Ενάντια στον πόλεμο και τη συνενοχή των πανεπιστημίων μας Τα χρόνια από το 2022 κι έπειτα έχουν χαρακτηριστεί από διαδοχικές κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος, κρίσεις που κάνουν τον πόλεμο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έτσι παρατηρούμε τα πολεμικά μέτωπα να αυξάνονται διαρκώς, με την κατάσταση διαρκώς να κλιμακώνεται.

Σε αυτή τη συνθήκη ο δυτικός καπιταλισμός στρέφεται όλο και περισσότερο προς την πολεμική οικονομία, δίνοντας πακτωλούς χρημάτων στην πολεμική βιομηχανία και τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, τη στιγμή που προσπαθεί να εξαφανίσει τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα σε ότι αφορά την κάλυψη των κοινωνικών και ταξικών μας αναγκών.

Ο πόλεμος βρίσκεται για μια ακόμη φορά στο κάτωφλι Ευρώπης.

Πέρα από τα τρισεκατομύρια που έχουν δρομολογηθεί να επενδυθούν τα επόμενα χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση(πχ reArm Europe), χαρακτηριστικές είναι και οι δηλώσεις εγχώριων ή ευρωπαίων αξιωματούχων οι οποίες εν ολίγοις μας προετοιμάζουν να γίνουμε κρέας στα κανόνια του κεφαλαίου, αλλά και οι αλλαγές στη δομή του στρατεύματος, η εθελοντική στράτευση των γυναικών και η αύξηση της δυσκολίας απαλλαγής από την στρατιωτική θητεία.

Μέσα σε όλα αυτά το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο δεν είναι θύμα αλλά αντίθετα προωθεί τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα στην περιοχή και προσπαθεί, με διάφορα μέσα, να αναβαθμίσει την θέση του και να παρουσιαστεί ως πυλώνας σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της ανατολικής μεσογείου, την στιγμή που στέλνει πυραύλους στην Σαουδική Αραβία, για να προστατεύσει πετρελαιοπηγές που συνεργάζονται με το ντόπιο κεφάλαιο.

Φυσικά όλα αυτά σε βάρος της εργατικής τάξης που βλέπει σε εγχώριο επίπεδο τα εργατικά δυστυχήματα να αυξάνονται, την αγοραστική της δύναμη να μειώνεται και το 13ωρο να περνάει με τις αντιδράσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών να είναι στην καλύτερη ανεπαρκής.

Φυσικά η στροφή αυτή στην πολεμική προετοιμασία δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστα τα πανεπιστήμια μας.

Εξ άλλου μέσω της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστημίου, οι σχολές μας διαπλέκονται όλο και βαθύτερα με την αγορά, όχι φυσικά προς όφελος των αναγκών μας, αλλά προς όφελος των επιχειρήσεων.

Έτσι είναι φυσικό επόμενο στην περίοδο πολεμικής προετοιμασίας που διανύουμε, ότι το πανεπιστήμιο, ακολουθώντας πιστά τις προσταγές του κράτους και του κεφαλαίου, στρέφεται προς την έρευνα για τον πόλεμο.

Ενδεικτικό προς αυτό είναι τα δεκάδες ερευνητικά σε πανεπιστήμια της χώρας που γίνονται σε συνεργασία με το Ισραήλ, την ελληνική αστυνομία, τον στρατό, αλλά και η προσπάθεια αλλαγής του εσωτερικού κανονισμού του ΕΜΠ, ώστε να σταματήσουν τα όποια εμπόδια για απευθείας ανάληψη ερευνητικών από το ΝΑΤΟ.

Χαρακτηριστική είναι επίσης η ίδρυση του ελληνικού κέντρου άμυντικής καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), το οποίο έχει ως διακυρηγμένο στόχο “την ανάπτυξη τεχνολογιών διττής χρήσης οι οποίες έχουν πολλαπλασιαστική ισχύ και μπορούν να αξιοποιηθούν τόσο για αμυντική όσο και για εμπορική χρήση.

Οι τεχνολογικοί τομείς ενδιαφέροντος του ΕΛΚΑΚ (ελληνικό κέντρο αμυντικής καινοτομίας) αντανακλούν το τεχνολογικό φάσμα των επιχειρησιακών απαιτήσεων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, και της Πολιτικής Προστασίας.” Με άλλα λόγια σκοπός του ΕΛΚΑΚ είναι να πάρει τους πακτωλούς χρημάτων της ΕΕ και να παράξει τεχνολογίες οι οποίες από τη μία θα βοηθήσουν ιδιώτες να παράξουν κέρδος μέσω της εμπορικής χρήσης, παράγοντας ταυτόχρονα πολεμική έρευνα η οποία θα χρησιμοποιηθεί για να δολοφονήσει τα ταξικά μας αδέρφια παγκοσμίως, πάντα εις βάρων των κοινωνικών και ταξικών αναγκών.

Την ίδια στιγμή, με σκοπό τόσο την ευρύτερη καταστολή των κινημάτων, όσο και την περιφρούρηση των επιχειρήσεων και των πολεμικών ερευνητικών παρατηρούμε την καταστολή εντός ασύλου να οξύνεται όλο και παραπάνω, με παράδειγμα τις 38 συλλήψεις για προβολή ταινίας στο ΑΠΘ, την εκκένωση της κατάληψης της αρχιτεκτονικής, και την πειθαρχική δίωξη των εμπλεκόμενων, την οποία το κίνημα κατάφερε να μπλοκάρει, αλλά και τις εξαγγελίες για ελεγχόμενη είσοδο σε όλα τα πανεπιστήμια.

Επί της ουσίας όσο αυξάνεται η διαπλοκή του πανεπιστημίου με το κεφάλαιο, αλλά και όσο το ίδιο το πανεπιστήμιο λειτουργεί με όρους επιχείρησης, και μάλιστα σε περίοδο πολεμικής οικονομίας, τόσο θα οξύνεται η καταστολή, ειδικά σε μια συνθήκη που το φοιτητικό κίνημα δυσκολεύεται να απαντήσει στις εντεινόμενες επιθέσεις.

Απέναντι στην πολεμική προετοιμασία, στη γενοκτονία και στη συνενοχή των πανεπιστημίων έχει αναπτυχθεί ένα παγκόσμιο κίνημα το οποίο με πολύμορφες δράσεις, από σαμποτάζ μέχρι απεργίες και καταλήψεις, προσπαθεί έμπρακτα να αντισταθεί.

Προς αυτή την κατεύθυνση απαιτείται ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα και στη χώρα μας, ένα κίνημα που θα ενώσει την εργατική τάξη με το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα και θα χτυπήσει ουσιαστικά και υλικά την πολεμική προετοιμασία.

Στις σχολές απαιτείται να γίνουν αντιπολεμικές δράσεις που θα στοχεύσουν και θα σαμποτάρουν τα πολεμικά ερευνητικά, αλλά και οργανισμούς όπως ο ΕΛΚΑΚ, το ΙΔΙΣ, ο ΕΛΚΕ (που διαχειρίζεται τα κονδύλια της έρευνας). Μια τέτοια κίνηση περνάει μέσα και από το δυνάμωμα του ελυεθριακού, μαχητικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ήταν η αναρχοσυνδικαλιστική CGT της Ισπανίας εξ’ άλλου που έκανε την πρώτη αντιπολεμική απεργία για την Παλαιστίνη και μέχρι σήμερα το διεθνές ελευθεριακό κίνημα έχει πρωτοστατήσει σε όλες τις μαζικές αντιπολεμικές κινήσεις παγκοσμίως, όπως οι μαζικές συγκρούσεις στην Ιταλία ενάντια στην συνενοχή του Ιταλικού κράτους στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και οι διεθνείς αντιπολεμικές απεργίες. ΜΕ ΣΑΜΠΟΤΑΖ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ- ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΑ ΠΛΗΤΩΜΕΝΩΝ ΦΟΙΤΗ(ΡΙ)ΩΝ Φοιτητικό Τμήμα Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε (Link στα σχόλια)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους