Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη Δευτέρα, 15 Ιου 20.30 μ.μ. το τρυφερότητα κλείσιμο της σεζόν για τους Θεατρίνων Θεατές με την πιο πολυπαιγμένη μας θεατρική παράσταση σε μία και μοναδική επανάκαμψη.

Κρατήσεις 210 8819571 20 χρόνια Θεατρίνων Θεατές 16 χρόνια Studio Κυψελης StudioKypselis Polychoros studiokypselis.gr Ο Andreas Zachariadis είχε γράψει σαν σήμερα για το πρώτο ανέβασμα της Κας Στόουν: Ο έρωτας ως τέχνη Ο έρωτας… Ο έρωτας… Ο έρωτας θεωρείται συναίσθημα, θεωρείται δύναμη που διαμορφώνει συμπεριφορές.

Μπορεί ο έρωτας να είναι και τέχνη; Εκεί δεν θα μιλάγαμε ίσως για έρωτα όσο για γοητεία.

Αυτή τη μαγική τέχνη που συνειδητά ενεργοποιείται και κάνει τους άλλους να ερωτεύονται αυτόν ή αυτή που κατέχει την τέχνη της γοητείας ή γητειάς.

Τι νιώθει όμως το ίδιο το πρόσωπο που γοητεύει.

Τι νιώθει το παιδί που παίζει με τη δύναμη του, θα ήταν η σωστή ερώτηση. Χαρά.

Ένα παιδάκι που παίζει και κάνει σκανταλιές, και ρίχνει τα κλειδιά στο πάτωμα, ακριβώς επειδή του έχουν πει να μην το κάνει, γελάει.

Η ίδια η παραβίαση του κανόνα, αλλά και οι αντιδράσεις των άλλων μπορεί να του προσφέρει χαρά.

Έτσι και ένας γόης ή μια γόησσα (η αλήθεια είναι ότι στο θηλυκό γένος αποκτά εντελώς διαφορετικό νόημα.

Ενώ ο γόης θεωρείται ο πολύ ελκυστικός άνδρας, σαν να μην έχει πρόθεση, η γόησσα είναι η μάγισσα, αυτή που μηχανεύεται γητείες για να (θ)έλξει τον άλλο), γεύονται χαρά από την ίδια τη χρήση της δύναμης τους.

Είχε ειπωθεί για τον Τάκη τον Χορν πως ήταν ερωτευμένος με τη δύναμη του να κάνει τους άλλους να τον ερωτεύονται.

Τι έχουμε λοιπόν; Ένα παιδί που θέλει να γεμίσει χαρά.

Να κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν.

Να γίνει κάτι.

Και όπως ο τραγουδιστής, χρησιμοποιεί την προίκα του (καλή φωνή) για να κερδίσει χρήματα, έτσι και ο γόης ή η γόησσα χρησιμοποιούν την τέχνη αυτή.

Μα η τέχνη αυτή είπαμε στην αρχή ενέχει μέσα της ένα από τα πιο μεγάλα συναισθήματα.

Δύναμη ολόκληρη.

Τι γίνεται λοιπόν με αυτή τη δύναμη.

Το παιδί που χρησιμοποιεί τη δύναμη αυτή, φαίνεται να αδυνατεί να γευτεί τη χαρά, την ολοκλήρωση από τη δύναμη αυτή.

Και εκεί υπάρχει κενό.

Όχι ακριβώς πόνος, αλλά ένα αίσθημα έλλειψης.

Μια αίσθηση μη ικανοποίησης.

Το παιδί γελά, αλλά δεν γεμίζει.

Δεν είναι ευτυχισμένο.

Πάνω σε αυτή τη θλίψη, τη θλίψη του κενού, της κενής αγκαλιάς, έχουν γραφτεί αρκετά θεατρικά έργα. Ο Τέννεση Ουίλιαμς έχει τοποθετήσει το χαρακτήρα αυτό του παιδιού, του γόη που χρησιμοποιεί (κάποιοι θα έλεγαν πουλάει) τον έρωτά, σε πολλά έργα (Γλυκό πουλί της νιότης, ο Ορφέας στον Άδη, Η Ρωμαϊκή άνοιξη της κα Στόουν). Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι από το musical του Andrew Lloyd Webber Sunset Boulevart όπου ο ήρωας περιγράφει ακριβώς το συναίσθημα (ή την κυνική κατανόηση της απουσίας του) που βιώνει. Στο Studio Κυψελης, ο Giorgos Livanos ανεβάζει για λίγες Κυριακές ακόμα το "Η Κάρεν Στόουν δεν μένει πια εδώ", μια διασκευή πάνω στη Ρωμαϊκή Άνοιξη της κα Στόουν, από τη Μαίρη Μιχαλάτου με την Καίτη Ιμπροχώρη στο ρόλο της Στόουν, μιας γυναίκας συνειδητοποιημένης και έτοιμης να αγοράσει ακόμα και τον έρωτα, αρκεί να ζήσει (γευτεί) τη Ζωή, και τον Αγης Σ.ιούνα, στο ρόλο του νεαρού που βρίσκεται στο μεταίχμιο βίωσης για πρώτη φορά της αγάπης ή χρήσης της τέχνης του έρωτα για να γίνει αστέρας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους