Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μικρά αποσπάσματα από «Μεγάλες Προσδοκίες»… Του Τσαρλς Ντίκενς, απ' τους μεγαλύτερους βρετανούς συγγραφείς, που πέθανε σαν σήμερα το 1870 «Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές.

Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή.

Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας.

Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα.» «Ειλικρινά, ποτέ δεν υπάρχει λόγος να μας πιάνει ντροπή για τα δάκρυα μας… Είναι η βροχή πάνω στη σκόνη που σηκώνεται απ’ το χώμα της σκληρής καρδιάς μας και μας θολώνει τα μάτια… Όλοι οι άλλοι απατεώνες της υφηλίου δεν είναι τίποτα μπροστά στον άνθρωπο που πάει να εξαπατήσει τον ίδιο του τον εαυτό… Μ’ άλλα λόγια, ήμουν πολύ δειλός για να κάνω ό,τι ήξερα πως ήταν σωστό, όπως είχα φανεί πολύ δειλός για να μην κάνω ό,τι ήξερα πως ήταν λάθος… Την υιοθέτησα για ν’ αγαπηθεί.

Την ανέθρεψα και τη μόρφωσα για ν’ αγαπηθεί.

Την έκανα ό,τι είναι, για ν’ αγαπηθεί.

Αγάπησέ την!» «Και αφού μπόρεσες να μου το πεις και τότε, δε θα διστάσεις να μου το πεις και τώρα- τώρα που η δυστυχία υπήρξε η πιο αποδοτική μαθητεία μου κι έχω διδαχθεί να καταλαβαίνω τί ήταν η καρδιά σου.

Έχω λυγίσει και έχω τσακίσει αλλά- ελπίζω- έχω γίνει καλύτερη πια.

Ας είσαι μαζί μου τόσο διακριτικός και τόσο καλός όσο ήσουν κι ας μου πεις πως είμαστε φίλοι! 'Είμαστε φίλοι' πήρα το χέρι της στο δικό μου και απομακρυνθήκαμε από το ερειπωμένο μέρος κι όπως σηκωνότανε η πρωινή καταχνιά, χρόνια πριν, έτσι και τώρα, η βραδινή καταχνιά σηκωνότανε.

Και σ' όλη την ανοικτή απέραντη έκταση που μου έδειχνε, δεν έβλεπα πια πουθενά σκιά άλλου χωρισμού μας.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους