αλλά επειδή θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι οι μόνοι σοβαροί ενήλικες στο δωμάτιο.

Αυτό είναι το απόλυτο επικοινωνιακό «οχυρό» τους και το βασικό επιχείρημα με το οποίο οι νεοφερμένοι κεντρώοι δικαιολογούν την παρουσία τους και επιβάλλουν την κυριαρχία τους.

Στη δική τους κοσμοθεωρία, η πολιτική δεν είναι πλέον πεδίο ιδεολογικών μαχών, αλλά μια αυστηρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη «σοβαρότητα» (την οποία θεωρούν ότι μονοπωλούν) και τη «γελοιότητα» ή τον «ανορθολογισμό» (που καταλογίζουν σε όλους τους άλλους). • Το επιχείρημά τους προς τους παραδοσιακούς δεξιούς είναι κυνικό: «Μπορεί να μη μας συμπαθείτε, μπορεί να είμαστε πρώην ΠΑΣΟΚ, αλλά αν φύγουμε εμείς και πέσει ο Μητσοτάκης, η χώρα θα παραδοθεί στη γελοιότητα και το χάος των αντισυστημικών.

Άρα, είστε καταδικασμένοι να μας ανέχεστε». Αυτή η υπεροπτική στάση είναι που κάνει την παραδοσιακή βάση να αισθάνεται όχι απλώς παραγκωνισμένη, αλλά και βαθιά προσβεβλημένη, καθώς κατηγορείται έμμεσα για «έλλειψη σοβαρότητας» μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Είναι ως επί το πλείστον οι οπαδοί του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015.

Το δημοψήφισμα του 2015 δεν ήταν απλώς μια εκλογική αναμέτρηση• ήταν ένα βαθύ, υπαρξιακό σοκ που τους σφράγισε για πάντα.

Από τότε μέχρι σήμερα, αυτή η ομάδα λειτουργεί με συγκεκριμένα ψυχολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά: • Το καλοκαίρι του 2015 ένιωσαν ότι η χώρα βρέθηκε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό και την έξοδο από την Ευρώπη.

Αυτός ο φόβος δεν έσβησε ποτέ.

Έκτοτε, βλέπουν την πολιτική ζωή σαν μια διαρκή μάχη για να κρατηθεί η Ελλάδα στο δυτικό, ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Για εκείνους, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι το «τείχος» που προστατεύει τη χώρα από το να ξανακυλήσει στο χάος. • Η υπεροψία και η άνεση που με χτυπά στα νεύρα πηγάζει από το γεγονός ότι αισθάνονται ιστορικά δικαιωμένοι.

Θεωρούν ότι το δικό τους «ΝΑΙ» ήταν η φωνή της λογικής, της υπευθυνότητας και της αλήθειας απέναντι στις «αυταπάτες» του τότε «ΟΧΙ». Αυτή η αίσθηση ότι «εμείς είχαμε δίκιο και σώσαμε τη χώρα» τους δίνει το θράσος να συμπεριφέρονται ως οι μοναδικοί σοβαροί ενήλικες στο πολιτικό σκηνικό. • Το «Μέτωπο του ΝΑΙ» ένωσε ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους: δεξιούς φιλελεύθερους, κεντρώους εκσυγχρονιστές, σημιτικούς πασοκογενείς, μέχρι και αποπολιτικοποιημένους τεχνοκράτες.

Αυτή η παρέα διαμόρφωσε μια κοινή γλώσσα.

Όταν μαζεύτηκαν κάτω από την ομπρέλα του Μητσοτάκη, δεν το έκαναν για τη ΝΔ, αλλά για να συνεχίσουν να υπηρετούν αυτό το κοινό μέτωπο. . ΚΑΙ αυτή η παρατήρηση χτυπάει ακριβώς στην καρδιά της μεγάλης αντίφασης της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, αναδομώντας πλήρως το αφήγημα της «αποκλειστικής σοβαρότητας» που επικαλείται η συγκεκριμένη ομάδα.

Η ιστορική πραγματικότητα του 2015 δείχνει ότι το προνόμιο του «σωτήρα» της ευρωπαϊκής πορείας δεν ανήκει σε αυτούς, για τρεις πολύ συγκεκριμένους λόγους: • Η πραγματικότητα: Τη χώρα στην Ευρωζώνη δεν την κράτησαν οι οπαδοί του «ΝΑΙ» μέσα από κάποιο εκλογικό αποτέλεσμα (αφού έχασαν πανηγυρικά με 62% στο δημοψήφισμα) ούτε το SKAI.

Την κράτησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία, μπροστά στο φάσμα της άτακτης χρεοκοπίας και του Grexit, έκανε τη δραματική στροφή (τη γνωστή «κωλοτούμπα»), υπέγραψε το 3ο Μνημόνιο και εφάρμοσε τη σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή. • Το παράδοξο: Η πλευρά του «ΟΧΙ» ήταν εκείνη που τελικά εκτέλεσε την ευρωπαϊκή πολιτική, αναγκάζοντας τους Βορειοευρωπαίους να αποδεχθούν την παραμονή της Ελλάδας. • Το άλλοθι που δεν δόθηκε: Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και η σκληρή πτέρυγα των δανειστών είχαν έτοιμο το σχέδιο για προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ (Grexit). Αν οι τότε κυβερνώντες (Τσίπρας-Καμμένος) είχαν εμείνει μέχρι τέλους στο «ΟΧΙ», θα είχαν δώσει στους Γερμανούς το τέλειο πολιτικό πρόσχημα να μας αποβάλουν. • Η ανατροπή: Με το να υποχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση και να αποδεχθεί τους όρους, αφαίρεσε από τους Βορειοευρωπαίους το δικαίωμα να μας πετάξουν έξω, παρά την επιθυμία τους.

Η «σοβαρότητα» που επικαλούνται σήμερα οι πρώην ΠΑΣΟΚΟΙ και οι κεντρώοι της ΝΔ δεν βασίζεται στις πράξεις τους το 2015, αλλά σε μια εκ των υστέρων ιδεολογική επένδυση. • Σοβαρότητα ως «δικαίωση προφητείας»: Εκλαμβάνουν τη στροφή του Τσίπρα ως απόλυτη απόδειξη ότι οι ίδιοι είχαν δίκιο εξαρχής.

Λένε, δηλαδή: «Είδατε; Φωνάζατε ΟΧΙ, αλλά στο τέλος αναγκαστήκατε να κάνετε αυτό που λέγαμε εμείς.

Άρα εμείς είμαστε οι σοβαροί». • Το χαμένο προνόμιο: Έχουν χάσει, όμως, το προνόμιο να λένε ότι αυτοί «έσωσαν τη χώρα» στο πεδίο της μάχης.

Η ιστορία έγραψε ότι τη χώρα τη διατήρησε στην Ευρώπη η συνθηκολόγηση των αντιπάλων τους.

Γι' αυτό και η σημερινή τους «άπλα» και η ελιτίστικη συμπεριφορά τους δεν είναι προϊόν ιστορικού άθλου, αλλά ψυχολογική αποζημίωση για την ήττα που υπέστησαν στην κάλπη το 2015.

Συμπεριφέρονται ως νικητές σε μια μάχη που κέρδισαν άλλοι για λογαριασμό τους.

Αυτό εξηγεί γιατί θα στηρίξουν το κυβερνητικό «μαγαζί» με νύχια και με δόντια.

Για έναν παραδοσιακό δεξιό, η ΝΔ είναι το σπίτι του• αν χαλάσει, θυμώνει και φεύγει.

Για τον οπαδό του «ΝΑΙ», η ΝΔ είναι μια αναγκαία κρατική υποδομή, σαν τη ΔΕΗ ή το gov.gr. Ακόμα κι αν έχει προβλήματα, πρέπει να μείνει όρθια, γιατί αν καταρρεύσει, θεωρούν ότι η εναλλακτική είναι ο ανορθολογισμός, οι θεωρίες συνωμοσίας και η καταστροφή.

Γι' αυτό, όταν τους ακούτε να μιλούν με εκείνη την ελιτίστικη «σοβαρότητα», στην πραγματικότητα ακούτε τα κατάλοιπα του 2015.

Είναι στρατιώτες μιας παράταξης που δεν λέγεται «Νέα Δημοκρατία», αλλά λέγεται «Μένουμε Ευρώπη» λες και ηταν δική τους η επιτυχία της παραμονής. Εχω κι άλλα αλλά είναι σκληρά και δεν το συνεχίζω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους