Ο Χερουβικός ύμνος. Χορός Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες, και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες, πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν, ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Χερουβικός ύμνος. Χορός Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες, και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες, πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν, ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι, ταις αγγελικαίς αοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Αλληλούϊα. Ιερεύς Ουδείς άξιος των συνδεδεμένων ταις σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς προσέρχεσθαι ή προσεγγίζειν ή λειτουργείν σοι, Βασιλεύ της δόξης· το γαρ διακονείν σοι μέγα και φοβερόν και αυταίς ταις επουρανίαις δυνάμεσιν.

Αλλ όμως, δια την άφατον και αμέτρητόν σου φιλανθρωπίαν, ατρέπτως και αναλλοιώτως γέγονας άνθρωπος και αρχιερεύς ημών εχρημάτισας και της λειτουργικής ταύτης και αναιμάκτου θυσίας την ιερουργίαν παρέδωκας ημίν, ως Δεσπότης των απάντων.

Συ γαρ μόνος, Κύριε ο Θεός ημών, δεσπόζεις των επουρανίων και των επιγείων, ο επί θρόνου χερουβικού εποχούμενος, ο των Σεραφείμ Κύριος και βασιλεύς του Ισραήλ, ο μόνος άγιος και εν αγίοις αναπαυόμενος.

Σε τοίνυν δυσωπώ τον μόνον αγαθόν και ευήκοον· επίβλεψον επ εμέ τον αμαρτωλόν και αχρείον δούλόν σου, και καθάρισόν μου την ψυχήν και την καρδίαν από συνειδήσεως πονηράς· και ικάνωσόν με τη δυνάμει του Αγίου σου Πνεύματος, ενδεδυμένον την της ιερατείας χάριν, παραστήναι τη αγία σου ταύτη τραπέζη και ιερουργήσαι το άγιον και άχραντον σώμά σου και το τίμιον αίμα.

Σοί γαρ προσέρχομαι κλίνας τον εμαυτού αυχένα και δέομαί σου· μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ εμού, μηδέ αποδοκιμάσης με εκ παίδων σου, αλλ αξίωσον προσενεχθήναί σοι υπ εμού του αμαρτωλού και αναξίου δούλου σου τα δώρα ταύτα.

Συ γαρ ει ο προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος, Χριστέ ο Θεός ημών, και σοί την δόξαν αναπέμπομεν, συν τω ανάρχω σου Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Νίψομαι εν αθώοις τας χείράς μου και κυκλώσω το θυσιαστήριόν σου, Κύριε, του ακούσαί με φωνής αινέσεώς σου και διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου· Κύριε, ηγάπησα ευπρέπειαν οίκου σου και τόπον σκηνώματος δόξης σου.

Μη συναπολέσης μετά ασεβών την ψυχήν μου και μετά ανδρών αιμάτων την ζωήν μου, ων εν χερσίν αι ανομίαι· η δεξιά αυτών επλήσθη δώρων, εγώ δε εν ακακία μου επορεύθην· λύτρωσαί με, Κύριε, και ελέησόν με. Ο πούς μου έστη εν ευθύτητι, εν εκκλησίαις ευλογήσω, Κύριε.

Αδελφοί, συγχωρήσατέ μοι τω αμαρτωλώ.

Τοις μισούσι και τοις αγαπώσιν ημάς συγχώρησον, Κύριε. Ο Θεός, ο Θεός ημών, ο τον ουράνιον άρτον, την τροφήν του παντός κόσμου, τον Κύριον ημών και Θεόν Ιησούν Χριστόν, εξαποστείλας σωτήρα και λυτρωτήν και ευεργέτην, ευλογούντα και αγιάζοντα ημάς· αυτός ευλόγησον την πρόθεσιν ταύτην και πρόσδεξαι αυτήν εις το υπερουράνιόν σου θυσιαστήριον· μνημόνευσον, ως αγαθός και φιλάνθρωπος, των προσενεγκόντων και δι ους προσήγαγον και ημάς ακατακρίτους διαφύλαξον εν τη ιερουργία των θείων σου μυστηρίων.

Ότι ηγίασται και δεδόξασται το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν. * Δεν κοινωνούμε κάθε Κυριακή επειδή είμαστε άξιοι… Αν ήταν έτσι, τότε οι Εκκλησίες θα έμεναν άδειες και το Άγιο Ποτήριο δεν θα τολμούσε κανείς να το πλησιάσει.

Γιατί ποιος άνθρωπος μπορεί να σταθεί μπροστά στον Θεό και να πει πως είναι καθαρός; Ποιος μπορεί να πει πως δεν έπεσε ποτέ, πως δεν λύγισε, πως δεν αμάρτησε, πως δεν πλήγωσε ή πως δεν πληγώθηκε; Η Θεία Κοινωνία δεν είναι αμοιβή των τελείων.

Δεν είναι μετάλλιο αρετής.

Δεν είναι δικαίωμα εκείνων που θεωρούν τον εαυτό τους “καλό”. Η Θεία Κοινωνία είναι έλεος Θεού.

Είναι το άγγιγμα του Χριστού πάνω στην κουρασμένη ψυχή του ανθρώπου.

Είναι δύναμη για εκείνον που παλεύει καθημερινά.

Είναι φως για εκείνον που χάθηκε μέσα στο σκοτάδι.

Είναι ελπίδα για τον απογοητευμένο.

Είναι στήριγμα για εκείνον που λυγίζει. Ο Χριστός γνώριζε πολύ καλά πως είμαστε αδύναμοι.

Γνώριζε τις πτώσεις μας, τους λογισμούς μας, τις πληγές μας, τα λάθη μας, τις στιγμές που Τον ξεχνούμε.

Κι όμως… δεν έκλεισε ποτέ την αγκαλιά Του.

Αντίθετα, συνεχίζει να μας καλεί: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Δεν λέει: «Ελάτε μόνο όσοι είστε άγιοι». Δεν λέει: «Ελάτε μόνο όσοι δεν έχετε αμαρτίες». Μας καλεί όλους.

Τους κουρασμένους.

Τους πονεμένους.

Τους πληγωμένους.

Τους ανθρώπους που πέφτουν, αλλά δεν σταματούν να μετανοούν και να σηκώνονται ξανά.

Γι’ αυτό, όταν αισθάνεσαι ανάξιος, μην απομακρύνεσαι από τον Χριστό.

Η αναξιότητα που συνοδεύεται από ταπείνωση φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στον Θεό από την ψεύτικη “αξιότητα” που γεννά υπερηφάνεια.

Να φοβάσαι περισσότερο όχι όταν νιώθεις αμαρτωλός… αλλά όταν πάψεις να αισθάνεσαι την ανάγκη του Θεού.

Γιατί τότε η καρδιά σκληραίνει. Η Θεία Κοινωνία είναι το φάρμακο της αθανασίας.

Είναι η παρουσία του ίδιου του Χριστού μέσα μας.

Είναι η στιγμή που ο ουρανός αγγίζει τη γη και ο άνθρωπος ενώνεται με τον Δημιουργό του.

Και κάθε φορά που πλησιάζουμε με μετάνοια, με δάκρυ, με ταπείνωση, με πίστη, ο Χριστός δεν βλέπει μόνο τις αμαρτίες μας… Βλέπει και τον αγώνα μας.

Βλέπει την προσπάθειά μας.

Βλέπει την επιθυμία μας να σωθούμε.

Και τότε, σιγά σιγά, η Χάρη Του αρχίζει να αλλάζει την καρδιά.

Να μαλακώνει την ψυχή.

Να θεραπεύει πληγές.

Να δίνει ειρήνη.

Να φωτίζει τον νου.

Να κάνει τον άνθρωπο λίγο περισσότερο άνθρωπο και λίγο πιο κοντά στον Θεό.

Γι’ αυτό δεν κοινωνούμε επειδή είμαστε άξιοι.

Κοινωνούμε για να μπορέσουμε, με το έλεος και τη Χάρη του Θεού, κάποτε να γίνουμε.» † Πάτερ Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους