Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά τις πρώτες αντιδράσεις για τη μισθολογική αναπροσαρμογή των αρχιερέων, υπήρξε και η δημόσια παρέμβαση του Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλοχίου.

Και καλώς υπήρξε.

Γιατί πριν από κάθε οργή προηγείται η ακρίβεια των γεγονότων.

Και η ακρίβεια επιβάλλει να ειπωθεί κάτι που χάθηκε μέσα στον θόρυβο: στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν συναντά κανείς μόνο πρόσωπα που απολαμβάνουν ένα αξίωμα, αλλά και πρόσωπα που διαθέτουν μεγάλο μέρος ή και το σύνολο των αποδοχών τους σε φιλανθρωπικά, κοινωνικά και εκκλησιαστικά έργα.

Αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ της αύξησης.

Αποτελεί όμως επιχείρημα υπέρ της αλήθειας.

Εκεί ακριβώς αρχίζει και η ευθύνη της Εκκλησίας.

Γιατί η κοινωνία δεν διάβασε το άρθρο του νομοσχεδίου.

Διάβασε τίτλους.

Και από τους τίτλους πολλοί πίστεψαν ότι οι αυξήσεις αφορούν το σύνολο του κλήρου: τον έγγαμο εφημέριο ενός χωριού, τον ιερέα της γειτονιάς, τον κληρικό που αγωνίζεται να συντηρήσει πολύτεκνη οικογένεια, να λειτουργήσει μια ενορία και να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους της καθημερινότητας.

Δεν είναι έτσι.

Η ρύθμιση αφορά αποκλειστικά τους αρχιερείς.

Και αυτή η διάκριση όφειλε να είχε διατυπωθεί από την πρώτη στιγμή με καθαρό, επίσημο και θεσμικό τρόπο.

Η σιωπή, όμως, δεν είναι πάντοτε αρετή.

Υπάρχουν στιγμές που μετατρέπεται σε θεσμική αδράνεια.

Και όταν η Εκκλησία δεν μιλά, άλλοι μιλούν γι’ αυτήν.

Όταν δεν εξηγεί, άλλοι ερμηνεύουν.

Όταν δεν αποσαφηνίζει, άλλοι κατασκευάζουν αφηγήσεις.

Έτσι γεννιέται η σύγχυση.

Και η σύγχυση αδικεί τους πάντες: αδικεί τους απλούς κληρικούς, αδικεί ακόμη και τους αρχιερείς που πράγματι διαθέτουν τις αποδοχές τους σε κοινωφελείς σκοπούς, αδικεί τελικά το ίδιο το εκκλησιαστικό σώμα.

Ωστόσο, η συζήτηση δεν πρέπει να εξαντληθεί ούτε στα πρόσωπα ούτε στις προθέσεις τους.

Το ουσιώδες βρίσκεται αλλού.

Βρίσκεται στη μόνιμη αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει την Εκκλησία ως πραγματικά αυτόνομο θεσμό και στη μόνιμη αδυναμία της Εκκλησίας να αποδεσμευθεί από μια σχέση η οποία, εδώ και δεκαετίες, παράγει περισσότερες παρεξηγήσεις από όσες λύνει.

Ακόμη και όταν οι προθέσεις είναι αγαθές, ακόμη και όταν τα χρήματα καταλήγουν σε φιλανθρωπικά έργα, παραμένει το ίδιο ερώτημα: γιατί κάθε τόσο η Εκκλησία βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και μισθολογικών διευθετήσεων που την εκθέτουν στα μάτια της κοινωνίας; Η Εκκλησία δεν χρειάζεται υπεράσπιση από την κριτική.

Χρειάζεται προστασία από την αδιαφάνεια που την καθιστά εύκολο στόχο.

Και η κοινωνία δεν χρειάζεται ούτε αντικληρικαλικά αντανακλαστικά ούτε πρόχειρα αναθέματα.

Χρειάζεται διάκριση.

Γιατί χωρίς διάκριση, ακόμη και η δικαιολογημένη αγανάκτηση μετατρέπεται σε αδικία.

Ώριμος χρόνος πια για μια ειλικρινή συζήτηση.

Όχι για να ταπεινωθεί η Εκκλησία ούτε για να θριαμβεύσει το κράτος.

Αλλά για να πάψει η πρώτη να εμφανίζεται ως προέκταση της δεύτερης και το δεύτερο να χρησιμοποιεί την πρώτη ως απόθεμα συμβολικής νομιμοποίησης.

Μετά από σχεδόν δύο αιώνες αμφίσημης συμβίωσης, ο διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας δεν αποτελεί απειλή για κανέναν. Αποτελεί ίσως την τελευταία μεγάλη πράξη σεβασμού και προς τα δύο. Καθυστερείτε πολύ κύριοι…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους