Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Διακαής Πόθος του Υποψηφίου Βουλευτή και η Αυλή των " Αρίστων " αλλά χρησιμων πρόθυμων Έχουμε γνωρίσει πολλούς τέτοιους.

Τόσους πολλούς, που σχεδόν μπορούμε να προβλέψουμε το έργο από την πρώτη τους εμφάνιση.

Την περίοδο που ζητούν την ψήφο μας μιλούν για αξίες, ιδανικά, κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια και προσφορά.

Λίγο αργότερα, όμως, αρχίζει να ξεπροβάλλει η πραγματική τους αγωνία: όχι πώς θα υπηρετήσουν την κοινωνία, αλλά πώς θα υπηρετήσει η κοινωνία τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Γύρω τους βρίσκεται πάντα η γνωστή αυλή.

Άνθρωποι που ανακαλύπτουν ξαφνικά χαρίσματα ηγεσίας στον εκλεκτό τους, που βλέπουν οράματα εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν την πραγματικότητα και που χειροκροτούν με τέτοιο ενθουσιασμό ώστε θα νόμιζε κανείς πως παρακολουθούν ιστορικές στιγμές και όχι τις ίδιες επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φιλόδοξοι πολιτικοί.

Είναι και το οικοσύστημα που χτίζεται γύρω τους.

Ένα σύστημα προσωπικών σχέσεων, αλληλοεξυπηρετήσεων και εξαρτήσεων, όπου η κριτική θεωρείται προδοσία, η διαφωνία εχθρική πράξη και η αφοσίωση ανταμείβεται συχνά περισσότερο από την αξία, τη γνώση και την ικανότητα.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που έδωσαν την εντύπωση ότι αντιμετώπισαν την πολιτική ως επάγγελμα επιβίωσης και όχι ως λειτούργημα προσφοράς.

Άνθρωποι που πέρασαν σχεδόν ολόκληρη τη ζωή τους μέσα σε κομματικούς μηχανισμούς, χωρίς να δοκιμαστούν ουσιαστικά στην πραγματική οικονομία, στην παραγωγή, στην επιχειρηματικότητα ή στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά η κοινωνική πλειοψηφία.

Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο έργο να επιδείξουν στην κοινωνία, χωρίς ουσιαστική προσφορά που να δικαιολογεί τη δημόσια προβολή τους, κατάφεραν να επιβιώνουν χάρη στην ικανότητά τους να κινούνται μέσα στους διαδρόμους της εξουσίας.

Να γνωρίζουν τους κατάλληλους ανθρώπους, να βρίσκονται την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο γραφείο και να μετακινούνται από πολιτικό σχηματισμό σε πολιτικό σχηματισμό ανάλογα με τις προσωπικές τους επιδιώξεις και τις προοπτικές πολιτικής τους επιβίωσης.

Χθες υπερασπίζονταν με πάθος μια ιδεολογία.

Σήμερα ανακαλύπτουν μια άλλη.

Αύριο ίσως μια τρίτη.

Όχι επειδή άλλαξαν οι ιδέες τους, αλλά επειδή άλλαξαν οι συσχετισμοί.

Οι αρχές γίνονται συχνά ευέλικτες όταν συγκρούονται με τις φιλοδοξίες.

Και η πολιτική μετατρέπεται από χώρο προσφοράς σε διαρκές παιχνίδι προσωπικής επιβίωσης.

Κάπως έτσι εξαπατηθήκαμε πολλές φορές.

Από μεγάλα λόγια, από εύκολες υποσχέσεις, από ανθρώπους που εμφανίστηκαν ως φορείς ανανέωσης και κατέληξαν να αναπαράγουν τις ίδιες παλιές νοοτροπίες.

Από πολιτικούς που ζητούσαν να τους εμπιστευτούμε το μέλλον, ενώ αδυνατούσαν να πείσουν για το παρόν τους.

Όμως οι εποχές αλλάζουν.

Οι πολίτες μπορεί να συγχωρούν, αλλά δεν ξεχνούν εύκολα.

Η εικόνα δεν αρκεί πια.

Τα συνθήματα δεν αρκούν.

Οι φωτογραφίες, τα βίντεο, οι δημόσιες σχέσεις και οι επικοινωνιακές παραστάσεις έχουν όλο και μικρότερη διάρκεια ζωής.

Αυτό που λείπει και αυτό που αναζητά πλέον η κοινωνία δεν είναι ένας ακόμη επικοινωνιακά επιτυχημένος υποψήφιος.

Είναι η αξιοκρατία, δηλαδή η ανάδειξη ανθρώπων που ξεχωρίζουν για το έργο, τη γνώση και την προσφορά τους και όχι για τις γνωριμίες ή την κομματική τους δικτύωση.

Είναι η ανιδιοτέλεια, η διάθεση να υπηρετήσεις μια θέση χωρίς να τη θεωρείς σκαλοπάτι προσωπικής ανέλιξης ή επένδυση για το πολιτικό σου μέλλον.

Είναι οι πραγματικές ικανότητες, η δυνατότητα να λύνεις προβλήματα, να αναλαμβάνεις ευθύνες, να παράγεις αποτέλεσμα και να λογοδοτείς γι’ αυτό.

Και είναι η ενσυναίσθηση, η ικανότητα να κατανοείς την αγωνία του πολίτη, να ακούς χωρίς αλαζονεία, να βλέπεις πίσω από τους αριθμούς τους ανθρώπους και να θυμάσαι ότι η πολιτική αφορά ζωές και όχι στατιστικές.

Γιατί η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλους επαγγελματίες της πολιτικής.

Δεν χρειάζεται άλλους ανθρώπους που ξέρουν μόνο να διαχειρίζονται μηχανισμούς, ισορροπίες και εσωκομματικές αυλές.

Χρειάζεται ανθρώπους που έχουν αποδείξει την αξία τους με το έργο τους, που γνωρίζουν τι σημαίνει ευθύνη, εργασία, δημιουργία και λογοδοσία.

Και κυρίως, δεν έχουμε ανάγκη από νέους «Μαυρογιαλούρους». Δεν έχουμε ανάγκη από πρωταγωνιστές που, για λίγα λεπτά δημοσιότητας και μερικούς τίτλους στα μέσα ενημέρωσης, επιχειρούν να γυρίσουν ένα σύγχρονο ριμέικ της γνωστής ταινίας.

Μόνο που αυτή τη φορά η εικόνα είναι έγχρωμη, τα κινητά τελευταίας τεχνολογίας και τα βίντεο υψηλής ανάλυσης, ενώ οι μέθοδοι παραμένουν οι ίδιες παλιές, ξεθωριασμένες και ασπρόμαυρες.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ζητούμενο να μην είναι μόνο ποιοι θα είναι υποψήφιοι, αλλά ποιοι θα καταφέρουν να πείσουν τους πολίτες να επιστρέψουν στην κάλπη.

Γιατί η απογοήτευση, η δυσπιστία και η αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι» δεν γεννήθηκαν τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα ετών διαψεύσεων, υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν και συμπεριφορών που απομάκρυναν τους πολίτες από τη συμμετοχή στα κοινά.

Ο κόσμος δεν ζητά θαύματα.

Ζητά λόγους για να πιστέψει ξανά.

Ζητά πρόσωπα που να εμπνέουν εμπιστοσύνη και όχι καχυποψία.

Ζητά ανθρώπους που να έχουν κάτι να προσφέρουν και όχι απλώς κάτι να διεκδικήσουν.

Γιατί η πραγματική πολιτική νίκη δεν είναι η εκλογή ενός ακόμη υποψηφίου.

Είναι να καταφέρεις να πείσεις έναν απογοητευμένο πολίτη ότι αξίζει να συμμετάσχει ξανά.

Ότι η ψήφος του έχει νόημα.

Ότι η πολιτική μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια παράσταση με πρωταγωνιστές που αλλάζουν και σενάρια που επαναλαμβάνονται.

Η κοινωνία του σήμερα δεν ζητά άλλες παραστάσεις.

Ζητά ουσία.

Δεν ζητά άλλους σωτήρες.

Ζητά ανθρώπους που να μπορούν να προσφέρουν.

Και αυτό δεν σκηνοθετείται, δεν διαφημίζεται και δεν κερδίζεται με χειροκροτήματα από μια πρόθυμη αυλή.

Κερδίζεται μόνο με έργα, συνέπεια και αξιοπιστία.

Μόνο τότε οι πολίτες θα επιστρέψουν στις κάλπες όχι από συνήθεια, όχι από κομματική υποχρέωση και όχι από φόβο για τον αντίπαλο, αλλά από ελπίδα ότι η πολιτική μπορεί να ξαναγίνει εργαλείο προσφοράς και όχι μέσο προσωπικής ανέλιξης.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση για όποιον φιλοδοξεί να ζητήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας σήμερα. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους